Show

Donaueschingen

Daar ik afgelopen week een paar mooie foto’s van Vision’s overwinning in Donaueschingen kreeg, nu een iets uitgebreider verslag van deze grootste windhonden show van Europa.

Tijdens het weekend van 4 & 5 augustus waren meer dan 1600 windhonden uit 25 landen naar Donaueschingen afgereisd. Het was dit jaar voor de 25ste keer dat deze show georganiseerd werd en misschien was het wel de laatste keer. De laatste jaren had Olaf Knauber het georganiseerd maar door allerlei oorzaken blijven er steeds minder mensen over om te helpen en kwam uiteindelijk bijna alles op Olaf’s schouders terecht. Ook de tegenwerking vanuit hogere regionen heeft Olaf er doen toe besluiten om er mee op te houden. Wie het gaat overnemen en of het wel doorgaat komend jaar, is nog niet bekend.

 

Enfin, wij hadden tijdens deze editie van Donaueschingen toch wel een paar leuke succesjes. Zaterdag wonnen Chidish en Cytaugh de Koppelklas, waarvan er toch zo’n 17 gemeld waren, onder de Italiaanse keurmeester Mr. Vittorio Passerino.

 

 

 

 

 

 

En bij de competitie voor Dual Champion, won Vision! Ze toonde zich dan ook voorbeeldig en liet een super gangwerk zien. Zoals te zien was Sonja hier uitermate blij mee.

 

’s Avonds, tijdens ‘The Eukanuba Super Best in Show Challenge’ presteerde Vision weer optimaal en werd uiteindelijk tweede achter Kilbourne O Sweet Lorraine to Oelmühle. Twee Deerhounds in de eindstrijd, dat is nog nooit gebeurd!

 

Zondag werd Cytaugh ‘Beste Gebruikshond’ onder keurmeester Mr. Vittorio Passerino en werden Chidish en Cytaugh BIS2 in de Koppelklas. Al met al hebben we het niet slecht gedaan!

Juli & Augustus

Juli was een rustige maand, alleen tijdens het weekend van 21 en 22 juli hadden we het Schoonheid en Prestatie weekend van OWRV ’t Haasje in Axel. Daar ik de eer had om op zaterdag de hounds te keuren, konden Chidish en Cytaugh niet meedoen voor de ‘titel’. Wel hebben zondag ze heerlijk gecourst.

Augustus daarentegen was weer druk; het eerste weekend zaten we in Donaueschingen. Keramiek mee, want dat verkoopt daar goed, en twee dagen showen. Het was eigenlijk veel te warm om wat dan ook te doen. Op zaterdag hadden we Frederic Maison als keurmeester en op zondag Espen Engh. Deze maakte de onvergetelijke fout door in het keurverslag van Chidish te vermelden; “head is a little bit plain, needs more stop”. Had hij de avond ervoor niet de tijd gehad of moeite genomen om de rasstandaard door te nemen???

Maar … het kan nog gekker. Tijdens de Benelux Winner Show te Amsterdam, de donderdag erna, kreeg Sonja van een Russische keurmeester te horen dat Vision een Barsoi gangwerk heeft! Wij hebben vervolgens drie dagen lang naar de keuringen van de Barsois gekeken of we er één zagen met hetzelfde gangwerk als Vision. Helaas, niet gevonden, dus Vision is de enige met het correcte Barsoi gangwerk!

André van den Broek keurde de Wereld Tentoonstelling op zaterdag 11 augustus en kon gelukkig Vision wel waarderen, ze kreeg het Res.CACIB.

Beste reu werd Kilbourne Kaine at Oelmühle en Beste teef Kilbourne Oh Sweet Lorraine to Oelmühle, beide van Jürgen Rösner. (zie de tentoonstellingsuitslagen)

De zondag hierna konden de hounds lekker de benen strekken tijdens de coursing van Lelystad. Dat vonden ze toch iets leuker dan showen en ze hebben genoten!

 

Op 26 augustus had ik de show in Mechelen waar Chidish Belgisch Kampioen werd en 9 september hadden we in plaats van een showtje en coursing in Berlijn die niet doorging, een coursing in Gesves, België. Hier behaalde Cytaugh haar laatst benodigde CACBL voor het Belgisch Coursing Kampioenschap en kreeg Chidish het reserve.

 

Kort overzicht van Juni

 

De maand Juni was een extreem drukke maand. Het begon met de show in Parijs op zaterdag de 2de waar we Chidish en Vision voor gemeld hadden. Sonja was donderdagmiddag gekomen zodat we vrijdag richting Parijs konden rijden. Donderdagavond laat kreeg Silva ineens koorts en moest af en toe een beetje hoesten. Na een paar antibiotica-tabletten te hebben gegeven werd ze tegen tweeën rustiger en ging Sonja naar bed. Maar niet voor lang … tegen half drie maakte Sonja mij wakker met de trieste mededeling dat Silva was overleden. Silva was overeind gekomen, waarschijnlijk om zich om te draaien, en belandde op de grond. Eer Sonja uit haar bed was, was Silva al over de Regenboogbrug. Een hele mooie dood maar wel erg plotseling. We hebben Silva uit de camper gehaald en in mijn auto gelegd om haar ’s morgens naar het crematorium te kunnen brengen. Geslapen hebben we niet meer.

Na alles afgehandeld te hebben en de camper te hebben ingepakt vertrokken we naar Parijs. Zaterdag waren we gelukkig niet al te vroeg aan de beurt want we waren toch wel een beetje gaar van alle commotie. Zowel Chidish als Vision behaalde het reserve CAC en dat hield in dat we weer naar huis konden. Prima!

Het weekend erna zaten we in Le Touquet bij de Franse R.A.L.I.E. Clubshow. Hier waren 57 Deerhounds gemeld. Keurmeester was Joan Wragg. Ook hier kreeg Chidish het reserve CAC achter de Finse reu Direwolf Mac Custennin van Tapio Hellman. Vision stond in een grote openklas van 14 teven en kreeg een ongeplaatste U. Cytaugh, die nu ook mee mocht, won de Gebruikshondenklas (3) en werd Beste Gebruikshond. Helaas moesten we na de keuringen weer vertrekken daar Sonja de dag erna, maandag, weer richting huis moest om vervolgens op donderdag weer te vertrekken richting Denemarken alwaar we eerst naar de show in Vejen zouden gaan en vervolgens zouden door rijden naar Nørresundby voor het EKC.

Dus op donderdag 14 juni, volledig vol gepakt, zijn we vertrokken richting Denemarken. We hebben overnacht op een kleine camping in noord Duitsland en zijn de volgende dag verder gereden naar een camping in Ringkøbing alwaar we Sonja weer troffen. Op zaterdag lekker met de hounds naar het strand, even de poten strekken en uitwaaien.

 

 

 

 

 

Van hieruit zijn we zondag heen en weer gereden naar de show in Vejen. Chidish werd hier beste reu, BOB en tevens met dit Deense CAC, Deens Kampioen. Vision kreeg helaas alleen een U’tje.

Maandag ons kampement weer opgeruimd en vertrokken naar Nørresundby, nabij Aalborg, waar tijdens het weekend van 22-24 juni het Europees Kampioenschap Coursing plaatsvond. De uitgestrekte velden lagen naast Lindholm Høje. Dit is de grootste historische Deense begraafplaats uit de IJzer- en Viking tijd, gelegen op een heuvel tegenover Aalborg. Vanaf 1952 werd het gebied onderzocht en men heeft bij opgravingen 682 graven gevonden uit de periode 500 tot 1100 evenals resten van bebouwing. Alle deelnemers aan het EKC kregen een toegangsbewijsje voor het bijbehorende museum, een zeer leuk gebaar. Tevens werd zaterdag de zonnewende gevierd, Sankt Hans Aften genoemd. Het feest dateert uit de tijd van de Vikingen en tot 1770 was het een officiële feestdag. Naar aanleiding hiervan was er ook een Viking-markt en -dorp gecreëerd en werd de opening van het EKC opgeluisterd met een voorstelling van vechtende Vikingen.

 

 

 

 

 

 

 

Doordat wij als CC2000 aan het begin van deze eeuw een coursingdemonstratie hadden gegeven in Bjerringbro, Denemarken, hadden we nog steeds contact met Karin Janz die dat toen heeft georganiseerd. Ook zijn we haar later regelmatig tegen gekomen op EKC’s en toen we een aantal jaren geleden werden uitgenodigd om; ik als keurmeester voor de show en Simon als jury voor de coursing, naar Nørresundby te komen, grepen we dit met beide handen aan. Eenmaal daar waren we ontzettend onder de indruk van de gigantische velden en we zeiden tegen Karin dat het een prachtige locatie was om een EKC te organiseren. En zo ging het balletje rollen. Wij, CC2000, werden gevraagd om één veld te bemannen en alles er omheen te verzorgen. Na twee jaar van voorbereiding hadden we uiteindelijk een team van 20 mensen; 6 Duitse en 14 Nederlandse coursingliefhebbers die als team in mooie T-shirts gesponsord door de Raad van Beheer, drie dagen in de weer zijn geweest om per dag zo’n 60 courses weg te draaien. Van het begin; de paddock met chipcontrole, tot het eind; het terrein af begeleiden zodat er niemand in het coursingtouw kon lopen, waren er constant zo’n 10 man bezig. Het liep fantastisch en na afloop kregen we te horen dat we het mest vriendelijke en snelste veld met het mooiste parcours waren. Wat wil je nog meer!

Een Duits team werd gevraagd om een ander veld te doen en Denemarken nam veld 3 voor haar rekening en alles wat er zoal bij komt kijken. Er was veel buitenlandse hulp o.a. in het secretariaat, bij de ingang om de mensen hun papieren te geven en de weg te wijzen en bij het ophalen van de resultaten.  De Deerhounds liepen op zaterdag, er waren 10 Deerhound reuen gemeld en 9 aanwezig, 25 teven waarvan er 21 aan de start verschenen. De Nederlandse deelname bestond uit de reu Fiddich Forever in my Heart Caoinlan van Ingrid Weiss en Erik den Ouden en de teven Vision en Cytaugh. Chidish mocht helaas nog niet meedoen en ik was er eigenlijk wel blij, hierdoor had ik geen stress betreffende de indeling want Nelungaloo Untouchable deed ook weer mee. En ja hoor, bij de eerste omloop was het weer vechten bij de opvang. Net als vorig jaar in Zwitserland en op Ronostrand dook Untouchable van Esther Bühler zonder pardon boven op zijn medecourser Pitlochry’s Othello. Ja, en zie twee vechtende Deerhounds maar eens te pakken te krijgen. Gelukkig was er een Tsjechische man die ervaring heeft met zulke dieren en er gewoon boven op dook. Levensgevaarlijk want die muilkorven houden echt niet alles tegen! Zowel Esther als haar man schijnen het normaal te vinden want toen we hun aanraadde om Untouchable niet meer te laten lopen met andere honden werden ze ontzettend kwaad. Hoe is het toch mogelijk dat mensen vechtende Deerhounds leuk vinden en het prima vinden dat andere hounds hierdoor niet meer lopen of ook agressief worden. Het wordt toch echt hoog tijd dat dit gedrag radicaal afgestraft wordt. Door alle commotie zag Vision het niet zitten om met een andere hound te starten en kreeg een afwijzing voor de dag. Mijn Cytaugh was in de eerste omloop ingedeeld met de gedoodverfde winnares; Islay’s Luck Penny van Ira Johannsen. Ze liepen een schitterende course en Cytaugh deed niet veel onder voor Luck Penny. Helaas bleek in de middagpauze dat Cytaugh een lichte schouderblessure had en hierdoor dus niet meer mee deed in de tweede omloop. Erg Jammer want ze stond redelijk goed geklasseerd. De enige overgebleven Nederlandse deelnemer, Fiddich, stond er gelukkig heel goed voor na de eerste omloop, tenminste nog één hound die de Nederlandse eer hoog hield. ’s Middags moesten de Deerhounds op een klein, redelijk smal terrein lopen waar ook nog eens een niet zo lekker parcours was weggelegd. Alle reuen waren weer van de partij maar het aantal teven dat startte was gereduceerd tot 16. Eén van deze kwam kreupel aan de start maar was gelukkig zo wijs om niet te lopen, een andere teef had er ook geen zin meer in en bleef staan. Wederom was het knokken tussen Untouchable en zijn partner Islay’s Little John en wederom werd hij niet gediskwalificeerd. Schandalig! Fiddich liep een formidabele course en bleek bij de prijsuitreiking op de eerste plaats te staan! Fantastisch! Eindelijk, na 9 jaar, heeft Nederland weer een Europees Coursing Kampioen bij de Deerhounds.

 

Volgend jaar is het EKC in Estland, we zijn benieuwd!

 

 

Deerhound Jahresausstellung en Pinkstercoursing te Tüttleben.

Op 19 mei jl. werd de Duitse Deerhound Jahresausstellung gehouden te Tüttleben. Doordat Simon al jaren de coursings verzorgt in Tüttleben, is deze club intussen onze ‘thuisvereniging’ geworden. Voor ons dus extra leuk dat de JAS hier werd gehouden. Zoals gebruikelijk werd de show geopend met de inmars van de 80 gemelde Deerhounds. Onze keurmeester was Uli Peiler, een Ierse Wolfshondenfokker, geboren in Duitsland, die nu in Ierland woont. Uli keurde zeer streng, iets wat mij wel aanstaat. Van de 80 gemelde Deerhounds waren er 3 absent, 1 teruggetrokken (onze Brandir daar hij mank liep), 33 kregen een U, 21 een ZG, 4 een G, de veteranen werden zonder kwalificatie geplaatst en de jongsten kregen op één na een veel belovend. Opvallend was wel dat de reuen veel lager werden beoordeeld dan de teven.

Chidish en Brandir stonden met 7 andere reuen in de Kampioensklas maar we trokken Brandir terug omdat hij niet goed liep. Alleen de eerste drie kregen een U, ook Chidish die derde werd.

 

Cytaugh stond in de Gebruikshondenklas (5 gemeld, 1 absent) en won deze.

Vision stond in de Openklas en kreeg helaas een ZG.

 

 

Beste reu en BOB was Kilbourne Kaine to Oelmühle van Jürgen Rösner en beste teef Garamante of Bestmara van M. Kaes uit Frankrijk. Een stel prachtige hounds.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dag erna was de Pinkstercoursing. Er waren 25 Deerhounds gemeld en 24 aanwezig. Vision was in de zesde course ingedeeld maar liet het afweten. Cytaugh liep in course 9 met Islay’s Hollyhock maar deze raakte halverwege geblesseerd. Na de eerste omloop stond Cytaugh op een gedeelde zevende plaats met 172 punten. In de tweede omloop liep ze met Islay’s Hyra. Hyra kreeg 175 punten en Cytaugh 184. Hiermee kwam Cytaugh uiteindelijk op een vijfde plaats. En bij de prijsuitreiking, wat altijd een heel feest is in Tüttleben, bleek dat Cytaugh de prijs voor Schoonheid en Prestatie had gewonnen!!!

 

 

 

Wat was ik trots op haar! Na een jaar met veel angst en zorg om haar voet, blijkt nu dan toch dat al die moeite  niet voor niets was.

Voor de achtste keer nam ik de “of the Scottish Highlands” Wanderpreis voor de beste gebruikshound mee naar huis en de sinds vorig jaar, voor de Deerhound met het hoogste punten aantal voor Schönheit und Leistung, beschikbaar gestelde Quodlibet Drambui Trophy.

 

 

 

Breed Show te Sutton Scotney

 

Op donderdag 19 april vertrokken Sonja en ik met Vision, Chidish en Cytaugh richting de Breed Show in Engeland. Bij ‘De Tunnel’ aan gekomen, bleek dat onze ticket op een verkeerde datum stond! Dat betekende een nieuwe reis boeken voor erg veel geld! Gelukkig konden we wel met dezelfde trein mee en hadden we dus geen vertraging.

Van donderdag op vrijdag brachten we de nacht door op Tanner Park Campsite , een heerlijk rustige camping met enorme wandel mogelijkheden ten zuiden van Londen, echt een plek om vaker naar toe te gaan. Vrijdagochtend hebben we op het gemak alles weer ingepakt en zijn vertrokken naar Sutton Scotney alwaar de Breed Show dit jaar werd gehouden.

