Posts Tagged ‘Edle Emmy vom Welzerberg’

Brandir en Bernice zijn RASZUIVER!!!

O’Cockaigne Deerhounds – raszuivere Deerhounds.

IMG_8060 (2) (800x533)

Sinds vorig jaar is het mogelijk om via de DWZRV een windhond te laten testen op raszuiverheid. Via de volgende link kunt u alles over de voordracht van mevrouw Dr. Wimmer lezen. Vortrag von Frau Dr. Wimmer über den DNA-Test zur Rassebestimmung bei Windhunden…

Voor de Deerhounds kunt u hier Hier können Sie die Ergebnisse der Studie herunterladen (PDF) …  meer vinden.

In onderstaand artikel, geschreven door Dr. Dominique d Caprona, wordt hetzelfde behandeld maar vindt u ook alles over de andere windhonden en halfwindhonden.

http://sloughi.tripod.com/preserving/geneticswesterbredsighthoundsgermany.html

 

Amy

In het afgelopen jaar is gebleken dat er vele hounds niet raszuiver zijn en zoals u zelf kunt lezen/zien, is dit ook het geval bij de Deerhounds. Vorig jaar heeft Sonja haar hounds deel laten nemen aan de test en ook bloed van Cheytah is toen onderzocht. Gelukkig bleek zij raszuiver te zijn.

SONY DSC

 

 

 

Inmiddels zijn we er wel achter dat er meerdere fokkers honden verkopen als zijnde Deerhounds terwijl dit longdogs en/of lurchers zijn. (Een longdog is een kruising tussen windhonden en een lurcher is een kruising tussen een windhond en een ander hond, meestal een herder of terriër.)Caintha 8,5 jaar jong

Een zeer bekende Deerhoundfokker, die al vele decennia in het ras zit, heeft onlangs laten weten dat hij nog nooit een Deerhound met Hubertus-klauwen heeft gezien en ook de kleur ‘wheaten’ is volgens Dr. Jödicke (hij heeft dit in de vorige eeuw al gemeld) al geruime tijd ‘uitgestorven’. Maar er zijn ook ‘grijze’ kruisingen waarbij je in de meeste gevallen aan bepaalde vormen van lichaamsdelen kunt zien dat de hond niet raszuiver is.

Als u de raszuiverheid van uw windhond in twijfel trekt kunt u dit laten testen door wat bloed (EDTA) te laten nemen bij uw dierenarts. Deze moet natuurlijk ook het chipnummer controleren aan de hand van het entingsboekje of de stamboom. Dit moet samen met het door u en uw dierenarts ingevulde formulier, dat u kunt vinden op de site van de DWZRV (www.DWZRV.de → Formulare → DNA-Fingerprint) opgestuurd worden naar Frau Ursula Arnold, Schlierbacher Weg 56, 64678 Lindenfelsen, Duitsland en vergezeld gaan met een schrijven waarin vermeld staat dat het om de “DNA-Test zur Rassebestimmung bei Windhunden” gaat. Als u het ergens anders heen stuurt krijgt u zeer waarschijnlijk geen correcte uitslag. De kosten van de test zijn ongeveer 80, – euro, hiervoor krijgt u later een rekening.

IMG_0208

 Enfin, om in de toekomst alle ellende voor te zijn, hebben we Brandir en Bernice ook maar laten testen en gelukkig blijken ook deze Deerhounds ECHTE Deerhounds te zijn!

 

 

 

Blubber douche

“Rondom het Pinksterweekend verblijven we sinds een paar jaar in Tüttleben (Duitsland). In 2010 hadden we hier de Deerhound Jahresausstellung.

Na een zeer natte periode waardoor de ganse omgeving een grote blubberboel was, brak de zon heftig door. Oma Amy, zoals ze inmiddels genoemd wordt, is dik tien jaar oud maar doet het nog prima. De dag voor de show gaat Simon met het spul aan de wandel maar al gauw gaat de telefoon; of ik Oma Amy wil komen ophalen.

Die was in een blubbersloot gesprongen om af te koelen, kon er maar met veel moeite uit komen en was wel klaar met wandelen.

 

 

Toen ik ze zag moest ik vreselijk lachen (en velen met mij) maar dat verging al snel toen ik ze probeerde in een grote plas schoon te spoelen, de stinkende, zwarte, vette drab was niet uit haar vacht te krijgen! Gelukkig mocht ik ze in de damesdouche met warm water en shampoo wassen zodat ze de volgende dag wel zeer vreemd ruikend maar toonbaar aan de show kon deelnemen.”

