Posts Tagged ‘Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden’

Cearrean heeft een nieuwe vriendin!

 

Intussen heeft Cearrean coursingtraining gehad. Het poezenspeeltje, een muis aan een hengel, is hier uitermate geschikt voor. Cearrean vindt het een fantastisch spelletje en toont zich goed fanatiek. Nu maar hopen dat hij het leuk blijft vinden.

 

Afgelopen week was Sonja hier met Bernice, Vision en Lita. Lita is een oude Galgo-dame die sinds eind Juli bij Sonja woont. Ze is afkomstig uit Spanje waar ze als fokteef leefde en de laatste weken van haar leven daar, waren nou niet bepaald een pretje. Het is ongelooflijk hoe zo’n dier zich in korte tijd aan alles aanpast, het is net of ze niet anders gewoon is.

Cearrean had alleen de week ervoor een Golden Retriever gezien en vond dat een doodeng beest, ook nu moest hij even wennen aan deze verschijning maar dat ging al heel snel goed.

Daar Lita zoveel pups heeft gehad, wist Cearrean al gauw dat hij bij haar meer kon doen dan bij de anderen. Lita’s lange staart was natuurlijk HET speelobject maar ze gaf ook wel duidelijk aan als het haar pijn deed of als ze geen zin in hem had. Als Sonja ’s avonds met het drietal naar de camper vertrok stond Cearrean beteuterd bij de deur te piepen maar als Lita dan ’s morgens weer naar binnen kwam was het eerste wat Cearrean deed; aan Lita’s staart hangen. Aan het eind van de week had Cearrean het wel voor elkaar om lekker met bij haar in haar bedje voor de houtkachel te liggen, een vriendin voor ’t leven.

Bernice en Vision moesten niet zo veel van dat kleine ding hebben en Bernice zocht zelfs even de steun van haar broer op!

 

Op donderdag hebben we geprobeerd om een paar goede foto’s van Cearrean te maken. Nou, vergeet het maar! Hij wilde geen seconde stil blijven staan en zou zo van de tafel gesprongen zijn als ik niet vlug genoeg was om hem te grijpen. Wat een wild ding! Zelfs het emmertje met lekkere dingen kon hem niet verleiden. Maar het is Sonja toch gelukt om één redelijke foto te maken.

 

 

Het is niet te geloven zo snel al de tijd gaat! Morgen is Cearrean 8 weken en hij weegt al bijna 10 kilo. Hij ontwikkelt zich erg goed, groeit mooi gelijkmatig, is zindelijk, luistert goed naar zijn naam, loopt prima aan de riem, vindt autorijden geen probleem, is nagenoeg nergens bang voor en als je hem corrigeert krijg je een grote mond terug! Hem in de Doggy Ride rondrijden is geen succes, hij gilt de hele boel bij elkaar, dat is iets voor kleine hondjes, niet voor Deerhounds. Ook accepteert hij het absoluut niet meer om opgesloten te worden. Dus de werpkist met het hekje eromheen is al weer weg. Een echte Deerhound met een kop erop! Daar krijgen we nog wel wat mee te stellen.

 

 

Intussen is Chidish hem ook wel leuk gaan vinden en speelt af en toe met hem. Maar dat moet ik goed in de gaten houden want het gaat al snel te hard en zeker als Cytaugh ook nog eens mee gaat doen. Brandir ontpopt zich als kinderoppas, hij maakt regelmatig een rondje over het terrein met zijn kleinzoon. Ook tijdens de wandelingetjes loopt Cearrean meestal met Brandir mee alhoewel het ook erg leuk is om aan de lijnen van Cytaugh en Chidish te hangen zodat we niet meer vooruit komen.

 

 

Cearrean, een echte wijsneus!

 

Vandaag is Cearrean vijf weekjes jong en eet al sinds een paar dagen uit een bakje. Eerst melk met gemalen vlees maar intussen meestal alleen verschillende soorten gemalen vlees en stukjes vis en af en toe een beetje yoghurt.

Ook is hij al een paar dagen ‘zindelijk’. Zodra hij wakker wordt of als hij een poosje heeft lopen spelen, loopt hij naar de deur en doet keurig zijn behoeften buiten. ’s Nachts wordt hij meestal nog maar één keer wakker, hij piept dan een paar keer en zodra ik ‘m uit de werpkist laat rent hij naar de deur om snel buiten een plas te doen. Hij weet intussen precies de deuren te vinden en hij is zelfs zo slim dat als hij door de ene deur naar buiten is gegaan hij door een andere naar binnen komt, hij loopt gewoon om het huis heen! Ook verlegt hij langzaam zijn grenzen, hij loopt steeds verder weg. We hebben al een paar keer een rondje terrein gedaan met z’n allen en dat vindt hij prachtig, hij loopt dan zonder aarzelen naast zijn moeder, Chidish of Brandir.

 

Cytaugh en Brandir spelen zo af en toe een beetje met hem, ze vinden het wel moeilijk en ik moet het ook wel in de gaten houden want het gaat gauw te hard. Maar Cearrean kan wel tegen een stootje, hij is stevig genoeg! Ook probeert hij overal op te klauteren tot ongenoegen van Chidish en Brandir. Maar als die even grommen is Cearrean gelijk weg. Hij weet intussen dat hij die mannen rustig moet benaderen.

 

 

 

 

Cearrean valt nog steeds regelmatig uit bed. Of het nou de werpkist is of de mand naast de kachel, minstens eens in de twee dagen rolt hij slapend zijn bedje uit.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hij is behoorlijk zelfstandig en deinst nergens voor terug. Toen de grond bevroren was vond hij het wel even vreemd maar liep er na een paar tellen gewoon overheen, evenzo met de sneeuw. Al gauw ging hij er met zijn neusje door heen maar erg lang hield hij het niet vol, het was toch wel erg koud!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brandir, Chidish en Cytaugh vonden het natuurlijk geweldig en genoten van de sneeuw.

 

 

 

 

 

Vier weekjes jong

 

 

Zondag avond constateerde ik bij Cytaugh een harde melkklier. Het was nog niet pijnlijk of erg rood maar Cearrean weigerde om aan die tepel te drinken. Dus maandag even naar de dierenarts en op pupvriendelijke antibiotica gezet. Nu, donderdag is de ontsteking weg, voelt alles weer zacht aan en drinkt Cearrean ook weer van deze tepel.

Intussen worden Brandir en Cearrean steeds grotere vrienden en het is prachtig om te zien hoe zachtjes Brandir met die kleine omgaat. Cytaugh is nu ook begonnen met het opvoeden, ze corrigeert hem regelmatig als hij te hard in haar staart of oren bijt. Ook wij moeten optreden tegen het gebijt want die tandjes zijn vlijmscherp. Gelukkig reageert Cearrean goed op de correcties, hij is echt niet dom.

 

Van een vriendin hebben we een ‘Doggy Ride’ kunnen lenen want alleen thuisblijven zal op korte termijn wel een probleem zijn. Eergisteren hebben we ‘m ingericht met dekens en een vetbedje en uitgeprobeerd. Cearrean vond het prima, hij ging gelijk met de eend spelen en de boel herinrichten. Brandir en Cytaugh vonden het wel heel spannend en hielden het goed in de gaten. Erg handig dat je er van twee kanten in kan!

 

 

Ook is Cearrean voor het eerst buiten geweest. Toen hij met zijn voetjes in het gras kwam deed hij gelijk een plas!  Hij had er in ieder geval geen problemen mee en ook Cytaugh vond het prima en begon hem zelfs uit te dagen maar daar had Cearrean nog geen oog voor, dat gras en die blaadjes waren best spannend. Het is jammer dat er zo’n koude wind staat anders kon hij meer buiten zijn.

Gisteren was Cearrean 4 weekjes jong en woog hij 4460 gram. Hij is intussen kistzindelijk wat dus inhoudt dat hij ook ’s nachts mij wekt met een hoop gepiep omdat hij moet plassen. Dit doet hij dan keurig op een handdoek en vervolgens rent hij door het huis en ik er achteraan met een stukje keukenrol, en zoekt hij een plekje om te poepen. Dit doet hij nu zeer regelmatig en jammer genoeg meerdere keren per dag. Eén keer in de twee dagen vond ik eigenlijk best makkelijk! Maar natuurlijk is dit beter en gezonder. Het liefste eet hij met z’n moeder mee maar dat beperken we nog een beetje, daar zitten toch vrij veel dingen in die hij nog niet kan verteren. De biefstuk tartaar vind hij eigenlijk het minst lekker, gemalen pens en spiervlees is veel lekkerder!

 

Inmiddels draagt hij ook af en toe een halsbandje want ook hieraan moet hij wennen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe schattig hij er uit ziet, zo baldadig kan hij zijn. Zijn speeltjes moeten het regelmatig ontgelden, hij schut ze allemaal ‘dood’. Dit gaat met een behoorlijke kracht en Cearrean rolt dan zelf ook om waardoor hij nog bozer wordt op het  speeltje en deze nog harder door elkaar geschut wordt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cearrean verveelt zich in ieder geval niet, speelgoed genoeg! En hij weet deze mand ook feilloos te vinden om vervolgens een speeltje mee te slepen naar de werpkist. En na een potje ravotten is het goed rusten op een warm plekje bij mama Cytaugh.

 

Cearrean Argyll reeds 3 kilo zwaar!

 

Hij doet het goed, eergisteren woog hij 3 kilo! Cearrean is nu al groter dan Slaapschaap maar zoekt deze toch altijd weer op, het zijn de beste vriendjes! Hij speelt ook met Slaapschaap, vooral het staartje en de oortjes moeten het regelmatig ontgelden. Ik ben benieuwd hoe vaak ik die er weer aan mag naaien.