Bij het hotel aangekomen en na de camper te hebben geparkeerd en met de hounds te hebben gelopen ben ik naar de lezing van Emily Dutton gegaan betreffende de voorderingen op het gebied van het hartonderzoek. Een aantal interessante mededelingen maar ook wat vragen opwekkende zaken. Hierover heb ik later tijdens het diner met Emily gesproken en ik hoop dat ze in de nabije toekomst met Andrea Vollmar contact opneemt want deze heeft natuurlijk intussen ook heel veel informatie. Ik heb beloofd een aantal stambomen en medische gegevens op te sturen van de hounds die ik heb gehad met hartproblemen.
Zaterdag de Breed Show, keurmeester Tim Finney. Het was uitzonderlijk goed weer, volop zon en het zou dik in de 20 graden worden. Dus zochten we een mooi plekje uit onder een grote boom zodat we de gehele dag in de schaduw zaten. De ringmeester, Chris Arthur, kwam ons vertellen dat we moesten opschuiven daar hij de ‘collecting ring’ daar wilde hebben. Na wat heen en weer gepraat en wat te zijn ingeschoven konden we er gelukkig toch blijven.

 

Chidish stond in de Openklas (11 gemeld – 2 absent) en werd als vijfde geplaatst. Eerste werd de mooie Franse reu Infidele-et-Sarrasin du Triple Bois van Madam Vinen. Die naar mijn weten voor het eerst op een Breed show in Engeland is met haar Deerhounds. Een hele verassing dus! Vision en Cytaugh stonden beide in de zeer sterke Openklas (12 gemeld ) en toen de keurmeester ging selecteren koos hij Cytaugh ook uit. Normaal worden er 5 geplaatst maar hij had er 6 geselecteerd en Cytaugh als zesde geplaatst! Ondanks haar geëzel. Hilariteit alom.

 

 

Uiteindelijk werd Infidele beste reu en Hyndsight In Your Dreams van Hector Heathcote en Sue Finnett uit de Limit klas beste teef en BOB.
Voor zondag hadden we onze hounds ook in verschillende klassen ingeschreven. De keurmeester was Mrs. Marie Bryce-Smith. Om te beginnen alle drie in de ‘Special coursing/Lure Chasing dog or bitch’ klas (13 gemeld). Nu hadden we natuurlijk een derde handler nodig en die vonden we in Marjan de Raad. Cytaugh is niet echt de gemakkelijkste maar ze liet zich keurig door Marjan voorbrengen en werd als vijfde geplaatst. Een hele verrassing! Vision werd zelfs als derde geplaatst!

 

 

Vervolgens moesten Cytaugh en Chidish in de koppelklas (14 gemeld). Hier verwachtte ik niets van daar de keurmeester Chidish in de vorige klas niet had geplaatst maar tegen verwachting in werden ze tweede! Dit vanwege hun gelijke gangwerk. We hadden Vision en Chidish ook in de ‘Special not bred by exhibitor’ klas gemeld maar beiden konden onverrichte zaken de ring verlaten.

 

 

 

Hierna alles weer ingepakt en vertrokken richting ‘De Tunnel’. Hier aangekomen bleek dat ook deze boeking niet helemaal correct was, in plaats van voor een camper was er voor een ‘hígh vehicle’ geboekt. Dat betekende weer bijbetalen en omdat we ook nog eens te laat waren, moesten we anderhalf uur wachten voor onze trein. Al met al waren we tegen negenen, moe maar voldaan, weer thuis.

Dogshow Eindhoven

Op 3 februari ben ik met Chidish en Cytaugh naar Dogshow Eindhoven geweest. Keurmeester was de heer Theo Leenen uit België.

Chidish werd BOB en Cytaugh kreeg een 2U. Wel werden ze samen wederom Beste Koppel (van 7 koppels) en bij de groepskeuring werd Chidish Beste Windhond.

Dus zondag terug voor de Best in Show keuring. De keurmeester de heer F.S.C. Janeiro uit Portugal had totaal geen interesse in Chidish, dat was gelijk te zien. Wij konden dus ook als eerste naar boordje nr. 4 waarvan er 7 stonden. Een leuk idee om degene die niet als 1, 2 of 3 geplaatst worden allemaal achter boordje 4 te zetten maar dan moet de keurmeester ook niet zijn voorkeur laten blijken door selectief te plaatsen.

Enfin, we mogen in ieder geval volgend jaar weer naar de Hond van het Jaar Show.

Wereld Tentoonstelling te Leipzig

Een weekje Leipzig.

In de week van 8 tot en met 12 november vonden er drie shows plaats in en rondom Leipzig. Daar Sonja en ik al ruim van te voren hadden besloten om hier een lekker weekje van te maken, vertrok ik op maandag 6 november richting camping Lübschützerteichen in Machern en Sonja was vanuit Hermannsburg (D) met haar camper vertrokken. Machern is een klein gehucht zo’n 16 kilometer ten oosten van Leipzig. Dit is zo’n typische Oost-Duitse campingplaats, natuurlijk in een behoorlijk vervallen staat maar lekker rustig en midden in de bossen zodat men er prima met de hounds kan lopen. Toen wij dinsdagochtend de camper uitstapten om te gaan wandelen, constateerden we dat de sla van het tafeltje was verdwenen en al het hondenspeelgoed was ook weg. Na even rondlopen vonden we de opengebroken verpakking van de sla en een aantal kapot gemaakte speelgoedjes. Van de eland vonden we alleen nog maar een pootje, de rest was, maakten we er later van, geadopteerd. Het bleken wasberen te zijn die dit hadden gedaan. Maar … toen we woensdagochtend naar de show reden bleef het lampje van de accu branden. Gelukkig waren we na de keuring klaar omdat we niets gemaakt hadden en konden we tegen drieën een garage opzoeken. Hier werden we te woord gestaan door een zeer onvriendelijke man; ze konden ons niet helpen, te druk, we werden door verwezen naar een andere garage. Eerst maar even gebeld of we wel terecht konden en na een bedelpraatje lukte dat. Na aankomst bij deze garage werden we allervriendelijkst ontvangen met koffie. Inmiddels was het dik over vieren en begon het al langzaam donker te worden. Na 10 minuten kwam iemand vertellen dat er een kabeltje was door geknaagd! Aangezien wasberen dat niet doen (volgens google) zou het wel een marter geweest zijn, die staan daarom bekend. Bij terugkomst op de camping hebben we ons hekje afgebroken en in onderdelen op bierflesjes onder de motor gelegd zodat de marters er niet meer bij konden komen. Wat een gedoe! Maar het werkte, we hebben er de rest van de week geen last meer van gehad. Enfin, op woensdag waren we dus in de grote, ruime en lichte hallen van het Beursgebouw alwaar de German Winner Show werd gehouden met als keurmeester Tatjana Urek uit Slovenië. Van de 18 Deerhounds (1- absent) koos zij de reu Chic Choix Dhulert Arathorn van Susanna Gerkman-Hiltunen & Harri Hiltunen uit Finland als BOB en de BOS kwam vanuit de jeugdklas; Blixten One In A Million van Marja-Leena Arhima-Oinone & Kyösti Oinonen eveneens uit Finland. Op donderdag hadden een CAC-showtje in krappe, oude, donkere en luidruchtige hallen waar maar 8 Deerhounds aanwezig waren. Hier werd Cockaigne Chidish van de Meirse Weiden BOB en Pyefleet Vision BOS. Vrijdag zijn we nadat we een lekker stuk gelopen hadden met de hounds, in de trein gestapt en hebben we Leipzig bezocht. Een mooie stad waar nog steeds druk aan gewerkt wordt. Zaterdag hadden we ‘rustdag’ wat inhoud; wandelen en foto’s maken, met de bal spelen, nog meer wandelen en hierna de hounds nog eens goed kammen want zondag was de Wereldtentoonstelling.

De Wereldtentoonstelling werd weer gehouden in de mooie, ruime en lichte hallen van het Beursgebouw. Als keurmeester hadden we de heer El Baroudi uit Marokko en deze keurde eerst de 45 Azawakh’s en hierna zou hij de 28 (1 absent) aangemelde Deerhounds keuren. Een zeer teleurstellend aantal. Van deze 28 kwamen er maar 10 uit Duitsland, 3 uit Tsjechië, 3 uit Nederland, 1 uit Polen en de overige 11 uit Finland. Bij de Azawakh’s was goed te zien dat hij voor het typische, correcte gangwerk ging maar bij de Deerhounds hield hij kennelijk meer van het spectaculaire, losse gangwerk. Ook verkoos hij de hounds met vlakke rugbelijning en geschoren hals-, onderbelijning boven het rastypische. Nee, velen konden zijn keuring niet waarderen. Jammer, maar dat is te verwachten als je geen rasspecialist als keurmeester hebt. Zijn BOB was de zeer sterk geschoren teef Vaikonniemen Över The Red Carpet van Sari & Mervi Oinonen uit Finland en BOS was wederom Chic Choix Dhulert Arathorn van Susanna Gerkman-Hiltunen & Harri Hiltunen. Al met al een teleurstellende wereldtentoonstelling voor ons ras want iets wat we niet willen zien is een geschoren hals- en onderbelijning en een zeer los, te uitgrijpend gangwerk. Na nog een gezellige avond was het maandagochtend weer tijd om richting Rijsbergen af te reizen.

September/Oktober

 

 

Het waren een paar drukke maanden. In september hebben we de vloer van ons huis opnieuw in de lak gezet, hadden we een fun-coursing-dag met de Barsoi Club, vond het NKC plaats in Oude Pekela, moest Chidish op zijn hart gecontroleerd worden voor een dekking met Fortheringhay’s Farrah Cailean van Cristina Wüger (DE) wat een paar dagen later plaats vond en hadden we de show in Maastricht. Voor dit laatste kwam Sonja een paar dagen over wat altijd resulteert in meer werk daar we steevast naar het tuincentrum gaan en altijd wel iets vinden wat we graag willen hebben. Dus dagen later zit ik nog met mijn handen in de aarde plantjes te poten.

Vlak voor de show in Maastricht kreeg ik een mailtje van Marijn dat Bibelot loops was geworden maar dat hij afzag van een nestje daar hij vanwege zijn werk hier geen tijd voor had. Na even nadenken besloot ik dat ik er wel de tijd voor had en dat het zonde zou zijn om deze kans voorbij te laten gaan. We hadden er namelijk al in het voorjaar over gesproken om het diepvriessperma dat ik nog van Argyll heb liggen in Utrecht, te gebruiken bij Bibelot. Dus snel Marijn gebeld en deze heeft even geregeld dat Bibelot de dinsdag erop op haar hart kon worden gecontroleerd. Dus dinsdagmiddag even op en neer naar Eersel. Voor woensdag had ik een afspraak gemaakt in Utrecht en na onderzoek bleek dat ze gelijk geïnsemineerd kon worden! Donderdag weer terug voor de tweede inseminatie en hierna maar afwachten. Woensdag 1 november gaan we terug naar Utrecht om te kijken of er pupjes komen.

Het weekend hierna troffen Sonja en ik elkaar op vrijdag 6 oktober op een minicamping in Wierden. Van hieruit zijn we de volgende dag naar de show in Zwolle gereden. Daar we pas later in de ochtend aan de beurt waren hadden we alle tijd om met iedereen bij te kletsen. Leuk om Gary Boyce weer te zien met Moka of Muma, een nog zeer jonge, mooie reu met een fijn karakter die zich goed ontwikkeld. De keuringen waren op z’n zachtst gezegd “verrassend” maar het had zo z’n voordeel; we konden lekker op tijd weer terug naar de camper om vervolgens af te reizen naar Ostercappeln alwaar Vision en Chidish de volgende dag een coursing zouden lopen. Van de vier gemelde Deerhounds waren er drie aanwezig. In de eerste omloop liep Vision alleen en kreeg het hoogste aantal punten. Chidish liep met Fiddich Forever In My Heart Caoinlan van Ingrid Weis & Erik den Ouden. Chidish sneed behoorlijk af maar kreeg toch iets meer punten dan Fiddich. In de tweede omloop liep Fiddich alleen en kreeg de meeste punten en belandde hierdoor op de eerste plaats, Vision werd tweede en Chidish derde. Daar Simon maandagochtend vroeg vertrok naar het buitenland moest ik na de coursing weer huiswaarts.

Dinsdag had ik een afspraak met Dr. Oranje voor controle van Cytaugh’s voet. Het was een half jaar na de operatie en hij was zeer verbaasd en tevreden over de goede genezing. Cytaugh mag weer loslopen en de sport in! Wel zal ik ze altijd, ook op ons eigen terrein, laten lopen met een kous en eventueel tape om haar tenen.

Pyefleet Vision

 

Vrijdagmiddag waren Sonja en ik weer in Dortmund op de camper-parkeerplaats in het Wischlingenpark. Zaterdag hadden we de Bundessieger en zondag de Internationale Show. Vision werd beide dagen BOS en Chidish BOB.

Maandag ging ik, na het nemen van nog wat statieplaatjes, weer huiswaarts om vervolgens de caravan in te pakken om op donderdag weer te vertrekken richting RONO-strand voor de coursing aldaar. Tijdens het NKC had Alfred Nijkamp aan Simon gevraagd of hij met CC2000 een veld wilde verzorgen op RONO-strand en om het met een gesloten beurs te doen werd er afgesproken dat CC2000 een quad mag meenemen naar het EKC volgend jaar in Denemarken. Een prima deal! Daar er behoorlijk wat medewerkers hun medewerking hadden afgezegd, waren Sonja en ik gevraagd om bij te springen. Zodoende hadden wij onze handen vol met wandelen met de hele groep, het laten lopen van Vision en Chidish op zaterdag en de dierenartscontrole op zaterdagavond en zondag. Ook heb ik zondag nog wat in de paddock geholpen. Zoals gezegd liepen de Deerhounds op zaterdag. Van de 14 gemelde hounds waren er 4 reuen. 1 reu en 1 teef waren absent. Na de eerste omloop was er 1 teef geblesseerd en Nelungaloo Untouchable was gediskwalificeerd wegens aanvallen van zijn partner vlak voor en bij de opvang. Dit had hij ook al gedaan tijdens het EKC maar toen had de jury er niets mee gedaan. Nu was er dan eindelijk een jurypanel die het wel aan durfde om zo’n hond te diskwalificeren maar nadat de eigenaresse de mededeling van de disk. had gekregen werd de jury voor alles wat lelijk was uitgemaakt en wist ze te vertellen dat ze dit ’s morgens al had verwacht. Ja, als je weet dat je een agressieve hond aan de lijn hebt, kan je er op wachten dat hij er uit vliegt! Hopelijk ziet ze in dat ze toch echt verkeerd bezig is door dat beest te laten lopen. Ook de eigenaresse van Islay’s Little John liep alleen maar te kankeren. Na de eerste omloop op het parcours dat niet deugde en na de tweede omloop maakte ze het helemaal bont! Little John liep samen met Chidish en ze waren goed aan elkaar gewaagd. Ze kwamen beiden nagenoeg gelijktijdig bij de opvang en doken gezamenlijk op het haas. Direkt trok de eigenaresse van Little John deze weg van het haas. Chidish had intussen het haas door de muilkorf te pakken en liet niet meer los. Ik was druk bezig het haas uit zijn bek te krijgen toen Miss Little John begon te tieren dat ze het niet in orde vond dat haar hond niet aan het haas mocht! Daar ik met Chidish bezig was negeerde ik haar maar nadat we van het coursingterrein af waren begon ze er weer over! Ik vertelde haar dat ze zelf haar hond van het haas had getrokken maar ze was niet voor rede vatbaar. Wat een lijp wijf! Het moet niet gekker worden! Ik weet nu ook waarom er velen van die honden agressief zijn bij de opvang; hun eigenaars zijn zelf extreem gespannen en dit slaat over op hun hond. Dat vertelde Miss Little John mij vlak voor de course en ja, het kan heel goed waar zijn, als je weet dat je hond niet vriendelijk is zou ik ook gespannen zijn! Nee, zo is coursing niet leuk en we waren blij dat we het weekend erop ons eigen CC2000 feestje hadden. Zo’n kleine 30 hounds genoten van een mooi lang parcours, zonder stress, zonder muilkorf en stom rendek, gewoon heerlijk relaxed met perfect coursingweer. Vision kon weer lekker met Chidish lopen en ze liep de sterren van de hemel. Ze loopt met Chidish altijd veel beter dan met een ander, ik denk dat het een kwestie van zelfvertrouwen is, ze is ook nog zo jong.

