Lachen met, om en vanwege Deerhounds

Het moet niet gekker worden!!!

 

Ongeveer een week nadat ik Cearrean’s pagina onder ‘Onze Deerhounds’ had aangemaakt met de vermelding dat hij cryptorchide is, zag ik, toen hij zeer relaxt op zijn rug lag, dat zij scrotum er iets gevulder uitzag dan normaal. Na dit nader te hebben onderzocht bleek inderdaad dat zijn linker testikel was ingedaald. In de dagen erna jojode hij nog wel af en toen op en neer maar nu is hij nagenoeg constant te voelen.

Het vreemde is dat toen Cearrean ongeveer 18 weken oud was, een specialist had gezegd de linker testikel aan het atrofiëren was en de rechter nog niet was ingedaald. Ook eerdere onderzoeken hadden uitgewezen dat er toch wel het één en ander te voelen was maar na verloop van tijd was alles weer verdwenen. Bij de laatste echo’s toen Cearrean ongeveer zes maanden was, was na lang zoeken de rechter testikel te zien in de buikholte en de linker in het lieskanaal! Zeer vreemd allemaal.

Ik had de hoop al opgegeven en controleerde niets meer tot dat ….

Dit maakte mij toch zeer nieuwsgierig en op 2 december heb ik Cearrean weer laten echoën en wat bleek ….. de rechter testikel zit intussen halverwege het lieskanaal en er is een kleine kans dat deze nog verder afdaalt. Dus wie weet is Cearrean over een paar weken helemaal compleet!

Ja, als je 27 jaar ingevroren bent geweest duurt alles een beetje langer.

Maar hoe gaat het verder met Cearrean? Zijn knie blijft een heikel punt; deze is aan de binnenkant verdikt waardoor de band die erover loopt geïrriteerd raakt bij langdurige beweging. De specialist heeft verteld dat het wel even kan duren voordat de verdikking weer is opgelost maar uiteindelijk moet het goedkomen. Het probleem is natuurlijk om Cearrean niet teveel te laten bewegen maar hij vindt dat het nooit genoeg is! Verder is hij intussen 84 cm. hoog en weegt 44,6 kilo. Hij heeft veel hele goede punten zoals hoog aangezette en correct gedragen kleine oren (rechts iets kleiner dan links door het missende puntje!), een super lange staart, een perfecte vacht, mooie donkere ogen, prachtige sterke voeten met rubber balletjes, sterk bone, een heel mooi parallel hoofd zonder stop, hij staat correct met een mooie vering in de polsen op zijn voeten en beweegt met rechte poten. Zijn min punten zijn; een iets te steile schouder en zijn gehele front zou iets meer terug kunnen liggen, ook zijn lendewelving zou iets sterker mogen zijn. Maar ja, dat was van het begin af aan zo en dat blijft ook zo. Zijn achterhand hoeking is nog even afwachten, dit door de knieblessure. Als pup had hij  een mooie hoeking dus het kan nog terug komen. Cearrean is erg verbaal en actief en ik hoop dat hij iets coöperatiever wordt als hij eenmaal ontdooid en wat ouder is.

Het blijft een bijzonder kind!

Cearrean Argyll

 

 

 

Cearrean Argyll doet het goed! Na de moeilijke start komt hij nu iedere dag héél véél aan; de eerste drie dagen was het samen maar 91 gram, zondag kwam hij 166 gram aan en gisteren 139 gram. Hij weegt nu met 6 dagen 1250 gram! Het is ook geen pupje meer maar een pup. Ik kan hem nu al niet meer met één hand vasthouden!

 

 

 

 

 

Met Cytaugh gaat het gelukkig ook steeds beter maar ik moet wel bekennen dat ik haar op de Strezz-druppeltjes van Phytonics heb staan. In het begin een hoge dosis en meerdere keren per dag, nu nog maar 10 druppels 3 keer daags. Het heeft duidelijk een zeer positieve uitwerking op haar. De laatste dagen blijft ze gelukkig wat langer liggen in de werpkist, met de pup op, over of tegen haar aan. Heel sporadisch gromt ze nog tegen hem, meestal als hij via haar tepels omhoog klimt over haar buik. Kennelijk is dat toch nog wat gevoelig. Zijn nageltjes kunnen het niet zijn want die zijn inmiddels al 2 keer geknipt.

