Lachen met, om en vanwege Deerhounds

Flamingo Calhoun

IMG_8669 - kopie

 

De donderdag voor de Jahresausstellung van 2013, waren we bij Sonja in Hermannsburg. De twee jonge buurmeisjes van Sonja waren gefascineerd door zoveel van die grote grijze hounds bij elkaar en kwamen even een kijkje nemen.

Toen de jongste Calhoun zag zei ze tegen haar zusje; “Kijk, die kan zijn poot hoog intrekken!”

Lachen met Coney!

Een poosje terug liep ik met de hounds een rondje bos. Achter bij het maisveld aangekomen moesten de meiden, Caintha en Coney, even dakken door het 30 centimeter hoge mais. Ik vond dit niet zo’n goed plan en probeerde ze op het pad te krijgen. Goh, wat kunnen Deerhounds toch ongelooflijk slecht luisteren, eigenlijk helemaal niet, als ze plezier hebben. Onze achterbuurman was op zijn stukje grond aan het werk en kwam kijken wat er aan de hand was. Natuurlijk kwamen we tot een praatje en de meiden kwamen tot rust en stonden vast iets erg smerigs boven water (maisveld) te wroeten. Hun neuzen verdwenen steeds dieper in de bagger en hun poten werden steeds zwarter. Op een gegeven moment kwam Coney over het greppeltje en wilde de buurman wel begroeten, dit kon ik gelukkig voorkomen! Maar daar kwam een andere bosbewoner aan met Mo, een Dwerg Schnauzer. Na Mo te hebben begroet was natúúrlijk de eigenaar in zijn witte korte broek aan de beurt, dat kon ik niet voorkomen. Met een zeer enthousiaste zwaai van haar met bagger doordrenkte snoet, porde Coney haar neus in zijn kruis. “Niet doen, ik heb net een schone broek aan!” Met een zo strak mogelijk gezicht mompelde ik mijn excusses en zei dat ik de stomerij kosten wel zou betalen. In gedachten zag ik hem al ’s middags met zijn vrouw (ook zo’n modepoppetje) door het centrum van Breda lopen terwijl hij vergeten zou zijn om een schone broek aan te trekken.

Bekvechten.

Prudence zit links en Lennon rechts.

 

Aanvankelijk hadden ze allebei een tennisbal, … toen moesten ze allebei die ene hebben maar vervolgens liep het uit op een potje bekvechten.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Betrapt!!

“Oeps”

Een zeer jonge Naughty Prudence denkt lekker te kunnen gaan liggen op haar schapenvachtje.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Maar wat is daar toch”?

 

 

 

 

 

 

 

“Oh, daar komt ‘t”.

 

 

                                                                                                                                                  “Ach, het is Gizmo maar”.

Blubber douche

“Rondom het Pinksterweekend verblijven we sinds een paar jaar in Tüttleben (Duitsland). In 2010 hadden we hier de Deerhound Jahresausstellung.

Na een zeer natte periode waardoor de ganse omgeving een grote blubberboel was, brak de zon heftig door. Oma Amy, zoals ze inmiddels genoemd wordt, is dik tien jaar oud maar doet het nog prima. De dag voor de show gaat Simon met het spul aan de wandel maar al gauw gaat de telefoon; of ik Oma Amy wil komen ophalen.

Die was in een blubbersloot gesprongen om af te koelen, kon er maar met veel moeite uit komen en was wel klaar met wandelen.

 

 

Toen ik ze zag moest ik vreselijk lachen (en velen met mij) maar dat verging al snel toen ik ze probeerde in een grote plas schoon te spoelen, de stinkende, zwarte, vette drab was niet uit haar vacht te krijgen! Gelukkig mocht ik ze in de damesdouche met warm water en shampoo wassen zodat ze de volgende dag wel zeer vreemd ruikend maar toonbaar aan de show kon deelnemen.”

(Dit was voor het eerst in haar leven dat ze onder de douche stond!)

 

Gehaktballetjes speciaal

“Begin maart 2010 ging ik met Sonja, Cheytah en Calhoun naar Crufts, Engeland. We zouden bij een goede vriendin overnachten in een stacaravan, ruim genoeg voor ons vieren. Zoals gewoonlijk zou ik het hondeneten verzorgen en Sonja het menseneten. Dus diepvriezertje, koelbox en tassen vol werden meegesleept. Daar het nogal koud was, was het vlees voor de hounds rond hun etenstijd nog niet helemaal ontdooid. Ik gooide het zakje pens in een pannetje met heet water en ging verder met alle ingrediënten bij elkaar te gooien in een grote bak. Binnen een kwartiertje was de pens ontdooid en kiepte ik het met het meeste vocht bij de rest in de bak. Er bleef nog wat pensvocht over in het pannetje, dat kon er eventueel later nog bij. Inmiddels was Sonja aan ons avondeten begonnen. Broccoli met gebakken aardappeltjes en gehaktballetjes in jus. Voor de broccoli en aardappeltjes had ze de juiste pannetjes gevonden maar voor de gehaktballetjes met de jus nog niet. Voordat ik kon reageren keerde Sonja het bakje met balletjes boven het pannetje met pensvocht om. Ze had gemeend dat die leeg en schoon was.