Enfin, de caravan is weer schoon en leeg en kan in winterslaap. Wij gaan nog een drukke periode tegemoet; morgen naar Utrecht met Bibelot en volgende week naar de Wereldtentoonstelling in Leipzig. En daarna ……. wie weet.

 

Jahresausstellung te Volkmarsen

Een beetje later dan gepland, toch nog een verslag van de Deerhound-JAS te Volkmarsen op 8 april en de Internationale Coursing op 9 april 2017.

 

Deerhound Jahresausstellung te Volkmarsen.

Op 8 april was de Deerhound Jahresausstellung te Volkmarsen. De keurmeester was Ken Aird, een ras echte Schot die vroeger ook veel aan coursing heeft gedaan, en wel achter het levende haas. Zijn kennelnaam was Shenval, Brocade was één van zijn bekende Deerhounds. In totaal waren er 103 Deerhounds gemeld waarvan er 102 aanwezig waren.

Na de veteranen, baby’s, puppies, jeugd- en tussenklas, kwam de kampioensklas met 8 meldingen. Ook Brandir stond in deze klas. Wij stonden als laatsten en Brandir had er wederom niet veel zin in. Toen wij aan de beurt waren toonde Brandir zich niet van zijn beste kant en op het moment dat ik verwachtte dat ik moest lopen met hem, werd ik weer naar mijn plaats gestuurd. Alleen maar voordelig want Brandir vindt dat rondje lopen ook al te veel moeite. Ik verwachtte dan ook absoluut helemaal niets en stond te overwegen om de ring maar gewoon uit te lopen, wat natuurlijk niet kan, toen Mr. Aird opeens naar ons wees en ons naar de eerste plaats stuurde! Ik was verbijsterd en wist niet zo goed wat ik hier nou van moest denken. Maar ja, het was natuurlijk wel leuk en Mr. Aird zag duidelijk wel Brandir’s kwaliteiten (hij heeft ze echt wel).

Hierna waren er twee honden in de Gebruikshondenklas en vervolgens een grote openklas, 12 stuks, waar Chidish in stond. Chidish toonde zich goed en werd tot mijn vreugde als eerste geplaatst!

Het bleek dat Mr. Aird duidelijk voorkeur voor een bepaald, o.a. het zwaardere type Deerhound had. Honden met een zwanehals, extreem lange poten, veel te steil, geen lendewelving, enorme hoge hakken en hoog gedragen krulstaarten werden direct met een ZG afgestraft. Dit betrof de twee honden uit de gebruikshondenklas maar ook de gehele tussenklas kreeg een ZG. Hierdoor kwam Chidish automatisch in aanmerking voor het CAC en moest hij tegen zijn vader strijden voor de titel Jahressieger. Dit werd Chidish! Vorig jaar nog Jahres Jugendsieger, nu de ‘volwassen’ titel.

Hierna moest hij het nog opnemen tegen de beste uit de jeugdklas en de beste veteraan voor Beste Reu en ook dit won hij!

Vervolgens waren de meiden aan de beurt. Sonja had haar knie flink verdraaid en kon niet lopen. Hierdoor had ze Connie gevraagd of die Vision wilde showen in de jeugdklas, 10 stuks. Dit was helaas niet zo’n succes, Connie moest een beetje strijden met Vision en Vision wilde zich niet tonen. Geen plaatsing dus maar wel een Uitmuntend. Cytaugh stond in de openklas met 17 andere teven. Ook zij kon met een Uitmuntend maar geen plaatsing de ring verlaten.

Na de tevenkeuring, moest Chidish het opnemen tegen Kilbourne Oh Sweet Lorraine, die Beste Teef was geworden, en Mr. Aird was toch wel dusdanig onder de indruk van Chidish dat hij deze als Beste van het Ras aanwees! Dit had ik nooit verwacht daar Lorraine een hele mooie teef is.

Aan het eind van de dag werd Chidish ook nog eens Best in Show onder keurmeester Guido Schäfer. Wat een dag! Natuurlijk lieten we ons na afloop de sekt goed smaken!

De volgende dag was de coursing. Ik had zowel Chidish als Cytaugh gemeld en hoopte dat na al die maanden van rust, Cytaugh’s teen heel zou blijven. Ik had beide voetjes ingetaped als ondersteuning maar helaas bleek na de eerste omloop dat het niet voldoende was geweest en bleek dat de teen uit de kom was geschoten. Geen tweede omloop meer voor Cytaugh. Later zag ik dat ze na de eerste omloop op een gedeelde derde plaats stond! Tevens was te zien dat ze voor conditie minder punten had gekregen. Dit was te verklaren – ze had halverwege haar teen uit de kom gelopen en dit was ook te zien geweest, ze liep de tweede helft van het parcours duidelijk minder dan de eerste helft.

Chidish liep in de eerste omloop met een eveneens tweejarige reu uit Tsjechië, Elvin Tiger Irater van Eva Vobornikova. Vooraf hebben we ze kennis laten maken met elkaar en dat ging goed. Ook de course was prima, ze waren goed aan elkaar gewaagd alhoewel Chidish al wel veel anticipeert en afsnijdt wat hem natuurlijk veel punten kost. Bij de opvang geen problemen, zoals het hoort.

Maar helaas was dat in de tweede omloop wel anders. Niet met Chidish maar Elvin, hij was met een niet zo vriendelijke hond ingedeeld. Vóór de courses viel deze reu al een andere reu aan in het pad waarop we aan het wachten waren, dat beloofde niet veel goeds. Chidish liep met een huisgenoot van deze reu en daar ik er niet honderd procent zeker van was hoe deze zich zou gedragen, vroeg ik of Sonja mee wou lopen naar de opvang. Dit bleek gelukkig een overbodige actie te zijn daar alles goed verliep. Elvin was direct na Chidish aan de beurt en niet alleen Sonja liep wederom mee om te helpen bij de opvang maar ook een vierde persoon. Het was dus al duidelijk wat er ging gebeuren. En ja hoor, zonder een seconde te twijfelen dook voornoemde hond boven op Elvin. De personen die zouden ‘vangen’ kregen geen kans om het te voorkomen en ook de eigenaresse van de boosdoener had geen schijn van kans. Een heftige knokpartij was het gevolg. En helaas waren de keurmeesters op zo’n afstand dat ze waarschijnlijk niet hebben kunnen zien wie er begon of ze waren niet goed op de hoogte van het nieuwe regelement want er volgde geen diskwalificatie.

Toen ik later de eigenaresse aansprak op het wangedrag van haar hond, ontkende ze dat het agressie was, vergeleek het met het gedrag dat Afghanen wel eens vertonen en als laatste zei ze dat dat toch normaal is voor reuen!!! Dit zegt wel alles over de kennis van het ras, de rasstandaard en hoe een Deerhound zich zou moeten gedragen. Ze beseft duidelijk niet dat ze door haar hond te laten lopen met anderen, niet alleen andere hounds kapot maakt en de sport beschadigd maar ook, omdat haar hond onder de rasnaam Deerhound loopt, dit ras een zeer slechte naam bezorgt.

Ik had een déjà vécu. De stress die we toen hadden, jaren geleden, betreffende agressieve reuen op het coursingveld is weer actueel. Gelukkig is het nu wel zo dat een agressieve hond, ook nadat het haasje stilligt, gediskwalificeerd moet worden. En ik hoop dat de keurmeesters dit ook daadwerkelijk gaan doen.

Chidish belandde op een zesde plaats van de zes aanwezige reuen maar wel met het reserve CACC en JAS Schönheit & Leistung!

Het was een weekend met hoogte- en dieptepunten en met zeer gemengde gevoelens; blijdschap, verdriet en boosheid reed ik maandag weer naar huis.

Maart, een drukke maand.


Na lang dubben besloot ik uiteindelijk om niet te melden voor, en naar de show in Groningen af te reizen. Achteraf goed gegokt daar Simon op die zaterdag een juryvergadering had. Voor Sonja had ik Vision aangemeld daar die nog een paar jeugdpuntjes nodig heeft. Ze had natuurlijk gehoopt dat ze na de keuring naar huis kon rijden maar helaas, Vision was de enige ‘volwassen’ Deerhound en kreeg ook nog eens een U’tje, zodat ze mocht blijven en twee keer een rondje door de erering mocht lopen zonder resultaat. Maar Vision heeft haar tweede jeugdpuntje en daar ging het om.

Dinsdagmiddag 7 maart stond Sonja weer bij ons om woensdagochtend te vertrekken richting Birmingham. Simon had een goed onderkomen gevonden op een half uur rijden van Birmingham waar we het prima naar ons zin hadden; een groot park in de buurt, een pub en een eetgelegenheid, wat heb je nog meer nodig? We hadden Vision, Chidish en Cytaugh gemeld voor Crufts en hoopten natuurlijk op een mooie concurrentie. Maar helaas viel dat tegen; van de drie gemelde Deerhounds in Yearling Dog waren er maar twee, ook bij de teven waren er in de klassen van Cytaugh en Vision absenten. Van de in totaal 81 gemelde Deerhounds waren er maar 70 aanwezig. Ook de sfeer was lang niet zo gezellig als 5 jaar geleden. Er zaten vrij weinig mensen rond de ring en we miste veel bekende gezichten.

Het is altijd een probleem om foto’s te nemen als je showt en meerdere hounds bij je hebt maar gelukkig was Marjan er en was ze genegen om foto’s te nemen zodat we er toch nog iets van hebben. Marjan nogmaals bedankt!

Chidish stond dus met één andere reu in Yearling Dog. Dit kon nog net, eind maart moet hij al in Open Dog tijdens de Breed Show, een beetje maf met z’n twee jaartjes maar dan heeft hij wel meer concurrentie! Hij won z’n klas, niet zo moeilijk maar deed niks bij de keuring voor Beste Reu, jammer. Hij had zich in ieder geval netjes geshowd en dat is ook een hoop waard.

Vision kwam in Junior Bitch uit tegen nog vier andere teefjes, twee waren er absent. Ondanks dat ze momenteel echt te mager is kon de keurmeester, Joan Wragg, haar wel waarderen en plaatste haar als tweede. Niet slecht. Hierna kwam Cytaugh in Yearling Bitch, vijf aangemeld – vier aanwezig. Cytaugh werd als derde geplaatst.

Na de keuringen hebben we nog wat rondgelopen en bij de Barsoi’s Wim, Jeanne en André gefeliciteerd met Riband Wave die beste veteraan was geworden en later het reserve CC pakte. Hierna hadden we geen puf meer om nog meer rond te lopen, het was ontzettend druk overal en de hounds alleen laten doen we niet. Dus lekker richting hotelletje en na de wandeling een flinke pint gepakt. Vrijdagochtend alles weer ingepakt en na een extreem lange reis, o.a. door drie uur oponthoud bij de tunnel, kwamen we doodop rond zeven uur ’s avonds weer thuis.


Het weekend hierna was de show in Hazerswoude-Dorp. Ik had alleen Chidish gemeld omdat Cytaugh het showen niet zo leuk vindt en ze moet eerst maar een beetje verder ontwikkelen. Vijf Deerhounds waren er gemeld waaronder twee puppen. Chidish werd BOB maar deed verder niets in de eindkeuring.

Oktober

img_6296Op donderdag 29 september vertrok ik met Brandir, Chidish en Cytaugh naar Tüttleben. Ik had C & C aangemeld voor de show en had Sonja toegezegd om te komen helpen met tenten opbouwen en op de hounds te passen als zij en Angelika moesten ‘werken’. Het was een erg gezellig weekend mede omdat de Italianen Jahresausstellung werd gehouden en hierom alles extra aangekleimg_6300ed was. Sandra en Lucien waren er ook met een aantal Italianen maar werden deze keer geen BOB.De enige ingeschreven Deerhounds waren van mij en Sonja. Chidish en Cytaugh kregen hun eerste CAC, Cytaugh werd BOB en Vision werd aan het eind van de dag Jüngsten BIS!

*******************

Op vrijdag 14 oktober was de Internationale show te Dortmund. Daar Dagmar Kenis-Pordham keurde, had ik ingeschreven. Er waren 10 Deerhounds gemeld en één jeugdteef was absent. Zij vond Chidish nogal leuk tijdens de Breed Show in april jl. Ook nu vond ze hem wel leuk en maakte hem BOB. Cytaugh kreeg helaas 2U achter iets dat nooit had mogen winnen. Vision stond voor het eerst in de Jugendklas en won deze overtuigend en werd ook Jugend BOB.

img_6317Zaterdag hadden we een rust dag. Heerlijk! Een beetje wandelen, luieren en foto’s nemen van Vision, meer hebben we niet gedaan.

 

Zondag eind van de ochtend moesten we weer in de hallen zijn voor de Bundessieger. Björn Fritz was deze keer de keurmeester en we waren benieuwd wat hij zou doen. Veertien Deerhounds waren er gemeld en dezelfde jeugdteef was weer absent. Chidish werd wederom BOB met de Bundessieger titel en Cytaugh  kreeg nu wel 1U. Vision kreeg wederom het JCAC en de titel Bundes Jugendsieger. Het was een zeer geslaagd weekend!

**********************************

Het weekend hierna was de Internationale coursing op RONO-Strand maar helaas konden Cytaugh en Chidish niet meedoen vanwege hun dikke tenen. Erg jammer. Ook Sonja was gekomen met de bedoeling om Vision een stukje te laten lopen maar ook deze kneusde haar teen tijdens het spelen en kon zodoende niet rennen. Bernice heeft wel genoten en liep de sterren van de hemel! Van Sebastiaan Vink hoorde ik dat ze in Roosendaal bij dierenkliniek Visdonk dikke tenen behandelen met laser. Daar moest ik dus achter aan. Na maandag thuis te zijn gekomen heb ik gelijk gebeld voor dat laseren en we konden dinsdag al terecht. Na onderzoek zijn ze alle drie gelaserd en de volgende ochtend zag je al resultaat! Hierna nog ettelijke keren de tenen laten laseren en uiteindelijk waren ze bijna zo dun als ze behoren te zijn. Het werkt dus echt goed!

************************************

Het laatste weekend van oktober waren we weer met CC2000 in Lage Mierde. Een mooi aantal mensen en hounds hadden zich aangemeld en het was weer heerlijk genieten van zalig weer en een enorm lang parcours. Zeer vreemd en spectaculair was de enorme hoeveelheid lieveheersbeestjes. Echt miljoenen vlogen er rond en als je even stil stond zaten er gelijk tientallen op je. Ook in de auto’s en caravans krioelde het van deze diertjes en vele mensen hebben nog dagen lang lieveheersbeestjes uit hun auto gehaald!

Dit was de laatste keer dat Gert-Jan en Jacqueline bij een CC2000 evenement aanwezig waren, we gaan nu verder met Maarten en Monique Colbers. We hopen in het voorjaar weer een leuke coursing voor onze groep liefhebbers te organiseren.

Kort overzicht van het laatste halve jaar.

 

plaatje distel

Op vrijdag 15 april vertrokken Sonja en ik met Chidish en Cytaugh richting Stratford upon Avon alwaar de Breed Show van de Engelse Deerhound Club werd gehouden. We gingen met de camper van Sonja omdat we op de terugweg een pupje mee zouden nemen en dan was de camper wel zo comfortabel. Ik had al begin van het jaar een kamer geboekt in het hotel omdat we toen nog niet wisten dat er een pupje mee terug zou reizen.