 

Ze poetst hem nu ook veel beter, vooral zijn buikje, van zijn poepjes moet ze niets hebben, dat mag ik nog steeds doen. Wel moet ik iedere keer weer de melkfabriek aanzetten, dat betekent minstens 5 minuten per tepel masseren voordat er melk uitkomt. Overdag als Cearrean regelmatig tussendoor een slokje neemt valt het wel mee maar ’s nachts is het echt nodig. En dan duurt een drinksessie toch wel lang en zijn de uurtjes dat je slaapt erg kort!

 

 

 

 

 

Opvallend is dat Cearrean niet veel behoefte aan warmte heeft. Ook de eerste dagen niet. 27° vond hij echt al teveel, hij kroop dan altijd naar het uiterste minst warme hoekje. Na een poosje bij zijn moeder te hebben gelegen zoekt hij meestal de rand van de werpkist op zodat hij niet de stralingswarmte van Cytaugh heeft. Ook in zijn doos ligt hij vaak niet onder de lamp die een gedeelte op 25° houdt maar gaat languit in het koeler gedeelte liggen. Nu houden we de temperatuur in huis constant rond de 20° en dat vindt hij prima. Ik ben dus blij dat hij niet tijdens die hete zomerdagen is geboren maar het zal de komende zomer als het weer zo warm wordt, wel moeilijk voor hem worden! Gelukkig heeft hij de kans om ‘mee te groeien’ met de temperatuur.

 

Vandaag, eerste Kerstdag, vertoont Cearrean al duidelijk speels gedrag. Hij hapt in je vinger (nee, niet om op te zuigen), in Cytaugh’s baard en zijn eigen pootjes. Als je hem kietelt is het net of hij lacht en graait met z’n pootjes in de lucht, hij begint al echt te reageren! En het lijkt alsof op zeer korte termijn zijn oogjes open gaan, ik ben benieuwd of hij hier ook mee vooruit loopt.

Een dikke Cytaugh

 

Het gaat goed met Cytaugh. Ze wordt in verhouding behoorlijk dik. Afgelopen vrijdag heb ik nog een echo laten maken om te kijken of de pup het nog goed deed omdat Cytaugh de dagen ervoor niet was toegenomen en ook slecht at maar het was loos alarm. Het hartje van de pup klopte zoals het hoort en daags erna nam de eetlust van Cytaugh weer toe. Ze krijgt de meest lekkere maaltijden voorgeschoteld; eendagskuikens met Griekse yoghurt en schapenvet, penslap met gemalen rundvlees en pannenkoek, het gaat er allemaal in. Vooral de eendagskuikens zijn niet aan te slepen. Ik ben bang dat de pup die later niet meer wil eten.

Intussen ligt ze veel te slapen, wandelt in een lager tempo, duldt geen mannen in de buurt en komt veel knuffelen. In principe is er ook al een afspraak gemaakt voor de keizersnee. We gaan niet afwachten of het op een natuurlijke manier geboren kan worden, dat is een te groot risico. Maar tot nu toe is haar temperatuur nog normaal dus blijft iedereen rustig.

Flamingo Calhoun

IMG_8669 - kopie

 

De donderdag voor de Jahresausstellung van 2013, waren we bij Sonja in Hermannsburg. De twee jonge buurmeisjes van Sonja waren gefascineerd door zoveel van die grote grijze hounds bij elkaar en kwamen even een kijkje nemen.

Toen de jongste Calhoun zag zei ze tegen haar zusje; “Kijk, die kan zijn poot hoog intrekken!”

Brandir past nog steeds op schoot.