 

 

Gisteren heeft hij zijn eerste balletje biefstuk tartaar gegeten. Het eerste hapje vond hij wel vreemd maar het smaakte toch wel naar meer en uiteindelijk ging het vlot naar binnen. Maar we doen het rustig aan want Cytaugh heeft nog genoeg melk en ze ligt nu bijna dag en nacht bij hem in de werpkist. Ze is heel zorgzaam en staat niet meer toe dat Brandir te dicht bij komt. Brandir vindt Cearrean geweldig en ook Chidish komt wat vaker aan hem snuffelen als Cytaugh even niet in de buurt is. Chidish vindt Cearrean nog iets te klein, hij weet nog niet wat hij er mee aan moet maar ik weet zeker dat het de grootst maatjes worden.

 

 

Ook liggen Cytaugh en Cearrean regelmatig ergens anders; in de keuken op het grote bed of op een kleed in de woonkamer. Gezellig erbij en wennen aan alle geluiden. Het lopen op de vloer gaat steeds beter en we moeten goed oppassen want hij is zeer ondernemend!

Hij toont ook al echt een eigen willetje, als iets hem niet zint laat hij dat luid en duidelijk merken maar het is ook een enorme knuffel en ligt graag op schoot.

 

 

 

En het groeit en groeit ……

 

 

 

 

Van de week werd ik ’s nachts wakker en zag dit schattige tafereeltje. Gelukkig is het fototoestel altijd binnen handbereik en hoefde ik m’n bed er niet voor uit. Ik lig namelijk stijf tegen de werpkist aan zodat ik, ook in m’n slaap, alles in de gaten kan houden. Eén kik of poot die ergens tegenaan tikt en ik ben wakker. Dat was de eerste weken ook echt nodig met een Cytaugh die het allemaal nog niet zo leuk vond maar intussen slapen beiden, zonder enig probleem, heerlijk bij elkaar.

 

 

Cearrean is nu twee weken en drie dagen jong en op een snipper na drie kilo zwaar. Bij de vorige pups was de zwaarste drie kilo met dik drie weken. Hij mag het van mij dan ook wel wat rustiger aan gaan doen.

 

 

Gisteren hebben we hem op een vetbedje in de kamer gezet, moeders erbij en hem lekker een beetje bezig houden. Want wat meer bewegen doet hem goed. Dat bleek ook wel want na een poosje te hebben rondgewaggeld deed hij eerst een grote plas en even later ging hij  zelf poepen! Jeempie, wat waren wij hier blij mee!!! Voor het eerst dat hij  dat zelf deed! Hopelijk blijft het zo gaan, dat scheelt een hoop vervelend gedoe voor hem.

 

 

Brandir en Chidish vonden het maar vreemd dat hij zomaar ‘los’ liep. Maar Cearrean trok zich daar niets van aan!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cearrean begint ook al echt een beetje te spelen. De bewegingen zijn nog niet 100% gecoördineerd maar hij weet wel waar hij moet happen; in neus en oren!

 

Elf dagen en 2 kilo zwaar!

 

 

Vandaag is Cearrean 11 daagjes jong en weegt hij  2 kilo! De wereld wil hij nog niet aanschouwen en ik kan het hem niet kwalijk nemen. Hij heeft nu al zoveel meegemaakt; een moeder die hem eerst niet wil zien, dan geeft ze nagenoeg geen melk en moet hij uit een flesje drinken wat hij niet wil, hij valt uit bed en afgelopen vrijdag was hij voor het eerst bij de dierenarts! Het ging al een paar dagen wat moeilijk met zijn ontlasting maar meestal kreeg ik er één keer per dag (nou eigenlijk alleen ’s nachts om 2 uur) wel wat uit. Nou had hij na donderdagnacht niet meer gepoept en ondanks de vele massages, Activia, olie en Roosvicee Laxo kwam er nog steeds niets uit dus dan meer even langs de dokter. Nou, die klysma hielp gelukkig wel. De ontlasting zag er goed uit en was absoluut niet te hard dus wat het probleem nou is…? Dat was vrijdag eind van de middag en tot vanmiddag had hij weer niet gepoept, ondanks de nachtelijke massages. Dus vanmiddag maar weer een klysma gegeven en toen hij zich geledigd had hebben we hem weer bij Cytaugh gelegd. Nu ging zij hem ineens poetsen en kwam er nog een hoopje uit! Ik hoop dat Cytaugh hem nu goed gaat poetsen zodat het allemaal wat beter functioneert bij hem. We wachten het maar weer af.

 

 

Maar gisteren gebeurde er nog iets wat niet zo leuk voor hem was. Cytaugh lag rustig met hem in de werpkist en hij had goed bij haar gedronken. Alles was oké totdat Cearrean ineens een gilletje gaf. Wat er gebeurde hebben we niet gezien en er was ook geen voorbode te horen geweest maar Cytaugh moet naar hem gehapt hebben want na lang zoeken zag ik dat er een stukje van zijn oortje afwas! Ik zou niet weten hoe het anders kan zijn gebeurd dan een snauw van Cytaugh maar het was wel erg vreemd omdat het juist de laatste dagen zo ontzettend goed gaat. Ook toonde Cytaugh totaal geen reactie terwijl ze de vorige keren als ze lelijk deed gelijk toonde dat ze er zelf van schrok. Enfin, ik heb het wondje ingesmeerd met Dermiel zalf en gelukkig had Cearrean er verder geen last van. Wel moet hij nu door het leven met een iets kleiner rechter oortje.

 

 

Nu ligt Cearrean weer rustig te slapen met Slaapschaap. Ze zijn net zo lang alleen weegt Cearrean nu al 10 keer zwaarder dan Slaapschaap!

Ik hoop dat zijn leven niet zo bewogen blijft, het mag wel iets relaxter. Gelukkig schijnt hij er tot nu toe niets aan over te houden, hij snuift ieder nieuw geurtje even enthousiast op maar houdt zijn oogjes en oortjes nog stijf dicht, laat de boze wereld nog maar even weg blijven!

En hij groeit maar door!

 

 

Hier zit ik dan, met één hand te typen omdat Cearrean op mijn andere arm ligt. Moeder Cytaugh is voor het eerst na de geboorte van Cearrean met Simon, Chidish en Brandir een stukje wandelen in het bos. Ze heeft wel al ettelijke keren hier een ‘rondje bos’ gedaan maar voor haar geestelijk welzijn is een echt bos wel weer eens goed. Cearrean werd wakker en lag zich te vervelen, een hoop gemopper en gepiep kwam er uit de werpkist. Ja, en dan pak je hem op en kan je geen klap meer doen.

Als mama niet bij hem ligt, ligt Slaapschaap bij hem en dat gaat prima. Als je Cearrean neerlegt en vervolgens kloppend Slaapschaap tegen hem aan, wordt hij gelijk rustig en valt in slaap. Ook ligt hij regelmatig over of onder Slaapschaap, het zijn echte maatjes!

 

Gisteren was Cearrean een week oud en woog eind van de dag 1430 gram. Toen ik hem vanochtend om half 10 woog, woog hij 1510! Nou moet ik wel zeggen dat hij bijna de hele nacht in de weer was waardoor ik hem veel bij Cytaugh heb gelegd. Hij groeit trouwens sowieso ’s nachts het meeste.

Cytaugh doet het met de dag beter. Wat ze al heel snel had geleerd is dat als ik zeg dat ze zich moet omdraaien, dat ze dan op haar ander zij gaat liggen want het is natuurlijk zeer belangrijk dat alle tepels gelijkmatig worden gebruikt. Ze doet dit perfect!

 

 

 

 

 

 

 

Gisteren eind van de middag wilde Cytaugh gezellig bij ons in de keuken liggen. Geen probleem, kind mee en oppas ernaast zodat Cearrean niet van het bed afvalt! Want uit bed vallen, daar heeft hij patent op! Eén van de eerste nachten was hij al uit zijn doos gevallen terwijl die toch zo’n 30 centimeter hoog is! Nu ligt er een rooster overheen zodat hij er niet meer uit kan.

 

Intussen is Simon al weer terug van de wandeling en ligt Cearrean lekker te drinken bij Cytaugh. Meestal geeft ze gelijk goed melk, soms moet ik nog een paar tepels masseren. Hij krijgt in ieder geval genoeg want zijn buikje is goed gevuld. Als hij door de kist heen kruipt lijkt hij wel op een walrus!

 

 

 

Vanmiddag heeft hij ook even bij Cytaugh in het kantoortje gelegen. Dit is Cytaugh’s lievelingsplekje. Maar ik moet er dan wel bij blijven anders verdwijnt hij onder de radiator of achter een kast waar je nooit meer bij kan! 

Cearrean Argyll

 

 

 

Cearrean Argyll doet het goed! Na de moeilijke start komt hij nu iedere dag héél véél aan; de eerste drie dagen was het samen maar 91 gram, zondag kwam hij 166 gram aan en gisteren 139 gram. Hij weegt nu met 6 dagen 1250 gram! Het is ook geen pupje meer maar een pup. Ik kan hem nu al niet meer met één hand vasthouden!

 

 

 

 

 

Met Cytaugh gaat het gelukkig ook steeds beter maar ik moet wel bekennen dat ik haar op de Strezz-druppeltjes van Phytonics heb staan. In het begin een hoge dosis en meerdere keren per dag, nu nog maar 10 druppels 3 keer daags. Het heeft duidelijk een zeer positieve uitwerking op haar. De laatste dagen blijft ze gelukkig wat langer liggen in de werpkist, met de pup op, over of tegen haar aan. Heel sporadisch gromt ze nog tegen hem, meestal als hij via haar tepels omhoog klimt over haar buik. Kennelijk is dat toch nog wat gevoelig. Zijn nageltjes kunnen het niet zijn want die zijn inmiddels al 2 keer geknipt.

 

Ze poetst hem nu ook veel beter, vooral zijn buikje, van zijn poepjes moet ze niets hebben, dat mag ik nog steeds doen. Wel moet ik iedere keer weer de melkfabriek aanzetten, dat betekent minstens 5 minuten per tepel masseren voordat er melk uitkomt. Overdag als Cearrean regelmatig tussendoor een slokje neemt valt het wel mee maar ’s nachts is het echt nodig. En dan duurt een drinksessie toch wel lang en zijn de uurtjes dat je slaapt erg kort!