(Dit was voor het eerst in haar leven dat ze onder de douche stond!)

 

Een buitenlandse oma.

Op een ochtend loopt Simon, mijn echtgenoot, met de hounds een rondje door ons bosgebiedje. Omdat er bij ons in het bos nogal wat katten zitten en de kans op een ontmoeting met een haas niet ondenkbeeldig is, lopen de zes hounds aan de lijn maar vanwege haar leeftijd mag “Oma” Amy los. Op een gegeven moment komt er een sportwagentje Simon op het bospad tegemoet gereden. Toen de sportauto vlak bij was ging Simon met het zestal  aan de kant en deed uiteindelijk “Oma” Amy, die een eindje achter Simon liep, hetzelfde.

Na een paar minuten kwam het sportautootje weer terug maar nu dus van achteren. “Oma” Amy, die vreselijk Oost Indisch doof kan zijn, bleef als een koningin midden op het pad lopen. Eerst nog in een drafje maar als de sportauto vlak bij is gaat ze over in een waardig schrijden. De sportauto kon niets anders doen dan er achteraan blijven tuffen totdat “Oma” Amy bij de rest van de groep is en Simon haar aan de kant kan dirigeren. De sportauto stopt. Er wordt een raampje naar beneden gedraaid en een grote, amper in het autootje passende neger, wordt zichtbaar. “Zeker een Surinaamse hond, meneer, er zit geen gang in”!!!

 

Een charmerende Oma Amy.

Sinds een half jaartje zijn er nieuwe bewoners bij ons in het bos komen wonen. Na wat binnenhuis werkzaamheden werd het hek gerestaureerd en een nieuwe toegangspoort geplaatst. U raadt het al, er kwam ook een nieuwe hond. Het bleek een wat oudere Mechelse Herder te zijn, Falko is zijn naam. Zijn functie als waakhond pakte hij in de meeste situaties zeer serieus op maar als wij langs liepen stond hij roerloos en doodstil te kijken. Dat doet hij nog steeds maar sinds een aantal weken begint zijn staart zachtjes heen en weer te zwaaien als “Oma” Amy in zicht komt. Zij loopt altijd op haar dooie gemakje een eindje achter mij aan en voorheen deed ze net als de andere hounds, of ze hem niet zag. Maar onlangs kreeg ze belangstelling voor de oudere heer en liep heel voorzichtig naar het hek. Met een dikke 10 centimeter tussen hun neuzen, begroetten ze elkaar maar die afstand werd iedere dag kleiner en de staarten gingen iedere dag wat heftiger heen en weer. Nu is het zo ver dat Falko reikhalzend het pad af kijkt als ik voorbij ben met de aangelijnde meute en “Oma” Amy af en toe met gekke bokkesprongen naar Falko toe “holt”, hem liefdevol begroet en vervolgens staat uit te dagen voor een spelletje. Gelukkig staat er een hek tussen want “Oma” Amy is niet meer zo stabiel op haar oude pootjes maar tussen haar oren is ze nog zo fit als een hoentje.

Het is en charmant gezicht, die twee grijze snoetjes met ingetogen blijdschap.

 

Een woeste oma

 

Normaal gesproken als we de bossen in gaan met onze hounds, lopen ze los. Om verschillende redenen hadden we het zestal aan de lijn en liep alleen “Oma” Amy, van 10 jaar en 4 maanden, los. Ze liep in haar eigen tempo een beetje te snuffelen en te scharrelen en af en toe kwam ze “fullspeed” voorbij. Op een gegeven moment kwam er in de verte een jogger ons tegemoet. We zagen hem al inhouden dus gingen wij netjes aan de kant met het zestal zodat hij makkelijk kon passeren. “Oma” Amy stond 10 meter achter ons aan de kant van het pad te snuffelen. Op een afstand van 30 meter hield de jogger stil en al wijzend naar “Oma” Amy zei hij stamelend: “en die dan”. U begrijpt dat wij op onze tong moesten bijten om niet in lachen uit te barsten.

Maar… zoals u op bijgaande foto kan zien, kan “Oma” Amy nog heel woest uit de hoek komen. Misschien was zijn angst toch gegrond!

 

 

 

 

 

 

 

 

Archief