Brandir is nc16u zeven en een halve maand jong en verbaast zich er steeds over dat alles zo krimpt. Eerst kon hij onder de tafer door lopen nu legt hij zijn kop op tafel. Hij geniet er duidelijk van dat hij alles beter kan observeren en ik wacht op het moment dat hij het één en ander van de tafel of het aanrecht plukt. Tot nu toe is hij erg braaf, pakt alleen oude kranten uit de emmer met aanmaak spullen voor IMG_8552 (699x800)de kachel en heeft verder alleen zijn of Calhoun’s speelgoed gesloopt. Want daar is hij goed in; oogjes uitpeuteren en piepers onklaar maken. Bij Sonja heeft Bernice het houten meubilair ontdekt en is dit een beetje aan het bij werken. Hopelijk gaat Brandir dit niet doen.

Wat Brandir nog steeds erg graag doet is op schoot liggen. Een paar maanden geleden was dit voor lange tijd, dat werd steeds korter en nu is het gelukkig voor Simon nog maar een paar minuten want Brandir weegt inmiddels 33 kilo! Maar het moet nog wel iedere avond even. Het is te hopen voor Simon dat Brandir op een gegeven moment inziet dat hij er toch te groot voor wordt!

 

Lachen met Coney!

Een poosje terug liep ik met de hounds een rondje bos. Achter bij het maisveld aangekomen moesten de meiden, Caintha en Coney, even dakken door het 30 centimeter hoge mais. Ik vond dit niet zo’n goed plan en probeerde ze op het pad te krijgen. Goh, wat kunnen Deerhounds toch ongelooflijk slecht luisteren, eigenlijk helemaal niet, als ze plezier hebben. Onze achterbuurman was op zijn stukje grond aan het werk en kwam kijken wat er aan de hand was. Natuurlijk kwamen we tot een praatje en de meiden kwamen tot rust en stonden vast iets erg smerigs boven water (maisveld) te wroeten. Hun neuzen verdwenen steeds dieper in de bagger en hun poten werden steeds zwarter. Op een gegeven moment kwam Coney over het greppeltje en wilde de buurman wel begroeten, dit kon ik gelukkig voorkomen! Maar daar kwam een andere bosbewoner aan met Mo, een Dwerg Schnauzer. Na Mo te hebben begroet was natúúrlijk de eigenaar in zijn witte korte broek aan de beurt, dat kon ik niet voorkomen. Met een zeer enthousiaste zwaai van haar met bagger doordrenkte snoet, porde Coney haar neus in zijn kruis. “Niet doen, ik heb net een schone broek aan!” Met een zo strak mogelijk gezicht mompelde ik mijn excusses en zei dat ik de stomerij kosten wel zou betalen. In gedachten zag ik hem al ’s middags met zijn vrouw (ook zo’n modepoppetje) door het centrum van Breda lopen terwijl hij vergeten zou zijn om een schone broek aan te trekken.

Bekvechten.

Prudence zit links en Lennon rechts.

 

Aanvankelijk hadden ze allebei een tennisbal, … toen moesten ze allebei die ene hebben maar vervolgens liep het uit op een potje bekvechten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Betrapt!!

“Oeps”

Een zeer jonge Naughty Prudence denkt lekker te kunnen gaan liggen op haar schapenvachtje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Maar wat is daar toch”?

 

 

 

 

 

 

 

“Oh, daar komt ‘t”.

 

 

                                                                                                                                                  “Ach, het is Gizmo maar”.

Blubber douche

“Rondom het Pinksterweekend verblijven we sinds een paar jaar in Tüttleben (Duitsland). In 2010 hadden we hier de Deerhound Jahresausstellung.

Na een zeer natte periode waardoor de ganse omgeving een grote blubberboel was, brak de zon heftig door. Oma Amy, zoals ze inmiddels genoemd wordt, is dik tien jaar oud maar doet het nog prima. De dag voor de show gaat Simon met het spul aan de wandel maar al gauw gaat de telefoon; of ik Oma Amy wil komen ophalen.

Die was in een blubbersloot gesprongen om af te koelen, kon er maar met veel moeite uit komen en was wel klaar met wandelen.