 

 

 

 

 

Opvallend is dat Cearrean niet veel behoefte aan warmte heeft. Ook de eerste dagen niet. 27° vond hij echt al teveel, hij kroop dan altijd naar het uiterste minst warme hoekje. Na een poosje bij zijn moeder te hebben gelegen zoekt hij meestal de rand van de werpkist op zodat hij niet de stralingswarmte van Cytaugh heeft. Ook in zijn doos ligt hij vaak niet onder de lamp die een gedeelte op 25° houdt maar gaat languit in het koeler gedeelte liggen. Nu houden we de temperatuur in huis constant rond de 20° en dat vindt hij prima. Ik ben dus blij dat hij niet tijdens die hete zomerdagen is geboren maar het zal de komende zomer als het weer zo warm wordt, wel moeilijk voor hem worden! Gelukkig heeft hij de kans om ‘mee te groeien’ met de temperatuur.

 

Vandaag, eerste Kerstdag, vertoont Cearrean al duidelijk speels gedrag. Hij hapt in je vinger (nee, niet om op te zuigen), in Cytaugh’s baard en zijn eigen pootjes. Als je hem kietelt is het net of hij lacht en graait met z’n pootjes in de lucht, hij begint al echt te reageren! En het lijkt alsof op zeer korte termijn zijn oogjes open gaan, ik ben benieuwd of hij hier ook mee vooruit loopt.

We Proudly Present …

 

En daar is hij dan, Cearrean Argyll O’Cockaigne, zoon van Argyll Bryan from the Market Garden en Cockaigne Cytaugh van de Meirse Weiden.

Op dinsdagmiddag 18 december, de 62ste dag van haar dracht, daalde Cytaugh’s temperatuur naar 37,4 maar ze gaf nog geen melk en lag uiterst rustig in een diepe slaap. Woensdagochtend was de temperatuur na een flinke stijging ’s nachts, toch verder gezakt naar de 37.2 om vervolgens weer snel op te lopen. Nu had Cytaugh wel een paar keer lopen graven maar was verder nog erg rustig. We hadden al contact gehad met de dierenarts over de keizersnee dus toen ik belde om te melden dat ik het graag vandaag zag gebeuren, konden we om 13.30 uur terecht. Bij binnenkomst konden we gelijk doorlopen en werd Cytaugh voorbereid. Cytaugh was intussen al helemaal in paniek want na de operatie aan haar voet moet ze echt niets meer van dierenartsen hebben en ze voelde haarfijn aan dat dit niet leuk werd. De keizersnee zou onder plaatselijke verdoving plaatsvinden maar omdat Cytaugh er gelijk al zo’n toestand van maakte, kreeg ze een dusdanige hoeveelheid kalmeringsmiddel dat ze eigenlijk totaal weg was. Nadat de arts een kleine incisie had gemaakt en de baarmoeder met inhoud had gevonden merkte hij meteen al op dat het een joekel van een pup was. Hij was niet alleen extreem groot maar ook extreem levendig en de arts had moeite om hem uit de vliezen te krijgen vanwege het enorme gespartel. Zodra de vliezen waren verwijderd en hij lucht kreeg was hij ook duidelijk te horen!

 

Helaas bleef het er bij één maar qua grootte en geluid telde die wel voor twee! Nadat hij was droog gewreven en Cytaugh weer in elkaar was gezet en op de grond gelegd om bij te komen, hebben we hem zijn eerste flesje melk gegeven. Veel dronk hij nog niet en we hoopte ook dat Cytaugh snel haar eigen fabriekje op gang zou brengen zodat hij de belangrijke biest tot zich kon nemen.  Eenmaal thuis en op de weegschaal bleek Cearrean maar liefst 745 gram te wegen en dat twee uur na zijn geboorte!

Hij was ook zeer sterk en kroop al snel over zijn moeder heen om te kijken of er aan de andere kant wel wat te drinken was. Gelukkig kwam na een paar uur, onder invloed van de toegediende oxytocine, de melkproductie op gang en kon Cearrean de broodnodige biest drinken. Maar Cytaugh was nog steeds een beetje suf van de operatie en had weinig interesse in hem. Dus heb ik een doosje voor hem klaar gemaakt waarin hij veilig kon slapen en zodat Cytaugh haar rust kreeg.

 

In de loop van de nacht bleek dat Cytaugh helemaal niets van Cearrean moest hebben. Ze draaide in eerste instantie alleen haar kop weg maar later begon ze te grommen en viel zelfs af en toe naar hem uit. We konden Cearrean niet zonder strenge toezicht bij haar laten. Dat betekende dus de eerste slapeloze nacht want meneer was het er helemaal niet mee eens om in z’n eentje in dat doosje te moeten slapen. Donderdag nam Cytaugh’s negatieve houding alleen maar toe en moest ik echt heel erg opletten dat er niets gebeurde, geen halve seconde durfde ik ze zonder toezicht bij elkaar te laten. Gelukkig mocht Cearrean, zo lang hij niet te wild deed, wel bij haar drinken maar het bleef oppassen. Het was duidelijk dat Cytaugh’s spieren een flinke opdonder hadden gekregen tijdens de voorbereiding van de keizersnee; terwijl ze al vastgebonden op haar rug lag op de operatietafel, had ze een paniekaanval gehad tijdens het toedienen van de plaatselijke verdoving. Hierbij probeerde ze natuurlijk weg te komen maar als je vastgebonden ligt zijn de spieren de dupe. Al haar buik- en achterhandspieren waren extreem pijnlijk en iedere aanraking was eigenlijk teveel. Dus haar gedrag was wel te verklaren. Helaas mag ze geen pijnstiller daar ze ook al op de antibiotica staat en al dat spul krijgt Cearrean natuurlijk ook binnen.

Vrijdagnacht rond 2 uur kreeg ze ineens wat meer interesse in haar zoon en snuffelde uitgebreid aan hem. Ook mocht hij dichter bij haar hoofd komen en weer over haar heen kruipen. He, he, zouden we het lek boven hebben? Maar toen Cearrean zich tegen vijven meldde om te drinken en ik hem, nadat ik Cytaugh had geattendeerd, bij haar wilde neerleggen hapte ze naar hem en dat was goed raak! Gelukkig kon ik geen beschadigingen constateren en na Cearrean te hebben gerust gesteld en Cytaugh haar riem te hebben om gedaan en haar snoet te hebben omwikkeld met de lijn, kon Cearrean weer wat bij haar drinken. Deze gebeurtenis heeft toch wel behoorlijk het vertrouwen beschadigd en vanaf dit moment houden we haar met argusogen in de gaten.

 

De melkproductie was zeer wisselend en werd eigenlijk alleen maar minder in plaats van meer, Cearrean kwam in twee dagen tijd maar 40 gram aan. Het flesje wilde hij niet meer nadat hij het echte spul had geproefd, wel bleef hij net zolang bij Cytaugh drinken tot hij verzadigd was maar dit duurde soms wel 45 minuten en dat kost natuurlijk ook ontzettend veel energie. Om de groei een beetje te kunnen volgen meet ik zijn mooie lange staart. Nou, die groeit ongeveer een halve centimeter per dag! Op donderdag was hij 12 centimeter en op vrijdag al 12,5!

 

In de loop van de vrijdag ging het gelukkig wat beter met Cytaugh, ze gromde nog maar nauwelijks naar Cearrean, toonde meer interesse en begon voorzichtig zijn buikje te poetsen. Maar zodra Cearrean begon te plassen stopte ze ermee! Bah, dat is vies! Ook de ontlasting opruimen was voor mij weggelegd, vond ze. ’s Avonds had ze ineens weer meer melk en Cearrean had een mooi rond buikje maar dat was van korte duur. Een paar uur later was er weer nauwelijks wat te eten voor hem.

 

Intussen had ik een slaapschaapmaatje voor Cearrean laten komen, een pluche schaap met een kloppend hartje. Hij vond het wel een succes en heeft er heerlijk de nacht op/mee door gebracht.

 

 

Van vrijdag op zaterdag was hij maar twee keer wakker maar het duurde al met al een uur voordat zijn buikje rond was en ik hem weer bij zijn slaapschaap kon leggen. Bij Cytaugh laten slapen zonder toezicht doen we absoluut niet, daar is onze Million Dollar Baby te kostbaar voor!

 

Vandaag gaat alles gelukkig nog beter, Cytaugh heeft hem bijna helemaal geaccepteerd, ze poets zijn buikje zolang er maar niets uitkomt, en het lijkt erop dat de melkproductie langzaam wat beter wordt. Soms wil hij wel wat uit het flesje drinken maar dat moet wel extra lekker gemaakt zijn door middel van Roosvicee. Cearrean’s staart is intussen 13 centimeter en hij is vandaag in 6 uur tijd 15 gram aangekomen. 

 

Nu, om 16.00 uur ziet het er zo uit en hopelijk zet deze trant zich voort en hebben we een stressvrije Kerst!

We houden u op de hoogte.

 

 

 

 

Een dikke Cytaugh

 

Het gaat goed met Cytaugh. Ze wordt in verhouding behoorlijk dik. Afgelopen vrijdag heb ik nog een echo laten maken om te kijken of de pup het nog goed deed omdat Cytaugh de dagen ervoor niet was toegenomen en ook slecht at maar het was loos alarm. Het hartje van de pup klopte zoals het hoort en daags erna nam de eetlust van Cytaugh weer toe. Ze krijgt de meest lekkere maaltijden voorgeschoteld; eendagskuikens met Griekse yoghurt en schapenvet, penslap met gemalen rundvlees en pannenkoek, het gaat er allemaal in. Vooral de eendagskuikens zijn niet aan te slepen. Ik ben bang dat de pup die later niet meer wil eten.

Intussen ligt ze veel te slapen, wandelt in een lager tempo, duldt geen mannen in de buurt en komt veel knuffelen. In principe is er ook al een afspraak gemaakt voor de keizersnee. We gaan niet afwachten of het op een natuurlijke manier geboren kan worden, dat is een te groot risico. Maar tot nu toe is haar temperatuur nog normaal dus blijft iedereen rustig.