Na ons te hebben ingeschreven in het hotel, gingen we met onze spullen naar boven. Het was een heel gesjouw met hondenbedden, kledingzakken en tassen naar onze kamer daar die natuurlijk op de tweede verdieping en aan het einde van een zeer ingewikkelde en lange gang was. Eerst moesten we met de lift, vervolgens een gang door, dan trap op en weer trap af, allerlei hoekjes om en weer een lange gang aflopen. Na een hoop gezucht en gepuf kwamen we bij onze kamer. Het eerste wat ik deed was het gordijn opzij trekken en het raam open zetten, het is altijd te warm in zo’n kamer. Vervolgens hadden we, om de hondenbedden een plaatsje te kunnen geven, de kamer heringericht en toen we eindelijk eens naar het bed keken bleek dit een twijfelaar te zijn! Nou, daar gaan we toch echt niet met z’n tweeën in liggen! Dus Sonja weer naar beneden, naar de receptie en vragen of er geen andere kamer was. Die was er, aan de ander kant van het hotel op de begane grond! Dus wij weer alles op de trolley laden en als laatste sloot ik het raam en wilde ik het gordijn weer dicht doen. Na een klein rukje kwam het hele gordijn naar beneden! Dit begon al goed! Slap van de lach kwamen we beneden en na het gemeld te hebben (het bleek vaker voor te komen) konden we doorlopen naar onze nieuwe kamer; hoekje om, trappetje op en 10 meter de gang in. Het bleek een kamer voor minder valide mensen te zijn,IMG_5060 dus lekker ruim. Sonja waarschuwde me wel dat ik vooral maar nergens aan moest trekken, vooral niet aan die rode koorden die overal waren! Voor de show op zaterdag had ik Chidish in Junior Dog gemeld. Hij stond met 7 anderen in de ring. De keurmeester, Mrs. Dagmar Kenis-Pordham was wel gecharmeerd van Chidish en plaatste hem als eerste! Best Dog werd Pyefleet Tarka en Reserve werd Hyndsight Desperado. Cytaugh stond met 6 andere teefjes eveneens in de Junior klas. Zij werd derde achter twee Neroche zusjes. Beste teef was Killoeter Ralia en Reserve was Kilbourne Pandora to Talorpechie. Voor zondag had ik Chidish en Cytaugh gemeld in de ‘Special not bred by exhibitor’ klas. Een zeer sterke klas met 19 entries. Sonja showde Cytaugh. Hier maakten ze niets onder keurmeester Wendy Cross.IMG_5094

Na deze keuring hebben we onze spullen gepakt en zijn vertrokken richting Brightlingsea alwaar we een pupje voor Sonja zouden ophalen. Mary Girling was nog bezig met het opruimen van de Breed Show in Stratford en zodoende hadden wij de tijd om lekker met de hounds te lopen, de puppen te aanschouwen en het eten voor te bereiden. Ik had mijn oog laten vallen op de kleinste van de twee teven en hoopte ook maar dat deze voor Sonja zou zijn.
IMG_5135

 

Dit bleek het geval en na alle papierenrompslomp te hebben ingevuld en ondertekend zijn we de volgende dag weer richting Nederland vertrokken. De kleine Vision deed het prima onderweg, geen gepiep of gezeur, een wonderkind en eenmaal aangekomen in Rijsbergen bleek al snel dat ze een natuurtalentje voor showen was! IMG_5160

 

 

 

**********

Een week later zaten Simon en ik met de hounds in Frankrijk bij de clubshow van de RALIE, de Franse Ierse Wolfshonden en Deerhound Club. Ik vond het leuk om Betina Adams, zij keurde de Deerhounds, mijn twee ‘youngsters’ te laten zien vooral omdat Chidish zo ontzettend veel op Cscarf lijkt. Brandir kreeg 1U in de Kampioensklas, Chidish kreeg eveneens 1U en werd Beste Jeugd Deerhound. Beste reu werd Jesus-Maria-Joseph du Triple Bois  en reserve werd Infidele-et-Sarrasin du Triple Bois beide van Mari-Eugénie Vinen. Bij de Jeugd teven kreeg Cytaugh ook 1U alhoewel Betina liever twee andere voor haar had gezet maar deze twee wilden zich helemaal niet tonen, ja en dan heb je pech! Beste teef en BOB werd uiteindelijk Garbo of Muma van Gilles Barreda.

IMG_5186 IMG_5216

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_5260


IMG_5280

 

 

 

 

 

 

IMG_5319

Eind april zaten we in Göhlsdorf bij Berlijn. Gert Jan had een draaitoestel gemaakt voor ‘Windhunden-Rennclub Phoenix’ en Simon zou daar de coursing mee draaien. Maar eerst op zaterdag de show. Alleen Chidish en Cytaugh waren gemeld in de Jeugdklas. Chidish kreeg van keurmeester Mevr. Ella Yaschenko uit Moldavië 1U en werd BOB over Cytaugh die ook 1U kreeg. In de Jügend BIS keuring werd Chidish als vierde geplaatst door Olaf Knauber. De volgende dag was de coursing, dit was voor het eerst dat Vision zoiets zag en ze vond het verdraaid interessant!

**********

Donderdag 5 mei was de Deerhound Clubmatch. Keurmeester was Willem Buitenkamp. Brandir werd vijfde van de vijf, Chidish eerste van de twee en Cytaugh derde van de drie. Niet zo’n succes dus. De foto’s vindt u op http://www.deerhoundcllub.nl  Ik had in overleg met het bestuur en de Universiteit van Nottingham, georganiseerd dat we DNA zouden afnemen voor de onderzoeken die momenteel lopen in Engeland. Ik was erg blij met onze buitenlandse deelnemers want dezen waren allen bereid om DNA te laten afnemen van hun hounds. Dit in tegenstelling tot de ‘grote’ Nederlandse fokkers. Een voor mij (en vele anderen) onbegrijpelijke instelling.

***********

Op zaterdag 7 mei was ik met Cytaugh en Chidish in Dortmund. Hier keurde de heer Dux de 17 gemelde Deerhounds. Chidish kreeg 1U en werd Beste Jeugd Deerhound en Cytaugh kreeg 2U achter iets dat nooit had mogen winnen. Er werd zeer vreemd gekeurd en menigeen kon zich niet vinden in de uitslagen. Volgende keer toch maar weer naar iemand die uit de windhonden komt.

**********IMG_5717 - kopie

Woensdag 11 mei vertrokken we naar Tüttleben. Hier vond dit jaar de Saluki Jahresausstellung plaats. Het binnenterrein van de renbaan was mooi aangekleed met een kameel, sjeik en Saluki’s. Voor de show op zaterdag waren 5 Deerhounds gemeld. Chidish was de enige reu, hij kreeg 1U (hiermee werd hij Duits Jeugdkampioen) en werd BOB, Cytaugh kreeg 1U in de Jeugdklas en werd uiteindelijk BOS. Omdat er zo weinig koppels waren aangemeld, meldde ik Chidish en Cytaugh ook aan. Ze liepen  prachtig naast elkaar maar het is natuurlijk geen echt koppel, ze lijken niet op elkaar. Maar de keurmeester dacht er anders over en maakte ze eerste. Vervolgens moest Chidish voor Beste Jeugdhond in de ring verschijnen. Ook dit won hij en even later werd hij ook nog eens BIS! Ik vond dit erg gênant. De BOB Saluki was nou ook niet bepaald slecht en had gewoon BIS moeten worden. Voor zijn overwinning kreeg Chidish een prachtig bed maar ik vond het meer geëigend voor Saluki’s dus kreeg de BOB Saluki het alsnog.

IMG_5731Vision was intussen al behoorlijk gegroeid en vond het prachtig om haar kameraadjes weer te zien. Ze hadden lol voor tien zo met z’n drieën. We hebben in Tüttleben altijd een lekker stukje tuin zodat ze er behoorlijk kunnen rauzen maar ze vonden het op dinsdag wel erg lekker om ook even te coursen op het middenterrein. Simon had een spectaculair parcours weggelegd over een greppeltje heen en achterlangs de bomen. Je zag dat de hounds hiervan genoten, het was weer eens wat anders dan op zo’n glad, overzichtelijk veld. Natuurlijk mocht Vision ook een stukje en dat deed ze vol overgave!

IMG_5737

Twee weken later zaten we in Nörten-Hardenberg. Simon was in Lichtenvoorde bij de coursing en zodoende overnachtte ik bij Sonja in de camper. Dit ging allemaal prima. Vanaf donderdag tot en met zondag was het ‘European Irish Wolfhound Congress’ met op  zaterdag de Jahresausstellung van de Ieren. 250 Ierse Wolfshonden waren er gemeld voor de drie keurmeesters; Gretchen Bernardi (USA), Chris Amoo (UK) en Jan Pain (UK). De uitslagen kunt u vinden op http://www.dwzrv.de    

Zondag was de CAC show voor alle windhonden en de heer Peter Friedrich keurde de 15 Deerhounds. Alle Deerhounds kregen een Uitmuntend dus dat zegt wel weer genoeg. Chidish was eerste in zijn klas en werd Beste Reu. Cytaugh kreeg ook 1U en is nu dan ook Duits Jeugdkampioen. BOB werd de Finse teef Brokenwheel Mc Blodeuwedd.

**********

Zaterdag 4 juni waren Chidish en Cytaugh in Tilburg op de show van KC de Baronie. Hier keurde Ricky Lochs-Romans de 5 aanwezige Deerhounds. Chidish kreeg 1U en het reserve CAC en Cytaugh had ook 1U in de Jeugdklas. Met deze U’tjes zijn ze beide Nederlands Jeugdkampioen geworden.

IMG_5780Hierboven ziet u één van de coursingvelden van het EKC in Slowakije. Dit werd gehouden van 17 tot en met 19 juni. We waren van plan om zondagochtend 12 juni te vertrekken maar toen ik zaterdagmiddag van mijn Greyhound keuring in Lelystad naar huis reed, kreeg ik panne. Het was dusdanig ernstig dat de wegenwacht het niet kon repareren en eer een garage dat kon was het natuurlijk maandag! Pas maandagavond tegen achten konden we vertrekken en hebben het eerste stuk tot vlak voor Frankfurt in record tempo gereden. Woensdagavond sloten we ons aan bij de groep op de renbaan bij Wenen en donderdagmiddag waren we in Vel’ké Pole, Slowakije. We hadden geen hounds in de strijd maar Simon was wederom chef d’équipe. Het was allemaal niet zo’n succes; de organisatie liet behoorlijk te wensen over, er werden variabele prijzen voor het eten en drinken gevraagd en er waren geen goede afspraken gemaakt met de verenigingen die de coursings verzorgden. Dat resulteerde in één veld dat al begon met een heel klein rondje renbaan uit te zetten in plaats van een coursing en waar, nadat dit veranderd was, bleek dat twee mensen drie hele dagen dit terrein bemanden. Dit resulteerde weer in fouten van de draaier, spanningen bij de deelnemers en organisatie en uiteindelijk het wegnemen van de Greyhounds op zondagmiddag om  te IMG_5858voorkomen dat er door draaifouten blessures zouden ontstaan. Op een ander veld draaide op zondag een ander team en deze had geen reserve materiaal bij zich. Dus toen het draaitoestel het begaf aan het begin van de tweede omloop, gaf de Duitse ploeg van een ander veld, hun het reserve toestel maar daar wilde de draaier niet mee draaien. Enfin, de Duitse draaier die he overnam, draaide veel beter dan de eerste en hierdoor kregen de hounds hele andere punten dan de hounds die al gelopen hadden. Dit veroorzaakte een enorme verschuiving in het klassement. Niet leuk allemaal. Voor Brandir, Chidish en Cytaugh was het ook niet echt leuk; je kon er niet goed wandelen, overdag was het af en toe erg warm en ik was toch veel aan het kijken op de ver gelegen velden of met mijn keramiek bezig. Om het goed te maken hadden we een paar dagen vakantie er achteraan gepland maar op de camping waar we in eerste instantie belandden, werden we op zo’n dusdanige manier geattaqueerd door horzels en ander zeer groot rondvliegend tuig dat we de volgende dag gelijk weer zijn vertrokken. Hierna belandden we op een camping in Tsjechië en dat beviel beter. We konden een heel groot stuk ‘tuin’ afzetten en zeer goed wandelen in de omgeving. Na drie dagen zijn we weer naar huis gegaan en waren de hounds toch wel weer blij dat ze lekker konden uitrazen op hun eigen terrein.

**********

2 en 3 Juli mocht ik de windhondenspecialty keuren in Finland te Hyvinkää. Op zaterdag had ik de Barsoi’s en op zondag de Deerhounds. De kwaliteit viel me van beide rassen toch wel tegen en aangezien ik streng keur heb ik bij de Barsoi’s (49 aanwezig) maar 10 Excellents vergeven en bij de Deerhounds (39 aanwezig) 4. Vooral de bovenbelijningen waren bij beide rassen erg vlak en de gangwerken echt slecht. Iets wat toch erg belangrijk is voor een Barsoi en Deerhound! Beste Barsoi was Yegorov Morning Haze van Virva Sundberg & Seija Piippo Kokkola en beste Deerhound de mooie teef Kerslake Doreen van Carina Engman.

**********

IMG_5956

 

Op donderdag 21 juli vertrokken we naar Kronenberg nabij Sevenum. Hier was op zaterdag de exterieurkeuring waarvoor we Vision hadden aangemeld. En zoals ik al eerder schreef, ze is een natuurtalentje. Ze showde zich als een volleerde dame aan de keurmeester Willem Buitenkamp.

 

IMG_5973

 

 

 

IMG_5988

 

 

 

 

 

 

IMG_5991

Cytaugh en Chidish hebben in de middag samen voor hun ‘haasvast’ gelopen. Dit ging prima! De volgende dag heeft ’s morgens Cytaugh met Bernice gelopen en ’s middags Chidish met Bernice. En beide keren ging Bernice gelukkig mee dus nu hebben de twee ‘puppen’ hun ‘haasvast’ en kunnen ze vanaf 22 september officieel meedoen.

IMG_5996IMG_6017

 

 

 

 

 

 

 

IMG_6061En natuurlijk mocht Vision ook een stukje lopen op zaterdag! Wederom deed ze het vol overgave. En na hard werken is het goed troep maken!

IMG_6071

En dat was dan 2015.

plaatje staand balkje

Alweer de laatste dag van het jaar. Wat is dat toch weer snel gegaan! Vorig jaar zaten we rond deze tijd in Frankrijk in de sneeuw, het vuurwerk ontvluchten. Nu hoeft dat niet, Brandir vindt het niet leuk maar is niet echt van streek. Chidish en Cytaugh hebben er tot nu toe nog niet op gereageerd en schijnen er dus geen last van te hebben. Hopelijk blijft dat zo! Zonet nog een grote wandeling gemaakt met de hounds in het Pannehoef, normaal kunnen ze bepaalde stukken wel los lopen maar vanwege het mooie weer was het zó druk dat ze grotendeels aan de lijn moesten blijven. Balen maar ja, dan rennen ze hier nog maar een rondje, op vijfduizend vierkante meter kan je je ook uitleven.

Voor dit jaar had ik weer eens ingeschreven voor de Winner. Gelukkig bood Sonja aan om te komen en mee te gaan, ik had ze alle drie gemeld dus goede hulp kon ik wel gebruiken en Simon’s hobby is het niet! Dus zondag de dertiende vertrokken we vroeg in de ochtend bepakt en bezakt richting Amsterdam. Chidish en Cytaugh gedroegen zich voorbeeldig, echt Deerhound waardig.

20151213_114812

 

 

 

 

Chidish showde ook keurig maar Cytaugh maakte er een potje van, die moet echt van te voren even ‘ingeshowd’ worden. Ze kregen beide een Veel Belovend van Willem Buitenkamp. Brandir toonde zich van geen kanten, hij heeft er duidelijk geen lol meer in en ja, dan kan je beter met een zak aardappels de ring in gaan, die is dan nog handelbaarder. Hij kreeg het reserve CAC en reserve CACIB. Na het showen is het altijd goed rusten, vooral als je lekker veilig bij je vader kan liggen.

 20151213_120433_resized

20151213_120515_resized

 

 

Daar Chidish zijn zus versloeg bij de strijd om Beste Pup moest hij ’s middags in de erering verschijnen. Dit was een goede ervaring voor hem, grote ring, veel mensen, luide muziek en veel andere honden. Hij was wel even onder de indruk maar liet zich redelijk goed showen. Cytaugh had het intussen helemaal gehad en wilde alleen nog maar naar huis. Dus zodra ik uit de erering kwam, waar Chidish natuurlijk niet was geselecteerd, pakten we ons boeltje weer bijeen en liepen richting uitgang. Cytaugh, die de hele dag, ondanks verschillende verzoeken, geen plas had gedaan, kon het niet meer ophouden en deed vlak voor de uitgang, midden in de hal, een grote plas op de schone, glimmende, marmeren vloer! Dan moeten ze maar zorgen dat de uitlaatplaatsen net zo schoon zijn, zou ze gedacht hebben. En gelijk heeft ze!