 

 

Toen ik ze zag moest ik vreselijk lachen (en velen met mij) maar dat verging al snel toen ik ze probeerde in een grote plas schoon te spoelen, de stinkende, zwarte, vette drab was niet uit haar vacht te krijgen! Gelukkig mocht ik ze in de damesdouche met warm water en shampoo wassen zodat ze de volgende dag wel zeer vreemd ruikend maar toonbaar aan de show kon deelnemen.”

(Dit was voor het eerst in haar leven dat ze onder de douche stond!)

 

Gehaktballetjes speciaal

“Begin maart 2010 ging ik met Sonja, Cheytah en Calhoun naar Crufts, Engeland. We zouden bij een goede vriendin overnachten in een stacaravan, ruim genoeg voor ons vieren. Zoals gewoonlijk zou ik het hondeneten verzorgen en Sonja het menseneten. Dus diepvriezertje, koelbox en tassen vol werden meegesleept. Daar het nogal koud was, was het vlees voor de hounds rond hun etenstijd nog niet helemaal ontdooid. Ik gooide het zakje pens in een pannetje met heet water en ging verder met alle ingrediënten bij elkaar te gooien in een grote bak. Binnen een kwartiertje was de pens ontdooid en kiepte ik het met het meeste vocht bij de rest in de bak. Er bleef nog wat pensvocht over in het pannetje, dat kon er eventueel later nog bij. Inmiddels was Sonja aan ons avondeten begonnen. Broccoli met gebakken aardappeltjes en gehaktballetjes in jus. Voor de broccoli en aardappeltjes had ze de juiste pannetjes gevonden maar voor de gehaktballetjes met de jus nog niet. Voordat ik kon reageren keerde Sonja het bakje met balletjes boven het pannetje met pensvocht om. Ze had gemeend dat die leeg en schoon was.

Het heeft minstens een half uur langer geduurd voordat het eten klaar was, we konden niet meer stoppen met lachen! Het was de moeilijkste maaltijd tot nu toe, kijken naar elkaar kon niet en ik moest er maar constant aan denken dat ze in andere landen ook pens eten anders zou ik geen hap door m’n keel hebben gekregen. En onze vriendin, die had nog nooit zulke lekkere gehaktballetjes gegeten!”

 

Craffitsh en Cwillyaigne, gekke bekken trekken

Daar zakt mijn broek van af

“Jaren geleden liep ik met vijf Deerhounds aan de lijn te wandelen op een klein landweggetje. Opeens dook er ongeveer 5 meter voor ons een konijn uit de bosjes en in plaats van dat hij er met gezwinde spoed vandoor ging, hobbelde het zeer onbeholpen voor ons uit. Dit was dus een Myxomatose-konijn. De hounds werden helemaal gek! Ik probeerde ze zo lang mogelijk vast te houden zodat het konijn weg zou duiken maar de hounds begonnen gewoon sneller te lopen en ik had maar te volgen. Ik dacht nog: “ik houd ze vast, niet loslaten, ze stoppen wel”. Helaas deden ze dat niet en op een gegeven moment viel ik voorover terwijl die …hounds gewoon doorliepen. En ik met m’n domme kop maar vasthouden. Nu had ik een zeer comfortabele broek aan, zo één met een elastieken taille. U voelt het al, op een gegeven moment voelde ik die broek langzaam van m’n kont afglijden! Gauw de hounds losgelaten, om me heen gekeken of er niet toevallig iemand stond te kijken, opgestaan en broek weer opgehesen. Het konijn heeft het niet overleefd maar nog altijd moet ik grinniken als ik er aan denk.”

 

Een vaag geheel

Dit is absoluut geen bewerkte foto. Zo zie je maar dat af en toe zelfs Deerhounds te snel zijn om te fotograferen.

Een buitenlandse oma.

Op een ochtend loopt Simon, mijn echtgenoot, met de hounds een rondje door ons bosgebiedje. Omdat er bij ons in het bos nogal wat katten zitten en de kans op een ontmoeting met een haas niet ondenkbeeldig is, lopen de zes hounds aan de lijn maar vanwege haar leeftijd mag “Oma” Amy los. Op een gegeven moment komt er een sportwagentje Simon op het bospad tegemoet gereden. Toen de sportauto vlak bij was ging Simon met het zestal  aan de kant en deed uiteindelijk “Oma” Amy, die een eindje achter Simon liep, hetzelfde.