Cytaugh

 

 

Vandaag een nieuwe echo van Cytaugh laten maken. Ik vond haar erg dik worden en ook haar gedrag is een beetje extreem. Helaas is er nog steeds maar 1 pup te zien. Het is wel een flinke pup dus te zijner tijd zal het wel uitdraaien op een keizersnede.

Maar ik ben toch erg blij met dit nieuwe wondertje.

Wordt het net zo ‘cute’?     Vast wel!!!!

 

Pup op komst.

 

 

Na een spannende tijd heb ik op donderdag 15 november een echo laten maken bij Cytaugh en het was meteen raak! Er was duidelijk een mini wezentje te zien maar …. helaas kon de dierenarts er maar één vinden. De kans dat er nog een tweede ergens verstopt zit is maar erg klein. Dat is natuurlijk erg jammer.

Meestal zeggen we dat je beter geen pup dan één pup kan hebben omdat ten eerste de bevalling risicovoller is en ten tweede het niet leuk is voor de pup om alleen op te groeien maar in dit geval ben ik er toch wel erg blij mee want de vorige keren dat we het diep gevroren sperma van Argyll hebben gebruikt, is er nooit iets van geboren. Dus laten we maar hopen dat alles goed gaat en er een gezond klein O’Cockaignetje rond 20 december geboren wordt.

 

 

Daar het een gewoonte is om de ouderdieren samen op de foto te zetten, hiernaast Cytaugh en de container waar de acht rietjes diepvries sperma van Argyll in zaten.

 

Het inteelt coëfficiënt (i.c.) van deze combinatie bedraagt over 7 generaties 0,82% en over 10 generaties 5,07%. Het maximale aantal voorouders (m.a.v.) kan over 7 generaties 254 zijn en in dit geval is dat 204, dus er is een verlies van 50 hounds (19,7%). Over 10 generaties is het m.a.v. 2046 waarvan er maar 584 zijn gebruikt. Een verlies van 1462 hounds (71,5%)! Toch nog een schrikbarend aantal.

Cytaugh zelf heeft een i.c. van 0,93% (7 generaties) en 5,81% over 10 generaties met een verlies van 1500 hounds (73,3%).

Argyll heeft een i.c. van 7,37% over 7 generaties met een verlies van 52,4% en een i.c. van 17,78% over 10 generaties met een verlies van 89,9%!! Van het 2046 m.a.v. zijn er maar 206 gebruikt. Monarch of Ardkinglas komt bij hem bijvoorbeeld 98 keer voor! In Argyll’s tijd waren deze aantallen heel gewoon, er waren zelfs uitschieters met een i.c. van tegen de 30%!

Maar er lopen momenteel ook Deerhounds rond met een i.c. van 12,45% over 7 generaties en 16,83% over 10 generaties met een verlies van 86,3 %. Van de 2046 m.a.v. zijn er maar 281 gebruikt en je ziet hier dan ook dat bepaalde hounds meer dan 60 keer in de stamboom voorkomen en er maar 51 van de 281 slechts 1 keer gebruikt zijn.

Gelukkig hebben we nu de mogelijkheid om dit alles van te voren te bekijken dankzij ‘The Deerhound Breed Archive’ en zou dit laatste eigenlijk niet meer hoeven te gebeuren. Het is intussen toch wel bekend dat een grote variatie aan genen gezonder is dus zouden de fokkers er beter op moeten letten.

 

Cytaugh gedraagt zich intussen alsof ze dertig pupjes in haar buik heeft, ze slaapt veel, beweegt langzamer en wordt graag verwend. Hopelijk blijft alles goed gaan.

 

 

 

Donaueschingen

Daar ik afgelopen week een paar mooie foto’s van Vision’s overwinning in Donaueschingen kreeg, nu een iets uitgebreider verslag van deze grootste windhonden show van Europa.

Tijdens het weekend van 4 & 5 augustus waren meer dan 1600 windhonden uit 25 landen naar Donaueschingen afgereisd. Het was dit jaar voor de 25ste keer dat deze show georganiseerd werd en misschien was het wel de laatste keer. De laatste jaren had Olaf Knauber het georganiseerd maar door allerlei oorzaken blijven er steeds minder mensen over om te helpen en kwam uiteindelijk bijna alles op Olaf’s schouders terecht. Ook de tegenwerking vanuit hogere regionen heeft Olaf er doen toe besluiten om er mee op te houden. Wie het gaat overnemen en of het wel doorgaat komend jaar, is nog niet bekend.

 

Enfin, wij hadden tijdens deze editie van Donaueschingen toch wel een paar leuke succesjes. Zaterdag wonnen Chidish en Cytaugh de Koppelklas, waarvan er toch zo’n 17 gemeld waren, onder de Italiaanse keurmeester Mr. Vittorio Passerino.

 

 

 

 

 

 

En bij de competitie voor Dual Champion, won Vision! Ze toonde zich dan ook voorbeeldig en liet een super gangwerk zien. Zoals te zien was Sonja hier uitermate blij mee.

 

’s Avonds, tijdens ‘The Eukanuba Super Best in Show Challenge’ presteerde Vision weer optimaal en werd uiteindelijk tweede achter Kilbourne O Sweet Lorraine to Oelmühle. Twee Deerhounds in de eindstrijd, dat is nog nooit gebeurd!

 

Zondag werd Cytaugh ‘Beste Gebruikshond’ onder keurmeester Mr. Vittorio Passerino en werden Chidish en Cytaugh BIS2 in de Koppelklas. Al met al hebben we het niet slecht gedaan!

Een spannend weekje

 

Nadat ik had besloten dat Cytaugh goed genoeg was om er ooit eens een nestje mee te fokken, heb ik een paar jaar gezocht naar een geschikte reu. Helaas kon ik die niet vinden; de reu in kwestie stond niet meer ter beschikking, de reu was al te vaak gebruikt, de reu compenseerde niet Cytaugh’s fouten of had fouten die ik absoluut niet wilde hebben of de bloedlijn op zich beviel me niet. In ieder geval wilde ik dat alles niet. Dus plan wijzigen; in plaats van eerst een normale dekking met een levende reu had ik besloten om Cytaugh te laten insemineren met het 27 jaar oude diepvriessperma van Argyll Bryan from the Market Garden, één van mijn eerste reuen.

 

 

 

Natuurlijk had ook Argyll zijn fouten maar ik hoop dat in combinatie met Cytaugh deze afgezwakt of teniet worden gedaan. Argyll had in ieder geval een heerlijk karakter, vond coursing en show geweldig, blinkte uit in gangwerk en uitstraling en had geen hartproblemen, kanker of Cystinuria.

 

Vervolgens begon het zoeken naar een arts die ervaring had met het insemineren bij windhonden. Ik kreeg adressen in Noorwegen, Zweden, Denemarken en Duitsland en na veel heen en weer gemail besloot ik voor Duitsland, Hannover. Mede omdat Cytaugh niet zo van reizen houdt. Dr. Goericke-Pesch had ervaring met windhonden (ze heeft zelf Greyhounds) en reageerde adequaat op mijn mailtjes.

 

Toen Cytaugh op 2 oktober loops werd, heb ik geprobeerd haar te laten onderzoeken in Sleeuwijk. Dit was een drama; madam gilde de hele kliniek bij elkaar en stond niets toe. De dag erop weer geprobeerd en door een vlugge vakkundige handeling kon er een uitstrijkje gemaakt worden. Een paar dagen later kreeg ik de uitslag dat ze schoon was en geen antibioticakuur nodig had. Op maandag 8 oktober voor de eerste keer progesteron geprikt; 0,31 – donderdag was het 0,983, dus hard stijgen deed het niet. Daar ik geen risico’s wilde nemen, heeft Simon vrijdag Argyll’s sperma opgehaald in Utrecht. In de container zou het ongeveer een week bevroren blijven. Na overleg met Dr. Goericke-Pesch heb ik zaterdag 13 oktober weer bloed laten prikken en heb dit mee genomen naar huis. Zondag ben ik afgereisd naar Sonja alwaar ik de rest van de week zou verblijven. Voor maandag had ik een afspraak in Hannover waar ze Cytaugh weer zouden proberen te onderzoeken en de progesteronwaarde van zaterdag en deze maandag zouden testen. Het inwendige onderzoek verliep redelijk goed en de progesteronwaarde bleek goed te zijn gestegen, die van zaterdag was dik over de 9 en van maandag over de 13. Er werd een afspraak gemaakt voor inseminatie op woensdag en donderdag.

Ook Brandir en Chidish gaven aan dat dit de juiste dagen waren; ze hadden op maandag niet gejengeld toen ik met Cytaugh naar Hannover was maar toen ik woensdagochtend vertrokken was met Cytaugh hebben ze heel Hermannsburg getrakteerd op een concert. De inseminatie verliep goed, beide dagen, en nu maar afwachten, over vier weken maken we een echo en weten we of er kleine Argylltjes de Deerhoundwereld komen verrijken.

De gegevens en stambomen van Argyll en Cytaugh kunt u vinden bij ‘O’Cockaigne Deerhounds’ – ‘Onze Deerhounds’.

Nederlands Kampioenschap Coursing

Op 15 september werd het Nederlands Kampioenschap Coursing georganiseerd bij een manege te Werkendam. Op zich een mooie locatie, groot coursingveld, lekker rustig en voldoende wandel-mogelijkheid voor een kort weekend. Helaas bleek gedurende de eerste omloop dat het terrein dusdanig oneffen was dat meer dan de helft van de honden over de kop sloegen. Er zaten dusdanige gaten in dat zelfs een paar Afghanen ten val kwamen! Ettelijke hounds kwamen geblesseerd van het veld af, variërend van amper iets te zien tot, ja, hoe is het weer mogelijk, mijn Cytaugh met een gebroken duimpje! Net hersteld van een gat van 2 cm diep tussen haar tenen, nu weer een gebroken teen. Hoe krijgt ze het voor elkaar! En dan ook nog eens haar rechter voorvoet die altijd ingepakt is als ze courst of losloopt. Op de één of andere manier is haar kous tijdens de val naar beneden geschoven en is ze waarschijnlijk met haar duim in het hoge gras blijven hangen.