Het weekend erna mocht ik keuren in Cuijk. De kwaliteit van de hounds viel me zwaar tegen, iets wat mij en vele andere windhondenkeurmeesters de laatste jaren al sterk is opgevallen. Veel fouten zijn; te weinig of juist te veel ribwelving (Italiaanse Windhondjes!), veel minder adel in de hoofden door hoge voorhoofden en niet parallellen lijnen, te weinig lendewelving, korte staarten, te steil op de polsen en natuurlijk een slecht gangwerk. En als je dan een ZG geeft omdat het betreffende houndje een wel hele storende fout heeft of bij elkaar zoveel fouten heeft dat een U echt niet kan, wordt je als keurmeester boos aangekeken. De mensen moesten eens wat meer het kwalificatie-reglement en de standaard van hun ras lezen, dan zouden ze het wel begrijpen. Maar leuk keuren is het niet als je wacht op het moment dat je winnaar de ring in stapt en dat gebeurt niet! Enfin, hopelijk wordt het de komende jaren weer wat beter met de kwaliteit.

plaatje gekleurd kruis

 

Nog een paar uur en we glijden het nieuwe jaar weer in. Wat gaat het ons brengen?

Ik wens; dat de mensen wat meer rekening met elkaar gaan houden, wat minder agressief op elkaar reageren, gewoon wat socialer en vriendelijker tegen elkaar zullen zijn. Dat maakt het leven al een stuk fijner!

Happy New Year!!!

Oktober

IMG_0690

Oktober staat al vele jaren in het teken van RONO-strand. We zijn er bijna ieder jaar geweest, meestal met coursende hounds maar de laatste jaren alleen met hounds die op vrijdag de training lopen. Ook Sonja is de laatste jaren consequent aanwezig.

Dit jaar hebben we, tijdens de training, Brandir halverwege het parcours gestart nadat Bernice het eerste stuk had gelopen. Brandir startte vol overgave en liep een goede tweede helft samen met Bernice. De pups hebben beide ook met veel enthousiasme een kwart van het parcours gelopen. De dagen erna waren pure ontspanning, een beetje wandelen en courses kijken. Maandag de 19de alles weer ingepakt en naar huis.

IMG_4590

Donderdag 22 oktober vertrok ik richting Hermannsburg. Ik zou een lang weekend bij Sonja logeren en op de zaterdag de show IMG_4600in Hannover lopen. Om het niet te stressig te maken hadden we dus de vrijdag ingelast. Voor de pups was het de eerste keer dat ze bij Sonja kwamen maar ze vonden alles prima en prachtig. Alleen het trappen lopen om boven bij mij te slapen, gaf wat problemen. Na twee nachten besloten we dan ook dat ze maar beneden moesten blijven slapen. En dat ging prima! Zaterdag dus naar de show geweest. Brandir heeft nog één CACIB nodig en ik had gehoopt hem hier te pakken. Helaas ging deze vlieger niet op, hij kreeg het reserve. Chidish en Cytaugh gedroegen zich voorbeeldig en deze keer werd Chidish Beste Jüngsten. We konden dus lekker op tijd naar huis om nog een grote wandeling te maken.

IMG_4605

IMG_4621 - kopie

 

 

 

De volgende dag was het prima weer om foto’s te nemen en .. ze zijn gelukt!

 

 

IMG_4645 - kopie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_4652 - kopie

 

 

 

 

 

Het kostte even wat tijd maar het resultaat is er ook naar!

 

 

IMG_4663 - kopie

 

 

 

 

 

 

IMG_4674IMG_4680

 

 

IMG_4671 - kopie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op deze foto’s zijn Cytaugh en Chidish 7 maandjes jong en Brandir bijna 3,5 jaar.

 

 

 

En op maandag weer een lekker stuk gelopen. Het was wederom prachtig weer en de bomen waren schitterend aan het verkleuren! De hounds konden hier lekker loslopen en hadden plezier voor tien!

IMG_4688
IMG_4692

 

IMG_4699

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dinsdagochtend mijn boeltje weer bij elkaar gepakt en naar huis. Snel de auto uitgeruimd en de caravan ingeruimd want donderdag vertrokken we alweer voor een weekendje CC2000. Weer hadden we schitterend weer! Simon en Gert Jan hadden een leuk parcours weggelegd met een hindernis erin. In totaal hebben er zo’n dikke 60 hounds lekker gecoursed maar de mooiste courses waren die met 7 Afghanen en 4 Saluki’s, altijd een genot om naar te kijken. Brandir en Bernice hebben samen met een Barsoi gelopen en ook Chidish en Cytaugh mochten weer een stukje. Het was weer een heerlijk weekend!

uitsnedeBrandir over de hindernis!

September

plaatje distel

 

De maand september begon met de Puppydag in Waalwijk. Voor deze dag waren zo’n 50 pupjes van alle rassen gemeld waaronder Aislinn, Cytaugh en Chidish. Cytaugh en Chidish vonden het geweldig om Marijn, Theo en Aislinn weer te zien! In de eerste wedstrijdronde, waarbij in ieder groepje vijf pupjes beoordeeld werden door twee keurmeesters, werden zowel Cytaugh als Aislinn eerste en Chidish tweede in hun groepje. In de tweede ronde, waarbij vier pupjes per groep aantraden, werden Cytaugh en Aislinn weer eerste en Chidish had een gedeelde eerste plaats. De derde wedsstrijdronde is een herkansingsronde, daarvoor komen de pupjes terug die eerder als laatste geplaatst waren. In de vierde wedstrijdronde werd Cytaugh tweede, Chidish derde en Aislinn eerste. In de vijfde ronde moesten Cytaugh en Chidish in de zelfde groep aantreden terwijl Marijn 20150906_143624 (6)gelijktijdig met Aislinn in de ring moest. Dus ik moest een handler voor Chidish regelen. Ja, en een Deerhound showen is dan toch wat anders! Dit was dus de laatste ronde voor Chidish, hij werd als vierde geplaatst en vloog eruit. Cytaugh werd eerste in het groepje en Aislinn derde. Dus Aislinn en Cytaugh gingen door naar de zesde wedstrijdronde en werden vierde en derde in hun groep van 9 pupjes. Nu werd het spannend want er gingen maar acht pupjes door naar de finale en er stonden werkelijk een paar prachtige puppen! Aislinn werd uiteindelijk achtste en Cytaugh zesde. De puppen waren na al dat geshow natuurlijk doodmoe maar ze hebben een geweldige ervaring opgedaan en daar ging het om.

plaatje gekleurde balk

Twee weken later hadden we de Jongehonden-Veteranendag van Stichting Rasgroep Windhonden. Er waren 15 Deerhounds gemeld waarvan de veteranen reu absent was. Chidish was alleen in zijn klas en Cytaugh en Aislinn stonden met hun tweetjes in de klas van 4 tot 6 maanden. Aislinn werd eerste en Cytaugh tweede. Uiteindelijk werd Barnesmore Energy of Life van Viola en Wolfgang Müller best jonge Deerhound. Het was een gezellige dag, ietsje fris maar gelukkig droog!

plaatje hound with hare

Het weekend hierna was de coursing in Lichtenvoorde. Wij gaan hier altijd graag naar toe; het sfeertje is er prettig, je staat er prima met de caravan, een groot coursingveld waar een goed parcours op weggelegd kan worden, vriendelijke mensen en je kan er zalig wandelen in de omgeving. Op vrijdagmiddag was de training en natuurlijk hebben Brandir, Chidish en Cytaugh ook gelopen. Eerst lieten we Chidish een stukje lopen, hij ging als een speer achter het haasje aan. Intussen stond Cytaugh aan de kant te blaffen van opwinding, toen ze eindelijk ook mocht liep ook zij zeer goed. Hierna mocht Brandir. Als Brandir naar het draaitoestel gestart wordt, loopt hij de sterren van de hemel. Het is niet te geloven hoe hard hij kan! Dat is dus ook de reden waarom zijn rechte buikspier zo snel verzuurd, hij dus pijn krijgt en eigenlijk niet meer wil lopen. De volgende dag hebben we ze nog een keer in de pauze laten lopen maar toen had Simon de start min of meer naast het draaitoestel gemaakt om het voor mij wat makkelijker te maken. Maar voor Brandir werkte dit dus niet; hij ging niet van start maar toen Cytaugh losschoot en achter het haasje aanvloog ging Brandir wel mee. Bij zo’n klein rondje van een paar honderd meter krijgt hij geen last en als  hij dat nou eenmaal door heeft kunnen we het misschien wel opbouwen. Maar intussen moeten we ook maar wat meer gaan fietsen, zijn conditie laat echt te wensen over. Enfin, helaas mogen Cytaugh en Chidish volgend jaar nog steeds niet meedoen maar we hopen wel weer van de partij te zijn in Lichtenvoorde.

Augustus

plaatje hound with hare

 

De afgelopen maand was een drukke maand, veel onderweg en een zorg erbij. Het weekendje Kronenberg, begin augustus, was redelijk relaxed. Het was voor IMG_3975Chidish en Cytaugh de eerste grote reis, overnachten in de caravan, het ontmoeten van vele, vele andere windhonden en mensen, de eerste showervaring en voor de eerste keer in het ‘openbaar’ een stukje coursing lopen. Ze deden het fantastisch, vonden alles geweldig, showde zich boven verwachting goed en liepen zeer enthousiast achter het haasje aan.

IMG_3976IMG_3978

Sonja was ook gekomen om Bernice deel te laten nemen aan de coursing. Ze liep samen met Lotte van Alex en Dini. Het waren geen spetterde courses, beiden waren ze niet echt in een topconditie. Maar ze hadden plezier en daar gaat het om. Het bleek dat ze bij de opvang een behoorlijke botsing hadden daar Bernice niet op tijd kon stoppen, het bewijs leverde deze foto van Annemiek. Gelukkig hielden ze eDSC08994ar niets aan over.

Wel moet me even van het hart dat ik het uitermate kinderachtig vond van een aantal mensen, om te zeuren over het feit dat Sonja en ik foto’s van Chidish en Cytaugh namen op de rand van het coursingveld. Er had geen hond last van, wij en de puppen maakten geen herrie en stonden ook absoluut niet in de loopbaan van de coursende hounds, er heeft er geen één op of om gekeken. En toch moeten mensen daar over klagen. Deze mensen zijn waarschijnlijk nooit vroeger in Leek geweest, daar gebeurde het wel dat de coursende hounds tussen het publiek door liepen! Een goede hound heeft nergens last van en als hij dat wel heeft, is hij niet haasvast!IMG_4153

IMG_4098

plaatje c18

Woensdag 12 augustus ging ik met de hounds naar het losloopbos in Dorst. Na een dik half uur kwam ik een kleine Schotse Collie tegen. Het dier zag er zwaar verwaarloosd uit, de vacht was vol met klitten en er zaten korsten op de neus. Na 20 minuten rond gehangen te IMG_4245hebben op de ‘vindplaats’, geluisterd te hebben of er niet geroepen werd en aan ettelijke voorbijgangers te hebben gevraagd of ze deze hond kenden, besloot ik het arme dier maar mee te nemen. Gezien de maat en het snoetje was ik er heilig van overtuigd dat het een teef was van rond de 10 jaar. Ik  had ook onder de buik gevoeld of het een reu was maar kon niets vinden, alleen klitten. De Collie liep gewoon met me mee richting de auto maar erin springen dat deed ze niet. Nadat ik ze had opgetild en in de auto gezet, kroop ze achter in een hoek en dook in elkaar. Tijdens het rijden zag ik dat ze doodsbang was! Zo’n oude hond bang voor autorijden, erg vreemd. Ik reed gelijk langs mijn dierenarts om te kijken of ze gechipt was en zo ja of deze geregistreerd was. Wel gechipt maar niet geregistreerd. IMG_4249

Thuis gekomen ging ik het arme dier eens nader bekijken en schrok me rot. Deze hond zat niet een beetje in de klit maar was nagenoeg totaal vervilt inclusief viltstrengen en enorme klittenballen! Mijn idee om er de schaar in te zetten, zette ik meteen uit m’n hoofd, dat was onbegonnen werk. Ik schreef een noodkreet naar Annemiek en de volgende ochtend stond zij bij mij op de stoep, bewapend met scheerapparaten en een fles hondenshampoo. We plaatsten de keukentafel bij het raam, hingen een looplamp op voor extra licht, legde een rubbermatje op de tafel, zette de Collie erop en gingen aan de slag. Naarmate Annemiek vorderde werd de verbijstering groter. Hoe konden IMG_4261mensen een dier zo ontzettend verwaarlozen!!! Annemiek heeft haar gepeld als een sinaasappel! Toen de buik aan de beurt kwam bleek ineens dat het een reu was! We kwamen niet meer bij van het lachen! Ja, en dan kan je ineens geen ‘meiske’ meer tegen hem zeggen dus na verschillende namen de revue te hebben laten passeren, werd het IMG_4275Remy. U kent het wel, van ‘Alleen op de wereld’.

In totaal heeft Remy dik vier uur op tafel gestaan voordat zijn jas uit was. Op de foto’s kunt u zien dat ik dat letterlijk bedoel!!! Na de scheerpartij hebben we hem lekker gewassen maar we moesten hem wel twee keer soppen voordat hij niet meer vet aan voelde.

 

IMG_4278

En zo zag hij eruit na zijn opknapbeurt. Heerlijk fris!

In de loop van de daarop volgende dagen ging Remy steeds beter lopen en op een gegeven moment ging hij zelfs zijn poot optillen om te plassen. Wie weet hoe lang hij dat al niet heeft kunnen doen vanwege al die klitten! Inmiddels had ik besloten dat Remy sowieso niet meer terug zou gaan naar zijn oude eigenaren, mochten die nog opduiken. Mensen die hun hond zo verwaarlozen zijn nog geen speelgoedhond waard! Hij had zich intussen prima aangepast, at goed en luisterde naar zijn nieuwe naam. We zouden wel een goed tehuis voor hem vinden maar eerst moest hij maar mee naar Duitsland alwaar we zaterdag 22 augustus in Trautskirchen de Deerhound Jahresausstellung zouden hebben.

Voordat we woensdag 19 augustus vertrokken, kwam er een mailtje van Annemiek dat Remy vermist werd maar het fijne wist ze er niet van. Later die week had ze dit ook gezien op de site van Amivedi en na overleg heeft Annemiek ons telefoonnummer doorgegeven.

Bepakt en bezakt, met de hondenmand extra mee voor Remy, vertrokken we richting Trautskirchen. Na één overnachting kwamen we in Trautskirchen aan. Het was behoorlijk warm en we moesten Remy beschermen tegen verbranding van de zon, want ja, hij had natuurlijk geen vacht meer maar wilde toch steeds in het zonnetje liggen.

plaatje gekleurd driehoekjeVrijdagavond werden we gebeld door een vrouw die zei dat wij haar hond hadden. Nadat ze het chipnummer had doorgegeven spraken we af dat ik het zou laten uitlezen en haar zondag terug zou bellen. Zondag bleek het inderdaad haar hond te zijn. In eerste instantie wilde ze Remy gelijk komen ophalen maar ik zei dat we maandag in de buurt van Frankfurt zouden staan en dat het beter was om hem daar op te halen. En zo geschiedde; maandagmiddag kwamen ze Remy halen. Gelukkig was Remy wel blij zijn eigenaren weer te zien en na een indringend gesprek met een aantal adviezen (Remy was veel te dik en dronk te weinig uit zich zelf), hebben we Remy mee gegeven. Ze beloofden dat ze hem vaker naar de trimmer zouden brengen want zelf bijhouden kon ze niet, Remy zou het niet toestaan! Deze hond had dus van jongs af aan niet geleerd dat het leven meer was dan twee keer per dag een rondje in altijd hetzelfde bos en iedere dag dezelfde brokken!

Toen ik hem een paar weken later weer zag omdat ik zijn halsband nog had en zij de mijne, schrok ik van zijn trieste uitdrukking op zijn snoet. Hij zag er nog ouder uit en was weer net zo dik als toen ik hem gevonden had. Arm dier. Met pijn in mijn hart vertrok ik, wetende dat ik niets meer voor hem kon betekenen.