Na een paar minuten kwam het sportautootje weer terug maar nu dus van achteren. “Oma” Amy, die vreselijk Oost Indisch doof kan zijn, bleef als een koningin midden op het pad lopen. Eerst nog in een drafje maar als de sportauto vlak bij is gaat ze over in een waardig schrijden. De sportauto kon niets anders doen dan er achteraan blijven tuffen totdat “Oma” Amy bij de rest van de groep is en Simon haar aan de kant kan dirigeren. De sportauto stopt. Er wordt een raampje naar beneden gedraaid en een grote, amper in het autootje passende neger, wordt zichtbaar. “Zeker een Surinaamse hond, meneer, er zit geen gang in”!!!

 

Een charmerende Oma Amy.

Sinds een half jaartje zijn er nieuwe bewoners bij ons in het bos komen wonen. Na wat binnenhuis werkzaamheden werd het hek gerestaureerd en een nieuwe toegangspoort geplaatst. U raadt het al, er kwam ook een nieuwe hond. Het bleek een wat oudere Mechelse Herder te zijn, Falko is zijn naam. Zijn functie als waakhond pakte hij in de meeste situaties zeer serieus op maar als wij langs liepen stond hij roerloos en doodstil te kijken. Dat doet hij nog steeds maar sinds een aantal weken begint zijn staart zachtjes heen en weer te zwaaien als “Oma” Amy in zicht komt. Zij loopt altijd op haar dooie gemakje een eindje achter mij aan en voorheen deed ze net als de andere hounds, of ze hem niet zag. Maar onlangs kreeg ze belangstelling voor de oudere heer en liep heel voorzichtig naar het hek. Met een dikke 10 centimeter tussen hun neuzen, begroetten ze elkaar maar die afstand werd iedere dag kleiner en de staarten gingen iedere dag wat heftiger heen en weer. Nu is het zo ver dat Falko reikhalzend het pad af kijkt als ik voorbij ben met de aangelijnde meute en “Oma” Amy af en toe met gekke bokkesprongen naar Falko toe “holt”, hem liefdevol begroet en vervolgens staat uit te dagen voor een spelletje. Gelukkig staat er een hek tussen want “Oma” Amy is niet meer zo stabiel op haar oude pootjes maar tussen haar oren is ze nog zo fit als een hoentje.

Het is en charmant gezicht, die twee grijze snoetjes met ingetogen blijdschap.

 

Een woeste oma

 

Normaal gesproken als we de bossen in gaan met onze hounds, lopen ze los. Om verschillende redenen hadden we het zestal aan de lijn en liep alleen “Oma” Amy, van 10 jaar en 4 maanden, los. Ze liep in haar eigen tempo een beetje te snuffelen en te scharrelen en af en toe kwam ze “fullspeed” voorbij. Op een gegeven moment kwam er in de verte een jogger ons tegemoet. We zagen hem al inhouden dus gingen wij netjes aan de kant met het zestal zodat hij makkelijk kon passeren. “Oma” Amy stond 10 meter achter ons aan de kant van het pad te snuffelen. Op een afstand van 30 meter hield de jogger stil en al wijzend naar “Oma” Amy zei hij stamelend: “en die dan”. U begrijpt dat wij op onze tong moesten bijten om niet in lachen uit te barsten.

Maar… zoals u op bijgaande foto kan zien, kan “Oma” Amy nog heel woest uit de hoek komen. Misschien was zijn angst toch gegrond!

 

 

 

 

 

 

 

 

De Deerhoundknoop

De Deerhoundknoop

Boring!

Oudejaarsavond 2007

Oudejaarsavond 2007, om goed te kunnen slapen eerst een biertje.

Helaas krijg je daar de hik van en …..

heb je vervolgens niet zo goed door waar je in slaap valt en …..

wat er daarna met je gebeurt!

 

 

Archief