Gelukkig bleek op de röntgenfoto dat het een ‘mooie’ breuk is en dat het met simpel stabiliseren wel goed komt. Dus de komende 8 weken is haar voetje weer consequent ingepakt! Gelukkig heeft ze er geen last van en is ze sokken en dergelijke wel gewend intussen!

Maar ook Chidish is niet heelhuids uit de strijd gekomen, hij had na de tweede omloop een lichte spierblessure in zijn linker voorpoot. Dus ook hij moet voorlopig even rustig aan doen.

Jammer, het leek een hele goede locatie maar zo’n paardenweide is toch niet geschikt.

Juli & Augustus

Juli was een rustige maand, alleen tijdens het weekend van 21 en 22 juli hadden we het Schoonheid en Prestatie weekend van OWRV ’t Haasje in Axel. Daar ik de eer had om op zaterdag de hounds te keuren, konden Chidish en Cytaugh niet meedoen voor de ‘titel’. Wel hebben zondag ze heerlijk gecourst.

Augustus daarentegen was weer druk; het eerste weekend zaten we in Donaueschingen. Keramiek mee, want dat verkoopt daar goed, en twee dagen showen. Het was eigenlijk veel te warm om wat dan ook te doen. Op zaterdag hadden we Frederic Maison als keurmeester en op zondag Espen Engh. Deze maakte de onvergetelijke fout door in het keurverslag van Chidish te vermelden; “head is a little bit plain, needs more stop”. Had hij de avond ervoor niet de tijd gehad of moeite genomen om de rasstandaard door te nemen???

Maar … het kan nog gekker. Tijdens de Benelux Winner Show te Amsterdam, de donderdag erna, kreeg Sonja van een Russische keurmeester te horen dat Vision een Barsoi gangwerk heeft! Wij hebben vervolgens drie dagen lang naar de keuringen van de Barsois gekeken of we er één zagen met hetzelfde gangwerk als Vision. Helaas, niet gevonden, dus Vision is de enige met het correcte Barsoi gangwerk!

André van den Broek keurde de Wereld Tentoonstelling op zaterdag 11 augustus en kon gelukkig Vision wel waarderen, ze kreeg het Res.CACIB.

Beste reu werd Kilbourne Kaine at Oelmühle en Beste teef Kilbourne Oh Sweet Lorraine to Oelmühle, beide van Jürgen Rösner. (zie de tentoonstellingsuitslagen)

De zondag hierna konden de hounds lekker de benen strekken tijdens de coursing van Lelystad. Dat vonden ze toch iets leuker dan showen en ze hebben genoten!

 

Op 26 augustus had ik de show in Mechelen waar Chidish Belgisch Kampioen werd en 9 september hadden we in plaats van een showtje en coursing in Berlijn die niet doorging, een coursing in Gesves, België. Hier behaalde Cytaugh haar laatst benodigde CACBL voor het Belgisch Coursing Kampioenschap en kreeg Chidish het reserve.

 

Kort overzicht van Juni

 

De maand Juni was een extreem drukke maand. Het begon met de show in Parijs op zaterdag de 2de waar we Chidish en Vision voor gemeld hadden. Sonja was donderdagmiddag gekomen zodat we vrijdag richting Parijs konden rijden. Donderdagavond laat kreeg Silva ineens koorts en moest af en toe een beetje hoesten. Na een paar antibiotica-tabletten te hebben gegeven werd ze tegen tweeën rustiger en ging Sonja naar bed. Maar niet voor lang … tegen half drie maakte Sonja mij wakker met de trieste mededeling dat Silva was overleden. Silva was overeind gekomen, waarschijnlijk om zich om te draaien, en belandde op de grond. Eer Sonja uit haar bed was, was Silva al over de Regenboogbrug. Een hele mooie dood maar wel erg plotseling. We hebben Silva uit de camper gehaald en in mijn auto gelegd om haar ’s morgens naar het crematorium te kunnen brengen. Geslapen hebben we niet meer.

Na alles afgehandeld te hebben en de camper te hebben ingepakt vertrokken we naar Parijs. Zaterdag waren we gelukkig niet al te vroeg aan de beurt want we waren toch wel een beetje gaar van alle commotie. Zowel Chidish als Vision behaalde het reserve CAC en dat hield in dat we weer naar huis konden. Prima!

Het weekend erna zaten we in Le Touquet bij de Franse R.A.L.I.E. Clubshow. Hier waren 57 Deerhounds gemeld. Keurmeester was Joan Wragg. Ook hier kreeg Chidish het reserve CAC achter de Finse reu Direwolf Mac Custennin van Tapio Hellman. Vision stond in een grote openklas van 14 teven en kreeg een ongeplaatste U. Cytaugh, die nu ook mee mocht, won de Gebruikshondenklas (3) en werd Beste Gebruikshond. Helaas moesten we na de keuringen weer vertrekken daar Sonja de dag erna, maandag, weer richting huis moest om vervolgens op donderdag weer te vertrekken richting Denemarken alwaar we eerst naar de show in Vejen zouden gaan en vervolgens zouden door rijden naar Nørresundby voor het EKC.

Dus op donderdag 14 juni, volledig vol gepakt, zijn we vertrokken richting Denemarken. We hebben overnacht op een kleine camping in noord Duitsland en zijn de volgende dag verder gereden naar een camping in Ringkøbing alwaar we Sonja weer troffen. Op zaterdag lekker met de hounds naar het strand, even de poten strekken en uitwaaien.

 

 

 

 

 

Van hieruit zijn we zondag heen en weer gereden naar de show in Vejen. Chidish werd hier beste reu, BOB en tevens met dit Deense CAC, Deens Kampioen. Vision kreeg helaas alleen een U’tje.

Maandag ons kampement weer opgeruimd en vertrokken naar Nørresundby, nabij Aalborg, waar tijdens het weekend van 22-24 juni het Europees Kampioenschap Coursing plaatsvond. De uitgestrekte velden lagen naast Lindholm Høje. Dit is de grootste historische Deense begraafplaats uit de IJzer- en Viking tijd, gelegen op een heuvel tegenover Aalborg. Vanaf 1952 werd het gebied onderzocht en men heeft bij opgravingen 682 graven gevonden uit de periode 500 tot 1100 evenals resten van bebouwing. Alle deelnemers aan het EKC kregen een toegangsbewijsje voor het bijbehorende museum, een zeer leuk gebaar. Tevens werd zaterdag de zonnewende gevierd, Sankt Hans Aften genoemd. Het feest dateert uit de tijd van de Vikingen en tot 1770 was het een officiële feestdag. Naar aanleiding hiervan was er ook een Viking-markt en -dorp gecreëerd en werd de opening van het EKC opgeluisterd met een voorstelling van vechtende Vikingen.

 

 

 

 

 

 

 

Doordat wij als CC2000 aan het begin van deze eeuw een coursingdemonstratie hadden gegeven in Bjerringbro, Denemarken, hadden we nog steeds contact met Karin Janz die dat toen heeft georganiseerd. Ook zijn we haar later regelmatig tegen gekomen op EKC’s en toen we een aantal jaren geleden werden uitgenodigd om; ik als keurmeester voor de show en Simon als jury voor de coursing, naar Nørresundby te komen, grepen we dit met beide handen aan. Eenmaal daar waren we ontzettend onder de indruk van de gigantische velden en we zeiden tegen Karin dat het een prachtige locatie was om een EKC te organiseren. En zo ging het balletje rollen. Wij, CC2000, werden gevraagd om één veld te bemannen en alles er omheen te verzorgen. Na twee jaar van voorbereiding hadden we uiteindelijk een team van 20 mensen; 6 Duitse en 14 Nederlandse coursingliefhebbers die als team in mooie T-shirts gesponsord door de Raad van Beheer, drie dagen in de weer zijn geweest om per dag zo’n 60 courses weg te draaien. Van het begin; de paddock met chipcontrole, tot het eind; het terrein af begeleiden zodat er niemand in het coursingtouw kon lopen, waren er constant zo’n 10 man bezig. Het liep fantastisch en na afloop kregen we te horen dat we het mest vriendelijke en snelste veld met het mooiste parcours waren. Wat wil je nog meer!