Het heeft minstens een half uur langer geduurd voordat het eten klaar was, we konden niet meer stoppen met lachen! Het was de moeilijkste maaltijd tot nu toe, kijken naar elkaar kon niet en ik moest er maar constant aan denken dat ze in andere landen ook pens eten anders zou ik geen hap door m’n keel hebben gekregen. En onze vriendin, die had nog nooit zulke lekkere gehaktballetjes gegeten!”

 

Craffitsh en Cwillyaigne, gekke bekken trekken

Daar zakt mijn broek van af

“Jaren geleden liep ik met vijf Deerhounds aan de lijn te wandelen op een klein landweggetje. Opeens dook er ongeveer 5 meter voor ons een konijn uit de bosjes en in plaats van dat hij er met gezwinde spoed vandoor ging, hobbelde het zeer onbeholpen voor ons uit. Dit was dus een Myxomatose-konijn. De hounds werden helemaal gek! Ik probeerde ze zo lang mogelijk vast te houden zodat het konijn weg zou duiken maar de hounds begonnen gewoon sneller te lopen en ik had maar te volgen. Ik dacht nog: “ik houd ze vast, niet loslaten, ze stoppen wel”. Helaas deden ze dat niet en op een gegeven moment viel ik voorover terwijl die …hounds gewoon doorliepen. En ik met m’n domme kop maar vasthouden. Nu had ik een zeer comfortabele broek aan, zo één met een elastieken taille. U voelt het al, op een gegeven moment voelde ik die broek langzaam van m’n kont afglijden! Gauw de hounds losgelaten, om me heen gekeken of er niet toevallig iemand stond te kijken, opgestaan en broek weer opgehesen. Het konijn heeft het niet overleefd maar nog altijd moet ik grinniken als ik er aan denk.”

 

Een vaag geheel

Dit is absoluut geen bewerkte foto. Zo zie je maar dat af en toe zelfs Deerhounds te snel zijn om te fotograferen.

Een buitenlandse oma.

Op een ochtend loopt Simon, mijn echtgenoot, met de hounds een rondje door ons bosgebiedje. Omdat er bij ons in het bos nogal wat katten zitten en de kans op een ontmoeting met een haas niet ondenkbeeldig is, lopen de zes hounds aan de lijn maar vanwege haar leeftijd mag “Oma” Amy los. Op een gegeven moment komt er een sportwagentje Simon op het bospad tegemoet gereden. Toen de sportauto vlak bij was ging Simon met het zestal  aan de kant en deed uiteindelijk “Oma” Amy, die een eindje achter Simon liep, hetzelfde.

Na een paar minuten kwam het sportautootje weer terug maar nu dus van achteren. “Oma” Amy, die vreselijk Oost Indisch doof kan zijn, bleef als een koningin midden op het pad lopen. Eerst nog in een drafje maar als de sportauto vlak bij is gaat ze over in een waardig schrijden. De sportauto kon niets anders doen dan er achteraan blijven tuffen totdat “Oma” Amy bij de rest van de groep is en Simon haar aan de kant kan dirigeren. De sportauto stopt. Er wordt een raampje naar beneden gedraaid en een grote, amper in het autootje passende neger, wordt zichtbaar. “Zeker een Surinaamse hond, meneer, er zit geen gang in”!!!

 

Een charmerende Oma Amy.

Sinds een half jaartje zijn er nieuwe bewoners bij ons in het bos komen wonen. Na wat binnenhuis werkzaamheden werd het hek gerestaureerd en een nieuwe toegangspoort geplaatst. U raadt het al, er kwam ook een nieuwe hond. Het bleek een wat oudere Mechelse Herder te zijn, Falko is zijn naam. Zijn functie als waakhond pakte hij in de meeste situaties zeer serieus op maar als wij langs liepen stond hij roerloos en doodstil te kijken. Dat doet hij nog steeds maar sinds een aantal weken begint zijn staart zachtjes heen en weer te zwaaien als “Oma” Amy in zicht komt. Zij loopt altijd op haar dooie gemakje een eindje achter mij aan en voorheen deed ze net als de andere hounds, of ze hem niet zag. Maar onlangs kreeg ze belangstelling voor de oudere heer en liep heel voorzichtig naar het hek. Met een dikke 10 centimeter tussen hun neuzen, begroetten ze elkaar maar die afstand werd iedere dag kleiner en de staarten gingen iedere dag wat heftiger heen en weer. Nu is het zo ver dat Falko reikhalzend het pad af kijkt als ik voorbij ben met de aangelijnde meute en “Oma” Amy af en toe met gekke bokkesprongen naar Falko toe “holt”, hem liefdevol begroet en vervolgens staat uit te dagen voor een spelletje. Gelukkig staat er een hek tussen want “Oma” Amy is niet meer zo stabiel op haar oude pootjes maar tussen haar oren is ze nog zo fit als een hoentje.

Het is en charmant gezicht, die twee grijze snoetjes met ingetogen blijdschap.

 

De Deerhoundknoop

De Deerhoundknoop

Boring!

Oudejaarsavond 2007

Oudejaarsavond 2007, om goed te kunnen slapen eerst een biertje.

Helaas krijg je daar de hik van en …..

heb je vervolgens niet zo goed door waar je in slaap valt en …..

wat er daarna met je gebeurt!

 

 

Archief