Enfin, terug naar Trautskirchen. Voor deze Jahresausstellung waren 77 hounds gemeld voor Bryan Doak van de Rosslyn kennel in Ierland. Als eerste werden de veteranen en vervolgens de puppen gekeurd. Chidish stond met één andere reu in zijn klas en won hiervan. Cytaugh had twee teefjes in haar klas maar eerlijk gezegd waren ook dezen echt geen concurrentie. Dus Cytaugh moest IMG_4351tegen haar broer voor Beste Baby en dit won zij. Aan het eind van de dag werd ze zelfs Baby Best in Show ! Brandir behaalde een derde plaatst in de kampioensklas. Het was een beetje een sfeerloze show met weinig echt mooie Deerhounds, de kwaliteit in Duitsland gaat duidelijk achteruit. Beste reu en BOB werd uiteindelijk Landlord von der Oelmühle van Florent Friedrich en Beste teef werd Barnsmore Energy of Life van Viola en Wolfgang Müller.

IMG_4379 - kopie

Zondag was de coursing. Het terrein was sterk hellend en door de zon en de wind, kurkdroog. Dit leverde een groot aantal blessures op, bij sommige hounds waren hele voetzolen ontvelt. Bernice startte ’s morgens redelijk en liep vervolgens een goede course maar ’s middags gooide ze er weer met haar pet naar (maar hierdoor had ze tenminste geen kapotte voetjes!) en eindigde op de laatste plaats.

IMG_4392

 

Maandag de boel weer ingepakt en richting Campingpark Wispertal gereden. (Eind van de middag werd Remy hier opgehaald.) Hier hebben we een aantal dagen gestaan voordat we vrijdag naar Bad Homburg gingen alwaar Sonja zou helpen met opbouwen van de show en ik nog wat keramiek probeerde te verkopen en Brandir, Cytaugh en Chidish voor de show had aangemeld. Cytaugh werd Beste Baby en Brandir BOB. Zondag 30 augustus wederom de boel weer ingepakt en eind van de middag waren we weer thuis, een hond armer.

Wereldtentoonstelling en pupjes.

plaatje sir brian

 

 

Op maandag 8 juni zijn we begin van de middag vertrokken richting de Wereldtentoonstelling in Italië. Eén overnachting net in Frankrijk en twee in het Zwarte Woud, zuid Duitsland. Hier had Simon een leuke camping gevonden op dik 1100 meter hoogte en zijn we sportief aan het wandelen geweest, bergje op, bergje af. Donderdag door naar Pavia waar we dachten weer een leuke camping te vinden. Dit viel iets tegen vanwege de beperkte wandelmogelijkheid maar dat was niet zo erg daar de temperatuur behoorlijk hoog was. Zaterdag werden de windhonden gekeurd in het _DSC6378enorme beursgebouw te Milaan. Daar de Deerhounds als eerste aan de beurt waren had ik hierna de kans om meerdere keuringen te volgen. De keuring van de Deerhounds was op z’n zachtst gezegd merkwaardig maar dat was niet alleen bij de Deerhounds. Er werden gemanipuleerde staarten geplaatst, de andere kant van het lijntje was erg vaak belangrijk, totaal unsounde hounds, die werkelijk niet normaal kunnen lopen, werden boven sounde hounds geplaatst en ga zo maar door. Gelukkig waren de beide Whippet keuringen een genot om naar te kijken. Enfin, zondag zijn we weer vertrokken richting huis daar we met Marijn hadden afgesproken om dinsdagmiddag Chidish en Cytaugh op te komen halen. Wat verheugden wij ons daarop!

 

IMG_3704 - kopieDinsdagmiddag 16 juni, eindelijk. De drie puppen liepen lekker buiten bij Marijn en na een babbeltje en wat papieren in ontvangst te hebben genomen, deden we Cytaugh en Chidish aan de riem, hup in de auto en naar huis. Wat was Brandir blij toen hij die twee apenkoppen de auto uit zag komen! Na even wat rond gelopen te hebben ging hIMG_3713 - kopieet hek van de dam en speelden en renden ze rond alsof ze niet anders gewend waren. Al het speelgoed werd uit de mand gehaald en over het terrein verspreid, Brandir moest het ook ontgelden maar deze vond dat helemaal niet erg!

IMG_3724 - kopie

 

 

 

 

 

IMG_3716 - kopieIMG_3705 - kopie

 

 

 

 

 

 

IMG_3742

 

 

 

 

 

Ja, en dan moet er geslapen worden maar natuurlijk wel met z’n tweeën op één bedje.

 

 

 

IMG_3762 - kopie

 

 

En intussen groeien ze als kool. Ze zijn nergens bang voor, vinden iedereen en alles leuk en interessant, hebben tot op heden nog niets gesloopt, eten goed en luisteren al naar hun naam. Het is een wonderbaarlijk stel!

IMG_3769

 

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_3771 - kopie

 

En als Chidish een andere slaapplekje heeft, kruipt Cytaugh wel bij Brandir.

IMG_3764

IMG_3786 - kopie

 

 

Na het slapen en eten moet er weer gespeeld worden. De ‘hondenbank’, die inmiddels aardig op is, hadden we expres laten staan. Vanmiddag ontdekte Chidish het gat en de eerste plukken vlogen al in het rond. Het zal niet lang meer duren of we moeten een nieuwe ‘hondenbank’ halen. Maar eerst kunnen ze nog even lol hebben!

Een toertje Duitsland.

scannen0004

 

Na op woensdag 15 april de auto te hebben vol gepakt met kleding en schoeisel voor show en coursing, Brandir’s show- en coursingspullen en drie Pinussen van dik anderhalve meter lengte, vertrokken Brandir en ik op donderdagochtend richting Hermannsburg. Tegen vieren konden Brandir en Bernice elkaar begroeten. Na eerst met de hounds te hebben gelopen, zijn de Pinussen de grond in gegaan en hebben Sonja en ik mijn spullen in de camper geladen.

Vrijdagochtend zijn we vertrokken richting ‘Gut Basthorst’, in de buurt van Großenaspe, voor een weekendje show en coursing. Toen we op  ongeveer 10 kilometer afstand waren klingelde de telefoon. Simon. Hij melde dat er om half elf een mailtje binnen was gekomen van Dennis Buroh, de sonderleiter van de show, met de mededeling dat buitenlanders niet welkom waren. Een reden stond er niet bij! Het is natuurlijk van de zotte om op dat tijdstip een mailtje te sturen naar iemand die nog 700 kilometer moet reizen terwijl die de volgende dag aan de show zou deelnemen. Enfin daar aangekomen deden we alsof we van niets wisten, begroetten Dennis en zijn moeder en vroegen of alles goed ging. Gelijk kregen we te horen dat er problemen waren met het veterinaire ambt en dat de buitenlandse hounds niet welkom waren. Er werden allerlei vage redenen aangedragen, rare verhalen verteld en excuses verzonnen. Tevens kregen we te horen dat alle buitenlanders al woensdag op de hoogte waren gebracht per telefoon of e-mail. Hierop reageerde Sonja door te zeggen dat ik buitenlander was en niets vernomen had. Dennis mompelde iets van dat het mailtje dan waarschijnlijk niet was aangekomen en dat er wel een oplossing te vinden was. Vervolgens klom Sonja in de telefoon om met de voorzitster van de Landesgruppe te overleggen en te horen hoe de vork in de steel zat. Een dik uur later namen we het besluit om in Brandir’s paspoort Sonja als mede-eigenaar te vermelden om alle problemen op te lossen en gezeur voor te zijn en er voor te zorgen dat Brandir mee kon doen aan de show. Toen we Dennis het mailtje lieten zien dat Simon intussen had doorgestuurd, zei hij dat het er wel erg lang over gedaan had!!!

Voor de DWZRV-Sieger show waren 13 Deerhounds gemeld. De Tsjechische keurmeesteres herkende gelukkig wel het juiste type Deerhound maar gaf toch nog veel te veel U-tjes. Brandir werd beste reu en Edlyn Shadrachs gift to Caoinlan, een mooi teefje van Danuta Materzok-Köppen, werd BOB. Bernice had de Openklas gewonnen met het reserve CAC maar aangezien Edlyn in de wachttijd zit kan zij het CAC niet gebruiken en schuift dit door naar Bernice. Hiermee werd Bernice Duits Kampioen!!!

IMG_3474

Edlyn Shadrachs Gift to Caoinlan maakt een lelijke schuiver.

 

Op zondag vond de coursing plaats. Het veld was een evenemententerrein waar ook polo wedstrijden worden gehouden. Het was enorm groot, super strak, net gemaaid (heel mooi in strepen) en dus in de ochtend, door het vocht in het losliggende gras, zeer glad. Verschillende hounds maakten hierdoor een schuiver. Het parcours wat was uitgezet ging de 500 meter niet te boven terwijl je er zonder moeite minstens 1000 had kunnen wegleggen. Ook was het zeer fantasieloos en zelfs gevaarlijk. Na dat de Barsoi’s als eerste hadden gelopen werd het parcours dan ook ietwat veranderd, er werd iets meer lengte gecreëerd en een belachelijke punt werd eruit gehaald. Bij de Deerhounds waren 8 teven gemeld, 7 aanwezig. In de eerste omloop liep Bernice met Craigie of Canadagh Caoinlan van Evi Neserke. Deze heeft maar het halve parcours gelopen en werd voor de tweede omloop teruggetrokken. Bernice liep, na een moeizame start, 53 punten bij elkaar, wat goed was voor een tweede plaats! ’s Middags was ze ingedeeld met Edlyn Shadrachs gift to Caoinlan, die met 54 punten bovenaan stonIMG_3489d. Bernice startte weer zeer moeizaam en hield het eigenlijk ook gelijk weer voor gezien. Ze ging eerst even een jurylid begroetten en liep vervolgens naar mij. Ik stuurde ze weer terug en na weer dat jurylid gedag te hebben gezegd maakte ze alsnog de kil. Wonder boven wonder kreeg ze geen N.D. en belandde op de vijfde, dus laatste plaats.

Maandagochtend hebben we de spullen weer ingepakt en zijn vertrokken richting Flessenow. Een piep klein dorpje aan een daar doodlopende weg, gelegen aan de Schweriner See. Een meer ten zuiden van Wismar. Hier had Sonja een rustige camping gevonden waar we tot vrijdag zijn blijven staan. Het weer was perfect alhoewel er een fris windje van over het meer de camping op waaide. We konden er heerlijk wandelen en fietsen en tijdens de eerste wandeling zag ik iets, wat toch wel erg veel op een slang leek, weg schieten. Het was ongeveer 50 cm lang en bruin/zwart van kleur. Gedurende de wandeling hoorde en zagen we er meer wegschieten. Eenmaal terug heeft Sonja eerst maar eens opgezocht wat het waren, het bleken jonge Esculaap slangen te zijn, gelukkig niet giftig. De volgende dagen nam ik regelmatig mijn fototoestel mee om er één op de gevoelige plaat vast te leggen maar natuurlijk zagen we er geen één meer.

IMG_3526Maandagavond was er een hele mooie zonsondergang en op een gegeven moment stond het maantje tussen de bomen en schuin daarboven was een heldere Venus te zien. Prachtig!

IMG_3532

We hebben daar een heerlijk weekje vakantie gehad en zijn helemaal tot rust gekomen. Zelfs Silva was af en toe relaxed als Brandir bij haar op bed lag! Want normaal heeft ze graag de ruimte en haar rust. Dit is echt een unieke opname!

IMG_3535

 

 

 

 

 

 

Daar het best wel warm was, was het heerlijk dat tijdens het fietsen de hounds af en toe verkoeling konden vinden in het meer. Maar door de sIMG_3539terke wind ontstonden er wat golfjes en dat maakte het wel heel spannend! Brandir ziet namelijk altijd enge beesten in het water.

 

 

IMG_3542

 

Vrijdagochtend zijn we weer vertrokken maar het is wel een aanrader als we in de toekomst weer eens naar Wismar gaan om er dan een paar dagen voor of na het drukke weekend aan vast te plakken op deze camping.

Begin van de middag kwamen we in Wismar aan. Angelika was er een kwartiertje later. Na ons te hebben geïnstalleerd smaakte de sekt wederom erg lekker.

Sonja en Angelika hebben zaterdag in de ring gewerkt bij de Galgo Jahresausstellung. Toen de show zou beginnen kwam er juist een enorme bui naar beneden, iedereen en alles was in één keer doorweekt. Er waren maar drie Deerhounds gemeld voor de show. Bernice was de enige teef en kreeg het CAC en werd BOS, Brandir BOB. Later op de dag werd Brandir bij de eerste drie voor BIS geselecteerd maar daar er een prachtige Galgo meeliep, werd deze BIS.

Zondag liepen alleen Bernice en Brandir de coursing. Ze gingen weer als een speer van start alleen stopte Brandir na een paar honderd meter. Met zijn ogen volgde hij het haas  en toen het weer voorbij kwam ging hij er weer achteraan. Bernice liep een prachtige course. We hebben het idee dat ze alleen goed starten als het haas vlak voor hun neus ligt, ze zeer snel kunnen starten en als ze samen mogen lopen! Dit is natuurlijk een beetje lastig met wedstrijden.

In de middag ging het eigenlijk hetzelfde, Bernice liep prima en Brandir maar het halve parcours. Jammer maar misschien c20komt het weer.

Het secretariaat fungeerde voor geen meter. Dit was de dag ervoor al begonnen met de aanmelding. Alle boekjes waren door elkaar, zonder nummering, in een bak gegooid. We zijn met z’n drieën dik twee uur bezig geweest om ze te selecteren en nummeren. Angelika heeft zondag mee geholpen maar kwam af en toe met een rood aangelopen hoofd de camper uit. De persoon achter de computer kon dit werk eigenlijk helemaal niet aan, het ging allemaal veel te langzaam en toen de computer ook nog eens z’n eigen leven ging leiden was de ramp niet meer te overzien. Angelika kon er geen verandering in brengen. Duurde het al een eeuwigheid voor met de tweede omloop kon starten, op de prijsuitreiking hebben we helemaal lang moeten wachten. Wat een drama!!! Maar de persoon in kwestie vindt dat ze het allemaal goed doet en is niet van plan om het volgend jaar aan een ander over te laten. Niet erg bijdehand.

Maandagochtend hebben we het boeltje weer ingepakt en zijn richting Hermannsburg vertrokken waarna ik dinsdag weer naar huis ben gereden; de vakantie zat er weer op.

plaatje gekleurde balk

 

 

 

Brandir Nederlands Kampioen!

SCAN0246

 

Tijdens de Internationale Hondententoonstelling van KC Dordrecht in “De Broodfabriek” te Rijswijk werden, op zaterdag 1 november, de Deerhounds gekeurd door Mevr. Lisbet Utke Ramsing uit Denemarken. Er waren maar drie Deerhounds gemeld; Brandir in de openklas, Isa Christie Sense of Beauty van Jasper en Ineke de Vos in de jeugdklas teven en Pitlochry’s July in de kampioenklas teven. Brandir kreeg het CAC en CACIB en werd hiermee Nederlands Kampioen. Voor BOB moest hij tegen Isa en ook dit won hij. Aan het eind van de dag moest hij dus de erering in en tegen alle verwachtingen in werd hij als tweede geplaatst!! Dit is de tweede keer dit jaar dat hij BIG2 wordt terwijl hij maar vier shows in Nederland heeft gelopen.

Caintha VETERANEN BIS 2 tijdens JVD van RASGROEP 10.