Een Duits team werd gevraagd om een ander veld te doen en Denemarken nam veld 3 voor haar rekening en alles wat er zoal bij komt kijken. Er was veel buitenlandse hulp o.a. in het secretariaat, bij de ingang om de mensen hun papieren te geven en de weg te wijzen en bij het ophalen van de resultaten.  De Deerhounds liepen op zaterdag, er waren 10 Deerhound reuen gemeld en 9 aanwezig, 25 teven waarvan er 21 aan de start verschenen. De Nederlandse deelname bestond uit de reu Fiddich Forever in my Heart Caoinlan van Ingrid Weiss en Erik den Ouden en de teven Vision en Cytaugh. Chidish mocht helaas nog niet meedoen en ik was er eigenlijk wel blij, hierdoor had ik geen stress betreffende de indeling want Nelungaloo Untouchable deed ook weer mee. En ja hoor, bij de eerste omloop was het weer vechten bij de opvang. Net als vorig jaar in Zwitserland en op Ronostrand dook Untouchable van Esther Bühler zonder pardon boven op zijn medecourser Pitlochry’s Othello. Ja, en zie twee vechtende Deerhounds maar eens te pakken te krijgen. Gelukkig was er een Tsjechische man die ervaring heeft met zulke dieren en er gewoon boven op dook. Levensgevaarlijk want die muilkorven houden echt niet alles tegen! Zowel Esther als haar man schijnen het normaal te vinden want toen we hun aanraadde om Untouchable niet meer te laten lopen met andere honden werden ze ontzettend kwaad. Hoe is het toch mogelijk dat mensen vechtende Deerhounds leuk vinden en het prima vinden dat andere hounds hierdoor niet meer lopen of ook agressief worden. Het wordt toch echt hoog tijd dat dit gedrag radicaal afgestraft wordt. Door alle commotie zag Vision het niet zitten om met een andere hound te starten en kreeg een afwijzing voor de dag. Mijn Cytaugh was in de eerste omloop ingedeeld met de gedoodverfde winnares; Islay’s Luck Penny van Ira Johannsen. Ze liepen een schitterende course en Cytaugh deed niet veel onder voor Luck Penny. Helaas bleek in de middagpauze dat Cytaugh een lichte schouderblessure had en hierdoor dus niet meer mee deed in de tweede omloop. Erg Jammer want ze stond redelijk goed geklasseerd. De enige overgebleven Nederlandse deelnemer, Fiddich, stond er gelukkig heel goed voor na de eerste omloop, tenminste nog één hound die de Nederlandse eer hoog hield. ’s Middags moesten de Deerhounds op een klein, redelijk smal terrein lopen waar ook nog eens een niet zo lekker parcours was weggelegd. Alle reuen waren weer van de partij maar het aantal teven dat startte was gereduceerd tot 16. Eén van deze kwam kreupel aan de start maar was gelukkig zo wijs om niet te lopen, een andere teef had er ook geen zin meer in en bleef staan. Wederom was het knokken tussen Untouchable en zijn partner Islay’s Little John en wederom werd hij niet gediskwalificeerd. Schandalig! Fiddich liep een formidabele course en bleek bij de prijsuitreiking op de eerste plaats te staan! Fantastisch! Eindelijk, na 9 jaar, heeft Nederland weer een Europees Coursing Kampioen bij de Deerhounds.

 

Volgend jaar is het EKC in Estland, we zijn benieuwd!

 

 

Deerhound Jahresausstellung en Pinkstercoursing te Tüttleben.

Op 19 mei jl. werd de Duitse Deerhound Jahresausstellung gehouden te Tüttleben. Doordat Simon al jaren de coursings verzorgt in Tüttleben, is deze club intussen onze ‘thuisvereniging’ geworden. Voor ons dus extra leuk dat de JAS hier werd gehouden. Zoals gebruikelijk werd de show geopend met de inmars van de 80 gemelde Deerhounds. Onze keurmeester was Uli Peiler, een Ierse Wolfshondenfokker, geboren in Duitsland, die nu in Ierland woont. Uli keurde zeer streng, iets wat mij wel aanstaat. Van de 80 gemelde Deerhounds waren er 3 absent, 1 teruggetrokken (onze Brandir daar hij mank liep), 33 kregen een U, 21 een ZG, 4 een G, de veteranen werden zonder kwalificatie geplaatst en de jongsten kregen op één na een veel belovend. Opvallend was wel dat de reuen veel lager werden beoordeeld dan de teven.

Chidish en Brandir stonden met 7 andere reuen in de Kampioensklas maar we trokken Brandir terug omdat hij niet goed liep. Alleen de eerste drie kregen een U, ook Chidish die derde werd.

 

Cytaugh stond in de Gebruikshondenklas (5 gemeld, 1 absent) en won deze.

Vision stond in de Openklas en kreeg helaas een ZG.

 

 

Beste reu en BOB was Kilbourne Kaine to Oelmühle van Jürgen Rösner en beste teef Garamante of Bestmara van M. Kaes uit Frankrijk. Een stel prachtige hounds.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dag erna was de Pinkstercoursing. Er waren 25 Deerhounds gemeld en 24 aanwezig. Vision was in de zesde course ingedeeld maar liet het afweten. Cytaugh liep in course 9 met Islay’s Hollyhock maar deze raakte halverwege geblesseerd. Na de eerste omloop stond Cytaugh op een gedeelde zevende plaats met 172 punten. In de tweede omloop liep ze met Islay’s Hyra. Hyra kreeg 175 punten en Cytaugh 184. Hiermee kwam Cytaugh uiteindelijk op een vijfde plaats. En bij de prijsuitreiking, wat altijd een heel feest is in Tüttleben, bleek dat Cytaugh de prijs voor Schoonheid en Prestatie had gewonnen!!!

 

 

 

Wat was ik trots op haar! Na een jaar met veel angst en zorg om haar voet, blijkt nu dan toch dat al die moeite  niet voor niets was.

Voor de achtste keer nam ik de “of the Scottish Highlands” Wanderpreis voor de beste gebruikshound mee naar huis en de sinds vorig jaar, voor de Deerhound met het hoogste punten aantal voor Schönheit und Leistung, beschikbaar gestelde Quodlibet Drambui Trophy.

 

 

 

Coursing te Wanlin, België

Nou vergat ik toch helemaal te vermelden dat tijdens de Internationale Coursing te Wanlin in België, op 15 april jl. er aanvankelijk 10 Deerhounds gemeld waren. Helaas viel Chidish af vanwege een blessure aan zijn voet. Na de eerste omloop viel er nog een Franse teef af en een tweede Franse teef hield het voor gezien bij de tweede omloop. Cytaugh stond op een vierde plaats en behield deze ook na de tweede omloop maar ze kreeg wel het CACBL en het CACIL! Hiermee kan ze dus voortaan in de Gebruikshondenklas starten!

Breed Show te Sutton Scotney

 

Op donderdag 19 april vertrokken Sonja en ik met Vision, Chidish en Cytaugh richting de Breed Show in Engeland. Bij ‘De Tunnel’ aan gekomen, bleek dat onze ticket op een verkeerde datum stond! Dat betekende een nieuwe reis boeken voor erg veel geld! Gelukkig konden we wel met dezelfde trein mee en hadden we dus geen vertraging.

Van donderdag op vrijdag brachten we de nacht door op Tanner Park Campsite , een heerlijk rustige camping met enorme wandel mogelijkheden ten zuiden van Londen, echt een plek om vaker naar toe te gaan. Vrijdagochtend hebben we op het gemak alles weer ingepakt en zijn vertrokken naar Sutton Scotney alwaar de Breed Show dit jaar werd gehouden.

Bij het hotel aangekomen en na de camper te hebben geparkeerd en met de hounds te hebben gelopen ben ik naar de lezing van Emily Dutton gegaan betreffende de voorderingen op het gebied van het hartonderzoek. Een aantal interessante mededelingen maar ook wat vragen opwekkende zaken. Hierover heb ik later tijdens het diner met Emily gesproken en ik hoop dat ze in de nabije toekomst met Andrea Vollmar contact opneemt want deze heeft natuurlijk intussen ook heel veel informatie. Ik heb beloofd een aantal stambomen en medische gegevens op te sturen van de hounds die ik heb gehad met hartproblemen.
Zaterdag de Breed Show, keurmeester Tim Finney. Het was uitzonderlijk goed weer, volop zon en het zou dik in de 20 graden worden. Dus zochten we een mooi plekje uit onder een grote boom zodat we de gehele dag in de schaduw zaten. De ringmeester, Chris Arthur, kwam ons vertellen dat we moesten opschuiven daar hij de ‘collecting ring’ daar wilde hebben. Na wat heen en weer gepraat en wat te zijn ingeschoven konden we er gelukkig toch blijven.

 

Chidish stond in de Openklas (11 gemeld – 2 absent) en werd als vijfde geplaatst. Eerste werd de mooie Franse reu Infidele-et-Sarrasin du Triple Bois van Madam Vinen. Die naar mijn weten voor het eerst op een Breed show in Engeland is met haar Deerhounds. Een hele verassing dus! Vision en Cytaugh stonden beide in de zeer sterke Openklas (12 gemeld ) en toen de keurmeester ging selecteren koos hij Cytaugh ook uit. Normaal worden er 5 geplaatst maar hij had er 6 geselecteerd en Cytaugh als zesde geplaatst! Ondanks haar geëzel. Hilariteit alom.

 

 

Uiteindelijk werd Infidele beste reu en Hyndsight In Your Dreams van Hector Heathcote en Sue Finnett uit de Limit klas beste teef en BOB.
Voor zondag hadden we onze hounds ook in verschillende klassen ingeschreven. De keurmeester was Mrs. Marie Bryce-Smith. Om te beginnen alle drie in de ‘Special coursing/Lure Chasing dog or bitch’ klas (13 gemeld). Nu hadden we natuurlijk een derde handler nodig en die vonden we in Marjan de Raad. Cytaugh is niet echt de gemakkelijkste maar ze liet zich keurig door Marjan voorbrengen en werd als vijfde geplaatst. Een hele verrassing! Vision werd zelfs als derde geplaatst!

 

 

Vervolgens moesten Cytaugh en Chidish in de koppelklas (14 gemeld). Hier verwachtte ik niets van daar de keurmeester Chidish in de vorige klas niet had geplaatst maar tegen verwachting in werden ze tweede! Dit vanwege hun gelijke gangwerk. We hadden Vision en Chidish ook in de ‘Special not bred by exhibitor’ klas gemeld maar beiden konden onverrichte zaken de ring verlaten.

 

 

 

Hierna alles weer ingepakt en vertrokken richting ‘De Tunnel’. Hier aangekomen bleek dat ook deze boeking niet helemaal correct was, in plaats van voor een camper was er voor een ‘hígh vehicle’ geboekt. Dat betekende weer bijbetalen en omdat we ook nog eens te laat waren, moesten we anderhalf uur wachten voor onze trein. Al met al waren we tegen negenen, moe maar voldaan, weer thuis.

Een paar dagen Hermannsburg

Begin maart ben ik met de hounds weer een paar dagen bij Sonja in Hermannsburg geweest. Het weer was wisselend en niet zo mooi als voorgaande jaren maar dat weerhield ons er niet van om er lekker met de hounds op uit te trekken. Ik heb weer een paar leuke foto’s kunnen maken.

 

(even op de foto klikken om te vergroten, tevens worden ze dan scherp)

 

Vision vond dat Cytaugh haar te ruw behandelde en zette haar even op haar plaats.

 

 

 

 

 

 

Wat vervolgens door Chidish werd overgenomen.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Brandir hield alles goed in de gaten.

 

 

 

 

 

 

 

Even poseren … maar Bernice zag dat niet zitten en stapte er iedere keer tussen uit.

 

 

Maar … de aanhouder wint!!!

 

 

 

Uitdagen en aangevallen worden, ze krijgen er geen genoeg van!

 

 

 

 

 

 

 

Het waren weer een paar heerlijke dagen!!

 

 

 

Europees Coursing Kampioenschap


Een weekje vakantie voor het EKC.

 

Op woensdag 21 juni vertrokken we richting Strotzbüsch, een klein plaatsje in de Eifel, waar we een weekje op een camping zouden staan voordat we naar het EKC in Lotzwil zouden afreizen. Na vier uurtjes rijden kwamen we bovenaan een klein, smal, steil weggetje. Op de site van de camping hadden we al gelezen dat het voor zeer lange combinaties erg moeilijk was om naar beneden en naar boven te komen, gezien de twee haarspeldbochten. Daar we al het één en ander hebben meegemaakt, doken we het avontuur, oftewel de afgrond in. De haarspeldbochten waren inderdaad maar net te nemen, we hadden geen 10 centimeter breder of langer moeten zijn maar beneden aangekomen bleek wel dat het fietsenrek de auto iets had beschadigd. We besloten om op de terugweg het rek met de fiets en het hekje maar van de caravan af te nemen. De camping lag in een gestrekt dal langs een stromend riviertje, de Ueβbach. We kozen een plekje aan het eind van de camping wat in eerste instantie erg rustig leek maar toen de eigenaren van de tipi, die naast ons stond, terug kwamen, bleken deze twee kleine kinderen te hebben die vooral ’s avonds niet naar bed wilden en het dan urenlang volhielden om voluit te blèren. Gelukkig vertrokken dezen op zaterdag en keerde de rust terug, …. alhoewel. Er was vrijdagmiddag inmiddels een grote vriendengroep met hond en veel kinderen neergestreken in het midden van het terrein en vooral de kinderen hadden veel plezier. Tot diep in de avond renden dezen met veel geschreeuw rond over de camping. Gelukkig, zondagochtend braken ze het tentenkamp weer op en rond de middag was het weer heerlijk stil. Wandelen was topsport, bergje op, bergje af, iets wat wij natuurlijk niet gewend zijn. Er zijn in dit gebied ontzettend veel wandelroutes uitgezet en ook heel goed bewegwijzerd maar er zijn ook vele tussendoor paden zodat je niet persé 35 kilometer moet lopen. Want zeker met Cytaugh’s voet, die half april een heftige operatie heeft ondergaan nadat haar teen uit de kom was geschoten, moeten we nog wel een beetje voorzichtig zijn.

Ook hadden we op deze camping gelukkig wel de ruimte om met Chidish te voetballen of met z’n werpbal te gooien, hij kan echt niet zonder zijn ballen, dat moet iedere dag! En een rondje fietsen over de camping vond hij ook prachtig, veel verder kon niet, daar was het pad te steil voor!

Regelmatig kwam Dolf ‘de camping wolf’ buurten. Een schat van een hond die een leven lijdt als een luis op een zeer hoofd. De hele dag rondstruinen, een beetje spelen met de kinderen en andere gasten, een beetje pootje baden in het water en regelmatig een wandeling met de baas, wat wil je nog meer als hond?

Op dinsdag 27 juni pakten we ons boeltje weer in en vertrokken richting Freiburg alwaar vele andere EKC bezoekers de nacht zouden doorbrengen op de renbaan, voordat we verder zouden reizen naar Lotzwil. Van een rustig nachtje was geen sprake, rond tienen zagen we het al in de verte weerlichten en om middernacht was het dan eindelijk bij ons aangekomen. Met een aantal enorme knallen en een ongelofelijke hoosbui donderde het onweer over ons heen. We beleefden opnieuw het noodweer tijdens het EKC te Pouch in een iets kleinere maar net zo hevige mate.

De volgende dag waren we weer vroeg op pad richting Lotzwil. Daar aangekomen, plekje zoeken, boeltje weer uitpakken en opzetten en een lekker stuk met de hounds lopen = coursingterreinen bekijken. Dat viel weer zwaar tegen! Het ‘rode’ veld was levensgevaarlijk, het ‘gele’ veld zat vol stenen en gaten en was veel te klein + omzoomd door mais- en graanvelden en het ‘blauwe’ veld was oersaai. Nadat ettelijke juryleden en andere verantwoordelijken het ‘rode’ veld bekeken hadden, heeft Simon samen met de ploeg die hier draaide, het veld veiliger gemaakt. En dat het gewerkt heeft bleek, want er zijn geen doden gevallen, zelfs maar een paar minimale blessures. De opening op donderdagavond was saai en koud. Weinig feeststemming en halverwege liepen de meeste deelnemers weg. Het wordt ieder jaar minder, kennelijk gaat het alleen nog maar om de titel en niet meer om het plezier.

Er waren 16 Deerhound teven gemeld waarvan 14 aanwezig. Alle 11 reuen waren er waaronder drie die absoluut niet te vertrouwen zijn bij de opvang oftewel, zeer agressief zijn. We hadden van te voren afgesproken dat als Chidish met één van deze etters zou worden ingedeeld, hij niet zou lopen. Wat was ik blij toen bleek dat hij in de eerste omloop was ingedeeld met de Duitse reu Islay’s Kurt Cobain. Chidish en Kurt Cobain hadden de allereerste course bij de reuen op het ‘rode’ veld.

Chidish nam duidelijk de leiding en lag twee derde van het parcours voorop. Doordat hij voorbij de tweede doorgang schoot, bleef hij onderaan de heuvel lopen en kwam pas later omhoog achter het haas aan. Hierdoor was hij een seconde later bij het haas dan Kurt Cobain. Maar hij had een hele goede course gelopen. Helaas bleek bij het verlaten van het veld dat Kurt Cobain zich flink geblesseerd had, hij verscheen dan ook niet meer in de tweede omloop. Toen we de punten van de eerste omloop zagen waren we een beetje verbaasd. Kurt had van twee juryleden meer punten dan Chidish gekregen, waarvoor … geen idee. Na de eerste omloop stond Chidish op een negende plaats maar we waren allang al blij dat hij heelhuids van het veld was gekomen!

 

Ook in de tweede omloop was Chidish ingedeeld met een betrouwbare reu zodat we zonder stress naar de start konden. Chidish nam wederom de leiding en liep een goede course. De derde course in deze omloop, was voor de twee hoogst geplaatsten; de Duitse Islay’s Little John en de Zwitserse Nelungaloo Untouchable. Deze laatste stond bovenaan met 447 punten. Het was ons al opgevallen dat deze reu constant terzijde werd gehouden en ja hoor, bij de opvang dook hij zonder pardon op zijn partner. Dit had een vette diskwalificatie moeten zijn volgens het nieuwe FCI reglement maar tot op heden houdt haast geen enkel jurylid zich hieraan. Hij kreeg wel minder punten en belandde op een tiende plaats. Chidish mocht uiteindelijk op het podium de zesde plaats innemen.

Islay’s Jock bleek op de vijfde plaats te zijn beland en toen deze al grommend het podium op kwam, had hij het liefste gelijk Chidish aangevallen. Wat een agressie straalde deze reu uit! Chidish schoot helemaal in de stress en wilde het liefste zo snel mogelijk van het podium af, ik had m’n handen er vol aan om hem op zijn plaats te houden. Het coursen vindt hij prachtig en doet hij vol overgave maar op het podium staan naast één bonk spanning, dat hoeft voor hem niet meer en ik denk dat ik hem dat ook niet meer aandoe.

Zondag moest Simon nog een halve dag jureren en hebben we van de Greyhounds genoten. Maandag hebben we ons boeltje weer ingepakt en zijn we in één keer door naar huis gereden. Op naar volgend jaar, dan moeten we zelf een veld organiseren tijdens het EK in Denemarken. Hopelijk wordt dat een gezelliger Europees Kampioenschap!

Breed Show te Crewe (UK)


England, watch out, here we come again!

Vrijdagochtend, 31 maart, moesten Sonja en ik vroeg uit de veren. Simon was al vertrokken, hij ging een coursing in Zweden jureren en zodoende had Sonja Silva en Bernice thuis gelaten en was alleen met Vision gekomen. Na de hounds te hebben uitgelaten en de overige bagage in de camper te hebben gestopt konden Brandir, Chidish, Cytaugh en Vision erbij en vertrokken we richting Calais. We kwamen keurig op tijd aan en na de Pet Control konden we bijna gelijk doorrijden de trein op. Aan gekomen in Engeland was het nog een  behoorlijk stukje rijden naar Crewe, ten noord-westen van Birmingham, alwaar de Deerhound Breed Show werd gehouden. Natuurlijk hadden we weer files en kwamen zodoende vrij laat aan in het prachtige oude hotel. Na te hebben ingecheckt, de hounds te hebben verzorgt en mijn spullen naar mijn kamer gebracht te hebben, was het tijd voor het diner. Zoals altijd, vele bekende gezichten maar we misten er ook een paar, zoals Gill en Toby, de fokkers van Brandir.

Zaterdagochtend om negen uur begonnen de keuringen, keurmeester was Mr. J.G. Phinizy. Chidish stond in Open Dog maar van de 12 gemelde reuen waren er maar 7 aanwezig. Tot ons grote plezier werd Chidish als tweede geplaatst! Niet slecht voor zo’n jonge vent. Beste reu was Kilbourne Tyne, een dochter van Nimloth Brooke, de zus van Brandir.

Vision stond in Junior Bitch met 8 anderen teven waaronder haar zusje Vita van Mary Girling. Mr. Phinizy was kennelijk onder de indruk van Vision’s gangwerk en plaatste haar als eerste! Tweede was Vita.

Cytaugh stond in een enorme grote Open Bitch waarbij van de 16 aangemelde teven er maar 1 absent was. De prachtige Foxcliffe Classic Liberty Freedom at Beardswood van Sarah Helps won overtuigend en Cytaugh werd niet geplaatst.