IMG_2724 - kopieOp zondag 21 september hield Stichting Rasgroep Windhonden voor het eerst een Jongehonden-Veteranendag voor het jonge en oude grut van rasgroep 10 en de half-windhonden van rasgroep 5 bij Manege de Fruithof te Heteren. Het was een zeer geslaagde dag met 126 hounds en overwegend zonnig weer. Heel af en toe vielen er een paar spetters naar beneden maar dat mocht de pret niet drukken. Er waren twee grote ringen uitgezet, wat achteraf een verkeerde keus was. Voor volgend jaar zijn er in ieder geval meer gepland daar zeker de jonge hounds veel aandacht vragen en ook is het natuurlijk zo, dat de aspirant keurmeesters de rassen die ze te keuren kregen nog niet zo vaak in hun handen hebben gehad en dat kost natuurlijk ook meer tijd. Zowel de Ierdie als de Whippet Club vierde een verjaardag en deelde hierom kadootjes uit. Een lekker pot appelmoes van de Ierdie en regelmatig kwam er een doos met kleine Tompoucen langs van de Whippet Club. Leuke gestes. Voor de Deerhounds hadden we Wilma Marijnissen als keurmeester en zij kreeg aan het einde van de dag de 15 gemelde Deerhounds te keuren. De aller oudste hound en Deerhound was als allerlaatste aan de beurt, ik denk dat het intussen half 6 was. Dit was mijn Caintha O’Cockaigne met haar 11 jaar, 5 maanden en 26 dagen. Ze had natuurlijk sowieso al geen zin om te showen, het is nou eenmaal niet haar ding, maar om nou zo laat nog eens de ring in te moeten was wel heel erg. Maar wonder boven wonder liep ze voor haar doen zeer netjes mee en bleef ook keurig staan. Voor beste Deerhound-veteraan moest ze strijden tegen de 7 jaar, 4 maanden en 23 dagen oude Hartvalley Walk This Way, oftewel Duncan, van Jan Scheer en Joke Groeneveld. Het zakje met kleine stukjes kaas deed wonderen en Caintha liep de sterren van de hemel (voor haar doen). Wilma was onder de indruk van deze oude dame en maakte haar Beste Veteraan bij de Deerhounds. Ik was best wel trots op mijn “oude taart”!

IMG_2729

 

Hierna kwamen eerst alle Beste Jongehonden in de erering en als tweede werd Lawtons Christopher Colombus van Jasper en Ineke de Vos geplaatst. Vervolgens de Beste Veteranen, 8 stuks, waaronder ook senioren van net ouder dan 7 jaar. Tot mijn grote vreugde werd Caintha hier als tweede geplaatst!

 

Gelukkig had Caintha geen last van ‘reverse sneezing’ tijdens het showen. Dit had ze voorheen regelmatig ten gevolge van een tumor in het linker gedeelte van haar neus maar de laatste tijd gaat het een stuk beter met haar, je hoort ze ook niet meer snurken. Deze tumor zit hoog in haar neus vlak onder haar oog en laten we niet meer verwijderen. Hij veroorzaakt verder geen last of pijn en schijnt heel langzaam te groeien. Ze krijgt weerstand verhogende middelen en zo lang ze niet benauwd wordt en er geen last van heeft hopen we dat ze net zo oud mag worden als haar moeder. We wachten het maar af. Tot nu toe gaat het goed, loopt ze nog bijna dagelijks een lange wandeling en speelt ze zelfs af en toe nog met Brandir.

Enfin, wie weet is Caintha er volgend jaar weer bij als de Rasgroep weer een Jongehonden-Veteranendag organiseert. Laten we het hopen!

En de volgende 3305 kilometer.

Maandagochtend 30 juni weer alles ingepakt en vroeg gaan rijden richting Trautskirchen. Een behoorlijke afstand van 580 kilometer waarvan het eerste gedeelte door de Dolomieten met te smalle en te steile wegen. Eenmaal heelhuids aangekomen in Trautskirchen smaakte het biertje heerlijk en werd er weer goed voor ons gezorgd door de gastheer van onze overnachtingsplek. De volgende ochtend weer vroeg uit de veren en richting huis, zo’n 590 kilometer. Oorspronkelijk zouden we gelijk doorrijden naar Aalborg in Denemarken maar omdat Marijn van Iersel had gevraagd of onze Brandir zijn Bibelot van de Meirse Weiden (een dochter van een broer van Calhoun) mocht dekken en deze meid het prima had gepland (maar niet heus), moesten we eerst naar huis! Dinsdagavond rond zes uur waren we thuis. Gauw wat troep uit de caravan, het keramiek uit de auto en een wasje draaien. Na een geslaagde dekking zijn we donderdagmiddag vertrokken richting Hermannsburg (490 km.) alwaar we ’s avonds rond half acht aankwamen. Gauw de hounds uitlaten, eten, een wijntje drinken en naar bed. De volgende dag ging de reis verder naar Aalborg, weer zo’n 55o kilometer. Sonja en de hounds gingen met ons mee. Simon en ik waren door de Deense Windhonden Club uitgenodigd om te komen keuren, ik de show op zaterdag en Simon de coursing op zondag. In de loop van de vrijdagmiddag kwamen we in Aalborg aan. De meeste mensen van het bestuur van de Deense Windhonden Club waren er al en heetten ons van harte welkom.

Zaterdag mocht ik dus de 3 Deerhounds, 2 Galgo’s, 1 Ierse Wolfshond, 4 Italiaantjes, 1 Magyar Agar (absent), 10 Saluki’s, 41 Whippets en 8 Afghanen keuren. Kim Vigso Nielsen, een Deense keurmeester, deed de 8 Barzoi’s, 5 Podengo Portugues Pequeno en de 6  Pharaohounds. Mijn collega begon om half tien met keuren en ik moest na hem in dezelfde ring. Hij deed er ontzettend lang over en legde ook aan ieder exposant uitgebreid uit wat hij had gedaan. Hij had gemiddeld dik 11 minuten per hound gebruikt! Pas tegen enen kon ik beginnen. Dit vond ik knap frustrerend daar ik graag de tijd geef aan jonge honden en puppy’s. In totaal had ik 5 absenten. Gelukkig had ik zeer ervaren ringpersoneel en stonden de exposanten al klaar in de ring terwijl ik de klas ervoor plaatsten. Het ging dus lekker snel. De kwaliteit van de Whippets viel me zwaar tegen, veel te groot en daardoor geen elegantie meer. Dit is toch echt een probleem in het ras. BIS maakte ik een Afghanen teefje, wat een plaatje! BIS 2 was de Deerhound teef, het is dat ze het liet afweten qua gangwerk, zo eind van de dag maar wat een mooie meid!IMG_2616

Gedurende de dag had Simon geholpen om een mooi parcours weg te leggen op het gigantische terrein. Wat een mooi gebied om een EKC te organiseren. Ruimte genoeg!

Bijna honderd hounds waren gemeld voor de coursing. Ook Brandir en Bernice. Bernice moest met de teef van Randi Kontni lopen, die de dag ervoor BIS 2 had gemaakt. Bernice liep een paar passen, keek om naar Brandir en stopte. De teef van Randi liep een kleine honderd meter en stopte er ook mee. Brandir moest alleen lopen, dus niet, die ging al helemaal niet van start! Wat een lekker stelletje! Ze moesten maar een voorbeeld nemen aan de Ierse Wolfshonden! Zowel de eigenaren als de starter konden amper op de been blijven, zo enthousiast waren ze! Ze liepen het hele parcours in een goed tempo en lieten zien dat ze het spelletje snapten.

IMG_2618

Als draaier hadden de Denen iemand uit Zweden laten komen. Hij stond midden op het terrein op een stellage en draaide met afstandsbediening. Dit werkte perfect. Zijn zoon zat bij het draaitoestel en bediende af en toe de rem bij het uitrijden van de haas. Echt een heel mooi systeem!

We hebben dit weekend echt genoten en hopen dat we in de toekomst weer wat meer naar Denemarken kunnen afreizen voor een showtje en/of coursing. Maandagochtend vertrokken we weer … maar niet naar huis! Simon zou deze week nog wat werken in Denemarken en Sonja en ik namen vakantie op de vijf sterren camping “Flyvesandet” aan de noord kant van Fun, zo’n 270 kilometer van Aalborg af.

IMG_2650

 

Deze camping ligt ideIMG_2621aal voor hondenliefhebbers. Je kan er langs het strand lopen (als het niet te mooi weer is en er dus niet zo veel mensen zijn) en je kan ook een grote wandeling door het bos maken. Het strand is niet zo breed en er zijn stukken met stenen maar de hounds konden er toch goed uit de voeten en hadden plezier voor tien.

IMG_2631

 

IMG_2635

 

 

 

 

 

 

 

De vorige keren dat Simon en ik hier waren, viel op bepaalde tijden een groot gedeelte van de zee nagenoeg droog. Je kon er dan heerlijk wadlopen! Helaas stond de maan verkeerd en zakte het water tot zo’n 30 centimeter hoog, net te hoog om lekker door heen te lopen met de  hounds. Echt jammer, anders kan je kilometers wadlopen! Daar Calhoun de dag ervoor genoeg had gerend en gespeeld en het voor Lavinia sowieso teveel zou zijn, hadden we alleen Brandir, Bernice, Silva en Caintha mee. We hebben zo een dikke honderd meter door de zee gewaad maar Caintha vond het op een gegeven moment wel mooi geweest en wilde weer naar de kust. Ze deed me denken aan haar moeder, Amy, die vond dat wadlopen toentertijd helemaal niets! Het was net alsof ze angst had dat het water in eens omhoog zou komen.IMG_2643

Ook hebben Sonja en ik nog stenen verzameld. De meest mooi getekende en gekleurde exemplaren kan je hier vinden! Later vernam Sonja dat het ten strengste verboden is om stenen mee te nemen de grens over. De volgende keer als we hier zijn zullen we ons er aan houden maar ze zijn prachtig, zo rond mijn planten in de tuin.

Sonja is vrijdag weer vertrokken richting Hermannsburg omdat haar man de dag erop weg wilde. Wij zijn nog even gebleven maar moesten helaas de dag erop weer richting huis, zo’n 825 kilometer. Eenmaal thuis aangekomen waren we goed gaar van al dat gereis. In totaal hebben we 4545 kilometer in 22 dagen afgelegd!

 

 

 

Een heet Tüttleben.

IMG_2067Dinsdag 3 juni, begin van de middag, vertrokken we richting Dortmund. Hier hebben we overnacht op de camperstandplaats waar Sonja en ik altijd staan als we naar de show gaan. Het is een rustig plekje en je kan er heerlijk wandelen met de hounds. Tevens zijn we dan al een dikke 250 kilometer van huis en dus bijna op de helft naar Tüttleben. Het is intussen een traditie geworden dat we met Pinksteren naar Tüttleben gaan. Simon staat standaard ingedeeld om het parcours te bouwen en te draaien voor en tijdens de coursing en ik had dit jaar toegezegd om op zaterdag 7 juni als ringmeester te fungeren in de ring bij de Jahresausstellung van Rasgroep 5. Gezien de ervaring van vorig jaar, dat het coursingterrein niet gemaaid was en totaal onder water stond, hadden we besloten om er woensdag al te zijn zodat Simon zonder stress en in tijdnood te komen, alle tijd had om een goed parcours weg te leggen. Het terrein lag er prachtig bij, gras niet te hoog maar ook geen biljartlaken, Simon was dus zeer snel klaar met zijn parcours. Hij had de start deze keer midden op het terrein geplaatst en alleen het linker gedeelte was in gebruik genomen. Er lag een uitdagend parcours van zo’n 850 meter lang, gezien de te verwachten temperaturen, lang genoeg.

Woensdag was het nog goed te doen qua temperatuur; we hebben zelfs nog een grote wandeling gemaakt met de hounds. De rest van de dagen konden we dit wel vergeten, het was te warm. Calhoun zocht al gauw zijn plekje op; onder de caravan. Ieder uur schoof hij een stukje verder zodat hij weer een koel stukje had. Het is steeds weer wonderbaarlijk hoe hij zich redt met die drie IMG_2051 - kopiepoten, hij was zelfs weer een keer ’s morgens vroeg onder het tentdoek door gekropen om op jacht te gaan. Helaas voor hem, stond er rondom een hekwerk zodat hij niet ver kwam. Tegen zessen stond hij weer voor de tentdeur te piepen dat hij erin wilde, want ja, terug onder het tentdoek door, dat kan niet!! Deze streek heeft hij al op vele terreinen uitgehaald en hij blijft het doen, ik moet er dan ook wel goed aan denken als we ergens staan waar geen hek is.                                                                     Donderdag en vrijdag had ik “vakantie”, een beetje Brandir showklaar maken, de anderen kammen maar vooral niet te veel bewegen want het was dik 35 graden in de schaduw! Zaterdag was dus de show. Sonja zou Brandir en Bernice showen onder de heer Tomasz Kuszyk uit Polen. Ook Fortheringhay’s Faerwald Fable, Brandir’s grote “concurrent” was gemeld in de openklas en een andere teef in de openklas bij Bernice. Fable ging er met het CAC en BOB vandoor, Brandir met het reserve en Bernice met het CAC (de ander teef bleef maar in telgang lopen). Ik was dus in ring 1 bij de Podenco’s, Pharao’s, Podengo’s en Cirneci aan het werk. De keurmeester voor deze rassen was de heer Manuel Borges uit Portugal. Natuurlijk had ik de standaarden van te voren goed bestudeerd zodat ik wist waar ik op moest letten en gelukkig dicteerde de keurmeester luid en duidelijk het verslag zodat ik het prima kon volgen. Het was echt de moeite waard daar er meerdere exemplaren van b.v. de Podenco Canario aanwezig waren. Ik ben blij dat ik deze kans heb gehad en heb er een hoop van op gestoken.
IMG_2173                                                                                                                              Zondagochtend moesten we vroeg uit bed. De aanvangstijd van de coursing was vanwege de te verwachten temperaturen op 7 uur gezet. Dit hield in dat Sonja voor vijven uit bed moest daar zij de aanmelding deed. Simon en ik kwamen er tegen zessen uit. Brandir en Bernice waren de enige aangemelde Deerhounds en liepen als één van de eersten. Brandir ging goed van start maar Bernice twijfelde weer even. Brandir keek om waar z’n zusje bleef en toen ze eenmaal ging, liepen ze de sterren van de hemel. Wat kunnen die twee lopen!

Van de aanvankelijk 49 ingedeelde courses voor de eerste omloop, bleven er ongeveer 45 over. Gelukkig waren er voldoende medewerkers die hun taken serieus namen en hierdoor liep het als een trein. Tegen eIMG_2196lfen was de laatste course gelopen en was de temperatuur inmiddels opgelopen tot bijna 30 graden. Hierop werd besloten dat er geen tweede omloop kwam en dat was maar goed ook want in de loop van de middag liep de temperatuur op tot dik 38 graden in de schaduw! En het enige dat je dan nog kan doen is een dutje!

Na tweeën was de prijsuitreiking en Brandir kreeg een heerlijke worst als prijs voor Schoonheid en Prestatie. Tevens kregen  hij en Bernice een mooie rozet voor hun coursing prestatie.

IMG_2047

Zondag wederom vroeg uit bed want na negenen kon je niet meer met goed fatsoen met de hounds lopen, het was dan al te warm voor de oudjes. Er waren bijna de helft minder hounds gemeld voor de tweede dag van de coursing en door het warme weer (en andere redenen) waren er nog eens elf afgemeld. Hiermee kwam het aantal courses voor de eerste omloop op ongeveer 22. Alle medewerkers zette alles op alles om de courses zo vlot mogelijk te laten verlopen en het lukt zelfs om een record aantal courses in een uur te draaien. Zonder pauze ging de tweede omloop tegen negenen van start en om vijf minuten voor half elf liepen de laatste hounds hun tweede course! Als dit geen wereldrecord is….!!

Wederom tegen half drie de prijsuitreiking. Dat is hier altijd zeer sfeervol en gezellig. IMG_2035 - kopieAlle medewerkers worden beide dagen uitgebreid bedankt en de hounds die afscheid nemen worden onder passende muziek naar voren gehaald en bedacht. Dit levert altijd bij een aantal personen natte ogen op, dit tot hilariteit van de omstanders. Na afloop hebben we nog een lekker glaasje sekt gedronken op het goede verloop van het weekend. Hierna weer gauw de schaduw in en ook Katja, de voorzitter van de club, wist waar ze zich kon laten vertroetelen.

IMG_2198                                      Dinsdag was luilakken dag maar wederom warm en benauwd. ’s Avonds is er nog wel een coursingtraining gedraaid waar Calhoun erg blij mee was. Samen met Brandir en Bernice liep hij een kort parcoursje van zo’n 450 meter. Caintha wilde eigenlijk ook graag maar ik vond het nog steeds te warm voor haar, ze is per slot van rekening al elf jaar!

Woensdagochtend konden we de tent nat inpakken, het had geonweerd en geregend maar het was niet erg afgekoeld. Tegen elfen reden we weg om half zes ’s avonds thuis aan te komen. Poei, poei, het is toch altijd wel een eindje tuffen maar zeker de moeite waard!

Een heerlijk relaxt weekendje Wismar.

IMG_1878

Daar Simon was uitgenodigd om tijdens het weekend van 26/27 april de coursing te komen jureren, besloten we om donderdagochtend te vertrekken richting Hermannsburg om daar te overnachten en een gezellige avond te hebben bij Sonja en Karl-Heinz. Eind van de middag kwamen we er aan en na een rondje bos met de hounds genoten we van een glaasje sekt en vervolgens van een goede maaltijd. IMG_1880De hounds waren weer erg blij elkaar te zien. Vrijdagochtend zijn we op ons gemak naar Wismar gereden. Het was zalig weer en na het opzetten van ons kampement hebben we lekker gewandeld in het “Bürgerpark”. Brandir en Bernice vonden de Red Deers, die helaas achter een hoog hek staan, wel erg spannend. De andere hounds kennen de herten wel maar als ze gaan lopen zijn ze toch altijd weer interessant.

IMG_1895De coursing was dit jaar op zaterdag. In totaal waren er 86 hounds gemeld, waaronder onze Bernice en Brandir, zij waren de enige twee Deerhounds. In de ochtend liepen ze een goed parcours. Bij de start keken ze elkaar even aan en gingen toen vol enthousiasme achter het haas aan. Het was een acceptabel parcours maar niet echt geschikt voor Barzoi’s en Deerhounds, te veel scherpe wendingen achter elkaar. In de middag had Bernice niet zo veel zin en moest ik haar even opgang helpen. Toch last van schijnzwangerschap? Enfin, Brandir liep het hele parcours maar was wel blij toen hij zag dat zijn zusje hem toch nog even kwam helpen. Na deze course besloten wij dat Bernice ook niet zou starten tijdens het EKC. Erg jammer maar op de één of andere manier zijn deze twee hounds nog te jong en mede door hun panostitisgeschiedenis hebben ze gewoon veel tijd nodig. Hopelijk kunnen ze volgend jaar wel mee naar het EKC in Finland.

Aan het eind van de middag was de prijsuitreiking en hierbij werd Bernice genoemd als winnaar. Dit kloIMG_1917 - kopiepte natuurlijk niet, een hound die je aan moet duwen kan nooit winnen! Toen we later de licenties kregen bleek ook wel dat Brandir de “grote” overwinnaar was, helaas wel zonder CACC, net één puntje te weinig.

Zondag hadden we dIMG_1931e show. Ook hier waren Brandir en Bernice de enige Deerhounds. Mevrouw Piesik deed de keuring en wonder boven wonder maakte ze Bernice BOB. Tijdens de eindkeuring mocht Brandir zijn eerste “Schönheit und Leistung” titel in ontvangst nemen.
Na de show hadden we nog tijd genoeg om met de hounds naar het strand te gaan. We lieten ons naar een hondenstrand verwijzen en na een dik kwartier rijden kwamen we ter plaatse. Het eerste stukje was zand maar al gauw ging het over in veel stenen en weinig zand. We hielden ons hart vast maar zowel Brandir als Bernice en Calhoun trokken zich er niets van aan en denderden vol plezier over het stenige strand.

IMG_1932

IMG_1940

 

 

 

 

 

 

 

 

IMG_1957

Daar Brandir in de vijvers van het Burgerpark vissen had zien zwemmen, durfde hij in eerste instantie amper het water in. Natte tenen ging nog maar verder absoluut niet. Dus trok Sonja de stouten schoenen uit en ging het water in. Dolle pret!!

IMG_1977

 

 

IMG_1973

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Vooral Calhoun genoot met volle teugen en vond het heerlijk om achter Brandir en Bernice aan te jagen.

IMG_1991

Ook Caintha genoot, al doet ze het wat rustiger aan met haar dik elf jaar.

IMG_1998

IMG_1979

 

                                                                                                                                                                                                                                                      En zo kwam er een einde aan een heerlijk relaxt weekendje Wismar.

“Exciting” weekendje Engeland!

De Engelse Deerhound Breed Show.

Nadat we op maandag 31 maart uit Ostercappeln waren vertrokken, begonnen direct de voorbereidingen voor de Deerhound Breed Show in Telford, Engeland. Sonja was met haar camper achter ons aangereden naIMG_1847ar huis en ze zou de tussenliggende dagen hier vertoeven. Natuurlijk moesten we tussendoor een tuincentrum bezoeken, dat is eigenlijk standaard als ze hier is, en Sonja kocht een paar mooie Rododendrons en beiden namen we een Chinese Toverhazelaar mee, prachtig! Ook moesten we nog even langs de dierenarts voor de nodige stempels, wormenpillen en handtekeningen voor Brandir en Bernice. Simon zou thuis blijven en op Calhoun, Caintha, Lavinia en Silva passen, zo weinig hounds heeft hij nog nooit gehad als Sonja en ik weg waren! Op vrijdagochtend, 4 april, waren we vroeg uit de veren want we wilden de trein van 10.50 uur halen met een ‘check-in-closes’ om 10.20. Hiervóór moesten we nog langs de chip- en entingscontrole maar de reis verliep voorspoedig dus we waren mooi op tijd. Maar …. nadat Bernice’s boekje was gecontroleerd en Brandir aan de beurt was, bleek dat Rens, mijn dierenarts één handtekening vergeten was te zetten! Nou, ik kon lullen als Brugmans maar we moesten toch mooi Calais in, naar een dierenarts en een handtekening laten zetten. Dit kostte al met al een dik uur en 11 €. De volgende keer toch maar weer, nog in de praktijk, alles controleren! Hierna ging het allemaal redelijk goed, wel wat file maar dat was te overzien. Tegen half vier kwamen we bij het hotel in Telford aan. Nadat we hadden ingecheckt, de kamer hadden ingericht met hondenbedden en onze spullen en de hounds hadden uitgelaten, was het tijd voor ‘a pint of bitter’. Heerlijk! Hierna hebben we de hounds gevoerd en ons klaar gemaakt voor het diner. Nou, dit was weer echt Engels; bijna niet te eten! Het bleek dat de vegetarische schotel en het nagerecht nog het lekkerste waren! IMG_1846De volgende ochtend om 7 uur opgestaan want Brandir zat in één van de eerste klassen. Het was gelukkig nog goed weer en de show werd dus buiten gehouden. Keurmeester was Björn Fritz uit Duitsland. De Yearling klas was een grote klas van 11 entries en Brandir vond het allemaal weer prachtig. Maar ik moest oppassen want er liepen aardig wat knorrepotten rond en ik wilde niet hebben dat Brandir in z’n neus zou worden gebeten. Opvallend was dat niemand zijn jonge reu op een goede manier corrigeerde, een zeer kwalijke zaak. Alle andere reuen in zijn klas zagen er veel volwassener uit dan Brandir en Björn plaatste hem ook niet, zoals verwacht. Ook Bilbo, Brandir’s broertje, was gemeld. Hij stond in de Limit klas. Bilbo is heel anders IMG_1759uitgegroeid dan verwacht en ziet er ook al erg volwassen uit maar misschien verandert hij nog in de loop der jaren. In de loop van de ochtend begon het een beetje te regenen en tijdens de lunch werd besloten om de show binnen, in de eetzaal, voort te zetten. Erg jammer, want het werd veel te warm en benauwd zodat mens en dier zich niet erg op hun gemak voelden. Eind van de middag bleek ook dat het eigenlijk niet meer had geregend, toch jammer dat we niet buiten zijn gebleven. Zoals gewoonlijk viel de kwaliteit bij de reuen tegen maar waren er bij de teven aardig wat mooie meiden te zien. Wel opvallend is dat hier in Engeland de Deerhounds nog echte Deerhounds zijn, wel verschillend van type en ook met best wel veel fouten maar wel echte Deerhounds. Er liep maar één afwijkende hond tussen en dit was een Australische import. Wat ook opviel was dat er redelijk veel hounds totaal gestrest waren, absoluut niet gewend om in een zaal te zijn en zich ronduit panisch gedroegen. Onder andere een teef van Mrs. Gow was onhandelbaar en de eigenaresse maakte zich zo druk en gaf zich zo veel moeite om de teef nog een beetje te showen dat Sonja nog zei; “die krijgt nog een hartaanval”! Helaas is ze later inderdaad met een hartaanval in het ziekenhuis is opgenomen. 2014-05-04Breedshowbis (L) and res bis (800x533)Aan het eind van de middag maakte Björn Cotherstone Shot and Steel van Morton en Morgan BOB en Greyflas Just Peachy van Bailey werd BOS. Beste Puppy was Ehlaradawn Tilla at Kilbourne van Peach. Met dank aan Jan Scheer voor deze twee mooie foto’s! 2014-05-04 Breedshow best puppy in show (800x533)                                                                                                     Voor de zondag had ik Brandir gemeld in de ‘Special Coursing/Lure Chasing Dog or Bitch’ klas. 11 entries en 2 absenten. Tot mijn grote verbazing plaatste mevrouw Schone Brodwall Brandir als eerste! Wat een eer!

 

IMG_1778

Hij verdiende hiermee een paar mooie, rode, gebreide, Noorse sokken voor Simon, anderhalve Pound en de Pentlands Coursing Trophy!!!   Deze Trophy mag Engeland niet verlaten en we hebben hem daarom maar op de terugweg achter gelaten bij Gill en Toby alwaar we zouden overnachten.

 

 

IMG_1789Ook had ik Brandir gemeld in de zeer grote klas van 23 entries ‘Special Not Bred By Exhibitor’. Hij werd hier vierde!

Voor dat het showgebeuren begon, hadden we de kamer al leeg geruimd en uit gecheckt. Dus zodra de laatste klas gekeurd was konden we vrienden en bekenden gedag zeggen en vertrokken we richting Dorset. Na dik drie uur rijden kwamen we bij Gill en Toby aan. Brandir en Bernice herkende hun geboortegrond en hebben even lekker kunnen uitrazen met zusje Bell. Na geproost te hebben op Brandir’s successen en een zeer gezellige avond hebben we de volgende ochtend eerst een serie foto’s geschoten van het drietal.

 IMG_1801 - kopie

 

IMG_1817IMG_1814 - kopie

 

IMG_1828

Hierna mochten ze nog even de poten strekken voordat we zouden vertrekken richting de Eurotunnel. Zondagmiddag ging het prima, met z’n drieën tegelijk los maar nu besloten de dames om Brandir eens flink te attaqueren. Dus dan maar twee tegelijk los.

IMG_1838 - kopie

 

IMG_1837 - kopie

Hierna gauw in de auto en hopen dat we geen oponthoud zouden krijgen want we waren al bijna te laat voor onze trein. Helaas, we haalden het net niet en de eerst volgende waarmee we zouden kunnen zou pas over een uur gaan. Jammer. Toen we in ons lijntje stonden voordat we de trein in zouden rijden, veranderde de vertrektijden en op een gegeven moment kwam onze letter helemaal niet meer voor op het bord! Er was kennelijk iets goed fout! Uren stonden we te wachten om uiteindelijk over vieren de trein in te rijden en zodoende kwamen we pas tegen zessen aan in Frankrijk. Altijd hoogst irritant, dat uur tijdsverschil! In Frankrijk aangekomen begon het al gauw te regenen en eenmaal goed op weg kwam het met bakken de lucht uit, inclusief hagel en onweer. Nagenoeg de gehele terugweg hebben we dit weer gehad tot ik vlak na Antwerpen de bui achter me kon laten. Maar niet voor lang…  Drie uur later dan gepland waren we weer heelhuids thuis en de thuis gebleven hounds waren erg blij dat hun huisgenoten er weer waren. We konden nog net met droog weer de meeste spullen uit de auto halen, hierna barste de bui ook in Rijsbergen los.

Deerhound Jahresausstellung te Ostercappeln.

Een stralend zonnetje voor onze JAS.

De weersvooruitzichten zagen er goed uit voor het weekend van 29 en 30 maart. Fijn, want de afgelopen jaren hebben we wel genoeg Jahresausstellungen en bijbehorende coursings in de regen gehad. Voor deze JAS was JoyIMG_1456ce Bond van de Regalflight Deerhounds uitgenodigd om te keuren en Mary Girling was gezellig met haar mee gekomen. Zoals gewoonlijk werd de binnenkomst van de hounds begeleid door Schotse muziekanten maar deze keer reed daar voor nog een koets met daarin Joyce Bond en Ruth Oess, de oudste Deerhound fokster van Duitsland (Scottish Highland).

IMG_1462

IMG_1460

 

In totaal waren er 80 Deerhounds gemeld, 28 reuen en 52 teven. Eerst werd er 1 puppy bekeken en vervolgens kwam Lavinia aan de beurt, zij deed ‘buiten concurrentie’ mee.

IMG_1465Vervolgens kwamen de veteranen, de reu was absent maar de 4 gemelde dames waren present. Caintha werd als vierde geplaatst, waarschijnlijk omdat ze, zoals gewoonlijk niet veel zin had om te lopen. Maar ik was wel trots op haar, ze zag er met haar 11 jaar (ze was de oudste in deze klas) nog prachtig uit!

IMG_1484

 

 

 

 

 

 

 

Na een grote Jugendklasse was Brandir aan de beurt. Net als vorig jaar stond hij samen met Fortheringhay’s Faerwald Fable in de tussenklas en wederom won Fable.

IMG_1528

 

 

 

 

IMG_1527

 

 

 

Hierna kon ik op mijn gemak naar de andere klassen kijken, meer had ik niet om te showen. Het is voor het eerst sinds jaren dat ik er maar 2 heb om te showen, erg vreemd maar wel zo relaxed. De overall kwaliteit was niet echt denderend. Veel honden beantwoordden niet aan de standaard, dit door verschillende combinaties van te hoog gedragen staarten, krulstaarten, rechte rugbelijningen, te korte schouderbladen en opperarmen waardoor je een slechte onderbelijning krijgt en te lange poten, te steil; zowel in front als achterhand en te weinig ribwelving. Ook waren er maar weinig mooie hoofden, veel slechte oren en slechte gangwerken te zien. Joyce gaf in totaal 1 keer een G, 19 keer ZG en 46 keer een U, naar mijn mening nog veel te veel. De rest was of absent of kreeg geen kwalificatie omdat het de Veteranenklas of ‘buiten mededinging’ betrof. Tevens viel het op dat er veel meer gegromd en uitgehaald werd door de reuen dan voorgaande jaren. Weten de eigenaren niet meer hoe ze een jonge Deerhound reu moeten opvoeden???

IMG_1541 - kopie

Beste reu, Jahressieger en BOB werd Landlord von der Oelmühle van Florent Friedrich en Jürgen Rösner (links) en beste teef en Jahressieger werd Goshenite of Bestmara ook van Florent Friedrich uit Frankrijk!

scannen0011

Daags erna een Leistungscoursing. Hiervoor waren aanvankelijk over de 30 Deerhounds gemeld maar door de vele loopse teven en de afmelding van Brandir (hij blijkt behoorlijk last te hebben van Panostitis), bleven er uiteindelijk, volgens de catalogus, maar 23 over, 4 reuen en 19 teven. Gestart zijn er maar 16 teven. Het was een wat flauw parcours maar door het hoge gras en de zachte bodem was de lengte van zo’n 800 meter genoeg om de conditie te testen en wat viel dat bij vele hounds tegen! IMG_1609

In de eerste omloop was Bernice ingedeeld met Delightfuldelusion van Gerd Zekert. Deze liep de eerste paar honderd meter en hield het toen, zoals gewoonlijk de laatste jaren, voor gezien. Bernice liep goed maar door een fout van de draaier raakte ze achter in de hoek het haas kwijt. Vervolgens mocht ze daar opnieuw starten maar de starter legde het haas te ver voor zodat Bernice het niet zag. Toen ze wéér gestart werd liep ze weer vol overgave en toonde grote snelheid en een goede conditie. Maar de jury staarde zich kennelijk blind op het haasverlies want Bernice eindigde met het laagste aantal punten.

Bij de reuen bleef in de eerste omloop Carlin of Redbrook staan, zodat er voor de tweede omloop maar 3 reuen overbleven. Eén van deze reuen, Grayrory’s Finlaggan werd in de tweede omloop met Bernice ingedeeld. Maar Bernice zag het niet zitten en stopte na een aantal meters. N.D. oftewel “afwijzing voor de dag”. Ja, en waar dat aan lag..??

IMG_1613

Archief