 

Vision moest terugkomen voor Best Bitch wat ze natuurlijk niet won maar ze was zeker niet de slechtste. Best Bitch werd de Foxcliffe teef van Sarah.

 

 

Zondag hadden we een drukke dag. De keurmeester was Mrs. Eve Hamilton. Ik had Chidish en Cytaugh in de Special Coursing/Lure Chasing Dog or Bitch gemeld en Sonja zou Cytaugh showen. Van de 11 gemelde hounds waren er 10 aanwezig. Boven mijn verwachting won Chidish deze sterke klas en werd Cytaugh vierde!!! Chidish kreeg de Pentlands Coursing Trophy, die zijn vader, Brandir, in 2014 ook had gewonnen!

Gelijk na deze klas moesten Chidish en Cytaugh in de Brace oftewel koppelklas. Hiervoor waren er 13 gemeld maar ik heb geen idee hoeveel er waren, in ieder geval minstens 5 want Chidish en Cytaugh werden vierde.

De laatste klas waarvoor wij hounds hadden gemeld was de Special Not Bred By Exhibitor. Van de 22 gemelde hounds waren er 14 aanwezig waaronder Chidish en Vision. Chidish werd tweede achter Rubeus Hagrid to Kilbourne en Vision werd vijfde! Niet slecht!


 

 

 

 

 

 

 

 

Toen we Vision vorig jaar in Engeland ophaalden, waren ze nog met z’n drieën. Nu waren ze weer alle drie aanwezig en moest er natuurlijk een serie foto’s van gemaakt worden. Vision, die toen veel kleiner was dan haar zus, doet er niet meer voor onder.

Vervolgens nog wat foto’s gemaakt in de ‘kasteeltuin’. Deze heeft Marjan de Raad geschoten. Marjan nog bedankt!

Na nog wat te hebben gegeten zijn we naar het zuiden af gereisd. We hadden met Gill en Toby afgesproken dat we bij hun langs zouden komen voordat we weer terug zouden reizen. Door Toby’s ziekte konden ze niet bij de Breed Show aanwezig zijn wat voor velen als een enorm gemis werd ervaren. We moesten dan ook van veel bekenden de groetjes doen aan hun. We hadden een hele gezellige avond en na de volgende ochtend uitgebreid te hebben ontbeten vertrokken we weer richting Folkestone. Hier aan gekomen waren we net 10 minuten te laat voor onze trein maar door de enorme chaos vanwege een storing hebben we wederom minstens 3 uur moeten wachten voordat we mochten vertrekken. We waren het goed zat en namen ons voor om dit jaar maar niet meer naar Engeland te gaan!

Maart, een drukke maand.

 

Na lang dubben besloot ik uiteindelijk om niet te melden voor, en naar de show in Groningen af te reizen. Achteraf goed gegokt daar Simon op die zaterdag een juryvergadering had. Voor Sonja had ik Vision aangemeld daar die nog een paar jeugdpuntjes nodig heeft. Ze had natuurlijk gehoopt dat ze na de keuring naar huis kon rijden maar helaas, Vision was de enige ‘volwassen’ Deerhound en kreeg ook nog eens een U’tje, zodat ze mocht blijven en twee keer een rondje door de erering mocht lopen zonder resultaat. Maar Vision heeft haar tweede jeugdpuntje en daar ging het om.

Dinsdagmiddag 7 maart stond Sonja weer bij ons om woensdagochtend te vertrekken richting Birmingham. Simon had een goed onderkomen gevonden op een half uur rijden van Birmingham waar we het prima naar ons zin hadden; een groot park in de buurt, een pub en een eetgelegenheid, wat heb je nog meer nodig? We hadden Vision, Chidish en Cytaugh gemeld voor Crufts en hoopten natuurlijk op een mooie concurrentie. Maar helaas viel dat tegen; van de drie gemelde Deerhounds in Yearling Dog waren er maar twee, ook bij de teven waren er in de klassen van Cytaugh en Vision absenten. Van de in totaal 81 gemelde Deerhounds waren er maar 70 aanwezig. Ook de sfeer was lang niet zo gezellig als 5 jaar geleden. Er zaten vrij weinig mensen rond de ring en we miste veel bekende gezichten.

Het is altijd een probleem om foto’s te nemen als je showt en meerdere hounds bij je hebt maar gelukkig was Marjan er en was ze genegen om foto’s te nemen zodat we er toch nog iets van hebben. Marjan nogmaals bedankt!

Chidish stond dus met één andere reu in Yearling Dog. Dit kon nog net, eind maart moet hij al in Open Dog tijdens de Breed Show, een beetje maf met z’n twee jaartjes maar dan heeft hij wel meer concurrentie! Hij won z’n klas, niet zo moeilijk maar deed niks bij de keuring voor Beste Reu, jammer. Hij had zich in ieder geval netjes geshowd en dat is ook een hoop waard.

Vision kwam in Junior Bitch uit tegen nog vier andere teefjes, twee waren er absent. Ondanks dat ze momenteel echt te mager is kon de keurmeester, Joan Wragg, haar wel waarderen en plaatste haar als tweede. Niet slecht. Hierna kwam Cytaugh in Yearling Bitch, vijf aangemeld – vier aanwezig. Cytaugh werd als derde geplaatst.

Na de keuringen hebben we nog wat rondgelopen en bij de Barsoi’s Wim, Jeanne en André gefeliciteerd met Riband Wave die beste veteraan was geworden en later het reserve CC pakte. Hierna hadden we geen puf meer om nog meer rond te lopen, het was ontzettend druk overal en de hounds alleen laten doen we niet. Dus lekker richting hotelletje en na de wandeling een flinke pint gepakt. Vrijdagochtend alles weer ingepakt en na een extreem lange reis, o.a. door drie uur oponthoud bij de tunnel, kwamen we doodop rond zeven uur ’s avonds weer thuis.


Het weekend hierna was de show in Hazerswoude-Dorp. Ik had alleen Chidish gemeld omdat Cytaugh het showen niet zo leuk vindt en ze moet eerst maar een beetje verder ontwikkelen. Vijf Deerhounds waren er gemeld waaronder twee puppen. Chidish werd BOB maar deed verder niets in de eindkeuring.

Oktober

img_6296Op donderdag 29 september vertrok ik met Brandir, Chidish en Cytaugh naar Tüttleben. Ik had C & C aangemeld voor de show en had Sonja toegezegd om te komen helpen met tenten opbouwen en op de hounds te passen als zij en Angelika moesten ‘werken’. Het was een erg gezellig weekend mede omdat de Italianen Jahresausstellung werd gehouden en hierom alles extra aangekleimg_6300ed was. Sandra en Lucien waren er ook met een aantal Italianen maar werden deze keer geen BOB.De enige ingeschreven Deerhounds waren van mij en Sonja. Chidish en Cytaugh kregen hun eerste CAC, Cytaugh werd BOB en Vision werd aan het eind van de dag Jüngsten BIS!

*******************

Op vrijdag 14 oktober was de Internationale show te Dortmund. Daar Dagmar Kenis-Pordham keurde, had ik ingeschreven. Er waren 10 Deerhounds gemeld en één jeugdteef was absent. Zij vond Chidish nogal leuk tijdens de Breed Show in april jl. Ook nu vond ze hem wel leuk en maakte hem BOB. Cytaugh kreeg helaas 2U achter iets dat nooit had mogen winnen. Vision stond voor het eerst in de Jugendklas en won deze overtuigend en werd ook Jugend BOB.

img_6317Zaterdag hadden we een rust dag. Heerlijk! Een beetje wandelen, luieren en foto’s nemen van Vision, meer hebben we niet gedaan.

 

Zondag eind van de ochtend moesten we weer in de hallen zijn voor de Bundessieger. Björn Fritz was deze keer de keurmeester en we waren benieuwd wat hij zou doen. Veertien Deerhounds waren er gemeld en dezelfde jeugdteef was weer absent. Chidish werd wederom BOB met de Bundessieger titel en Cytaugh  kreeg nu wel 1U. Vision kreeg wederom het JCAC en de titel Bundes Jugendsieger. Het was een zeer geslaagd weekend!

**********************************

Het weekend hierna was de Internationale coursing op RONO-Strand maar helaas konden Cytaugh en Chidish niet meedoen vanwege hun dikke tenen. Erg jammer. Ook Sonja was gekomen met de bedoeling om Vision een stukje te laten lopen maar ook deze kneusde haar teen tijdens het spelen en kon zodoende niet rennen. Bernice heeft wel genoten en liep de sterren van de hemel! Van Sebastiaan Vink hoorde ik dat ze in Roosendaal bij dierenkliniek Visdonk dikke tenen behandelen met laser. Daar moest ik dus achter aan. Na maandag thuis te zijn gekomen heb ik gelijk gebeld voor dat laseren en we konden dinsdag al terecht. Na onderzoek zijn ze alle drie gelaserd en de volgende ochtend zag je al resultaat! Hierna nog ettelijke keren de tenen laten laseren en uiteindelijk waren ze bijna zo dun als ze behoren te zijn. Het werkt dus echt goed!

************************************

Het laatste weekend van oktober waren we weer met CC2000 in Lage Mierde. Een mooi aantal mensen en hounds hadden zich aangemeld en het was weer heerlijk genieten van zalig weer en een enorm lang parcours. Zeer vreemd en spectaculair was de enorme hoeveelheid lieveheersbeestjes. Echt miljoenen vlogen er rond en als je even stil stond zaten er gelijk tientallen op je. Ook in de auto’s en caravans krioelde het van deze diertjes en vele mensen hebben nog dagen lang lieveheersbeestjes uit hun auto gehaald!

Dit was de laatste keer dat Gert-Jan en Jacqueline bij een CC2000 evenement aanwezig waren, we gaan nu verder met Maarten en Monique Colbers. We hopen in het voorjaar weer een leuke coursing voor onze groep liefhebbers te organiseren.

Archief